รักที่หลนหาย

    วันนี้เป็นวันแรกที่เราออกเดินทางเพื่อฟังเสียงหัวใจตัวเองให้ชัดขึ้นกว่าเดิมจากที่เคยแน่ใจว่าเรารู้จักหัวใจของตัวเองดี แต่มาวันนี้เรากลับรู้สึกว่าเรายังรู้จักหัวใจตัวเองไม่มากพอ  ไม่มากพอที่จะรู้จักกับวิธีที่จะช่วยให้หัวใจตัวเอง ไม่เจ็บ  วันนี้ระหว่างที่ขับรถมาเลื่อยๆเราเฝ้าถามตัวเองว่า เจ็บ พอรึยัง  เราได้แต่ถามตัวเองว่า ต้องทำยังไงถึงจะหาย ต้องทำยังไงถึงจะดีขึ้น ต้องทำยังไง ต้องทำยังไง ต้องทำยังไง เสียงในใจ เงียบสนิดไม่มีการตอบรับใดๆ มีเพียงความเงียบที่อยู่ในรถ กับเสียงของเครื่องยนต์เท่านั้น เวลาผ่านไป ความเหนื่อยล้าก็เข้ามาแทบที่ สายตาเริ่มพล่ามัว สมองเริ่มส่งสัญญาณว่าต้องพัก เรามาถึงที่พักแต่ยังไม่ใช้จุดหมายปลายทาง เพราะจริงๆแล้วเราก็ยังไม่มีจุดหมายปลายทางเหมือนกัน รู้เพียงว่านาทีนั้นต้องไปที่ไหนสักที่ เมื่อได้จอดรถพักทั้งสายตาทั้งสมองมันหนักอึ้งไปหมดในใจคิดว่าคงต้องนอนเท่านั้น แต่ มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย ทำไงละ อยากหลับแต่ไม่ยอมหลับ ปวดหัวแทบแตก กว่าจะผ่านไปได้แต่ละนาที มันนานเหลือเกิน เรานอนหลับตาเพื่อที่เผื่อว่าจะช่วยได้ แต่ก็ไม่เป็นผล สมองไม่หลับ บางครั้งยังคงมีน้ำตาซึ่มออกมาบ้าง เวลาผ่านไปจนถึงเกือบสว่าง เราตัดสินใจขับรถออกจากที่พัก เพื่อไปที่ไหนสักที่ จนมาถึงกลางทางคิดได้ว่า วัด  ต้องไปวัด เราตัดสินใจขับรถมุ่งหน้าไปที่วัดแห่งหนึ่งติดกับแม่น้ำ หลังจากที่ไหว้พระ ทำบูญ กรวดน้ำ ปล่อยหอ ปล่อยปลา แล้ว เรานั้งอยู่ที่ริมแม่น้ำ และคิดว่าเรามาถึงตรงนี้แล้ว เราต้องมีสติ ต้องหายเจ็บได้แล้ว เราทำร้ายตัวเองมามากแล้ว ทั้งสภาพร่างกายที่เริ่มไม่ไหวจากการที่ไม่กินไม่นอนมาหลายวันมากๆ เราจับแขน จับตัว และจับหัวใจตัวเอง บอกกับตัวเองว่า เราขอโทษที่ทำร้ายเธอ ขอโทษที่ทำให้เธอทรมาร ต่อไปนี้เราจะเข้มแข็ง เราจะต้องฝึกใจ เราจะต้องไม่ทำร้ายตัวเองแบบนี้ 

    ความรักมันเหมือนดาบ 2 คม ปกป้องเราก็ได้ ทำร้ายเราก็ได้ อยู่ที่ว่าเราจะเจอด้านไหน เรายังคงออกเดินทางต่อไปเพื่อรักษาใจตัวเอง แต่นับจากนี้เราจะไม่ทำร้ายตัวเอง จะรักษากาย รักษาใจ เพื่อว่าวันข้างหน้าเราจะได้มีเกราะป้องกันที่เราสร้างขึ้นมาเองไว้เพื่อปกป้องตัวเอง

   สำหรับเราความรักยังคงเป็นสิ่งที่สวยงามเสมอ ยังคงเป็นสิ่งที่ใครๆก็อย่าเจอ แต่สำหรับเรา เรายังคงที่

อยากเจอกับความรักเดิมที่มันหลนหายไประหว่างทางอยู่ดี