ระยะทางท่ามกลางป่า สถานที่ในการแบ่งปัน อัฐิของพระพุทธเจ้า หลังจากถวายพระเพลิง

วิถีชีวิตชาวบ้านนั้นสุขสันต์  ต่างช่วยกันทำงานจนรุ่งค่ำ

หาอาหารให้เจ้าว้วด้วยความหวัง ความสุขสมต่อมาอย่างสม่ำเสมอ 

หลายครอบครัวนั้นต้องกล้ำกลืนฝืนสังขาร ออกเดินตามขอทานในขอบถนน

ในหนึ่งวันขอให้ได้ซื้ออยู่กิน เพื่อประทังชีวินสุขกายใจ

    เราเดินทางออกจากสถานที่ที่เรานั้นลงจากรถประมาณ สามร้อยเมตรได้ เพื่อที่จะลัดเลาะตามทุ่งนาเข้าไป หากว่าเรานั้นไม่ได้มากับกลุ่มที่มีความรู้ในสถานที่ต่างๆ เหล่านี้นั้นเราจะไม่ค่อยได้มา  เพราะว่าเขานั้นจะเน้นไปในส่วนของสถานที่ที่สำคัญและใหญ่ จะไม่ค่อยมาในสถานที่เล็กๆ ที่เรานั้นไม่ได้เข้ามาในการกราบไหว้ ตอนครั้งที่ไปในครั้งแรกในอินเดียนั้นไม่ได้มาที่นี่ 

   สถานที่แห่งนี้นั้นคือสถานที่ในการที่แบ่งในส่วนของพระบรมอัฐิธาตุ  หลังจากที่มีการถวายพระเพลิงเสร็จแล้ว จึงได้นำในส่วนต่างๆ นั้นมาแบ่งปันกัน ซึ่งพระพุทธเจ้านั้นได้มีการจัดการไว้แล้วทั้งหมดว่าใครนั้นจะเป็นคนที่ทำการแบ่ง เพราะว่าหากว่าไม่ทำแบบนี้คือจะไม่มีการแบ่ง มีการแบ่งไปตามสายหลายสาย และมีการแบ่งจนมาถึงประเทศไทยด้วยเหมือนกัน 

   เรานั้นเดินเข้ามาเพื่อที่จะกราบในสถานที่จริง เพราะว่าการที่เรานั้นเดินตามรอยของสมเด็จสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นเราต้องมาให้หมด บางกลุ่มนั้นจะไม่เข้ามาดูชมบนรถแต่ว่าเรานั้นมาถึงตรงนี้และมีการสวดมนต์ภาวนาให้

   เรานั้นจะเห็นได้ว่าคนอินเดียนั้นไม่ได้มีความตื่นเต้นอะไรกับสถานที่เพราะว่าเขานั้นอยู่มาตั้งแต่ยังเด็ก  บางคนนั้นเกิดมาเจอเลย เขานั้นยังคงทำงานของเขาไม่ได้มาสนใจเราอะไร เราเองเดินเข้ามาเพื่อที่จะกราบสักการะจากนั้นเราก็ออกเดินทางต่อ

  ธรรมชาตินั้นยังคงงดงามเสมอ ในส่วนของการมาที่ประเทศอินเดียนั้น ความชอบส่วนตัวที่เรานั้นชอบดูและชอบในการชมมากที่สุด นั้นเห็นจะเป็นในส่วนของวิถีชีวิตที่ต่างคนนั้นต่างที่จะดิ้นรนเพื่อที่จะให้ครอบครัวนั้นมีความสุข แม้ว่าในบางบ้านนั้นมีลูกทั้งหมด เก้าคน ต้องหาเงินหรือว่าหาข้าวมากขนาดไหนถึงจะทำอาหารให้ครบและอิ่มท้องทุกคน 

   แต่เขานั้นก็ยังมีความสุข  มากด้วยรอยยิ้มที่เรานั้นเดินผ่าน เขาอาจจะรู้บ้างว่าหน้าตาอย่างนี้นะเขานั้นมาจาริกแสวงบุญ  ทุกครั้งที่ได้มาอินเดียนั้นจะดีมากส่วนมากนั้นจะตรงกับในส่วนของวันเกิดของเรานั้นทั้งสอง วันครั้งแรกที่มาอินเดียนั้นในวันที่มีการลอยในแม่น้ำคงคานั่นละคือวันเกิดของเรา และในครั้งที่สองคือตอนที่เรานั้นถึงสถานที่ในการปรินิพพาน ถือว่าเรานั้นได้มาเกิดในประเทศอินเดีย จึงมีความผูกพันกับประเทศอินเดีย หากว่ามีใครนั้นมาชวนเรานั้นอีกคงไม่พลาดหากว่าไม่ได้ติดในส่วนใดในการเดินทาง