เขาดีกับคนอื่น แต่แม่งเ...้ยกับกู

ในชีวิตคนเราย่อมต้องมีศัตรูหรือคนที่ไม่ถูกชะตาทั้งในสถานศึกษาและที่ทำงาน

ผมเองก็มีคนที่ผมพยาบาทเช่นกัน และผมเองก็มองเขาคนนั้นจากที่ห่างไกล บางครั้งผมเองก็เห็นความมีอัธยาศัยดีของเขาที่แบ่งปันให้กับเพื่อนฝูง ผมเห็นด้านที่ดีของเขา แต่พอผมกับเขาเวลาที่จำต้องร่วมงานกันกลับกลายเป็นว่ามีความขุ่นเคือง มีการชักสีหน้าแสดงความไม่พอใจ ทั้งที่ผมพยายามข่มความไม่พอใจของตนด้วย เพื่อหวังว่าจะได้ไม่มีเรื่อง และให้งานจบลงโดยเร็วที่สุด

เขาดีกับคนอื่น แต่เฮงซวยกับเรา...

เพียงวจีกรรมที่ทำให้คนเจ็บช้ำน้ำใจก็อาจส่งผลให้คนคิดพยาบาทได้ เพียงแต่เขาไม่แสดงออกมาชัดแจ้งเท่านั้น

เป็นความจริงที่ศัตรูของเรามีคนรัก มีคนคอยห่วงใยอยู่เบื้องหลัง สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เราอาจมองไม่เห็นในทันที และเราก็เพิ่งจะมารู้ภายหลังว่าคนรักอย่างเพื่อนของเขา ญาติของเขาจะกลับกลายมาเป็นศัตรูของเราเพิ่มในภายหลังด้วย

ชาติที่แล้วเราทำกรรมอะไรต่อกัน เราไม่อาจรู้ได้ รู้แต่ว่าเราต้องการพ้นทุกข์ พ้นจากการถูกจองเวร ผมไม่ใช่เลือดนักเลงที่สามารถทำให้คนอื่นรู้สึกกลัวได้แม้เพียงเห็นหน้า ผมทำได้เพียงแค่ระมัดระวังตัว ซึ่งความกลัวที่มากเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องที่ดี บางครั้งมันทำให้ศัตรูได้ใจและคุกคามเรามากขึ้น แต่การโต้ตอบก็ไม่ใช่ทางออกที่จบอย่างเด็ดขาด

บ่อยครั้งที่ผมคิดอยากแลกชีวิตกับศัตรูแบบตายไปข้างหนึ่ง เพราะช่วงนั้นผมยังล้มเหลว ไม่มีงานทำ ไม่ค่อยมีเงินไหลเข้ากระเป๋า หากได้ทำแบบนั้นการกำจัดศัตรูก็จะจบลงเด็ดขาดและเราก็ตายไปเสียจะได้ไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย ไม่ต้องถูกสังคมตีตราว่าเป็นคนผิดบาป เพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะสาปแช่งคนตาย แต่ก็ยังคิดฟุ้งซ่าน ทั้งนี้...ผมรู้ว่าอะไรควร ไม่ควร

ทั้งหมดนี้มีเพียงความตั้งใจที่อยากจะพ้นทุกข์ก็เท่านั้น....... พ้นจากการถูกเบียดเบียน