สิ่งนี้กลายเป็นยี่ห้อของอินเดีย ขอทานตามขอบขั้นของชั้นบันได ห้ามสบตาห้ามพาที

ทุกการเดินทางที่ไม่เคยเงียบเหงาแม้ในสักวัน

รายรอบเรานั้นต่างผู้คนที่ไม่เคยเห็น 

นั่งมองเราด้วยสาตาของความเหนื่อยเพลียใจกายเป็น

ถาดนั้นวางหมดสิ้นเรียงกันรอปัจจัย

ขอทานคือสิ่งที่ต้องเจอเมื่อเดินทางหา

แต่เวลานั้นทำให้เรานั้นเปลี่ยนใจเสมอ 

แม้ขอทานมากมายรอบกายเธอ อย่าเผลอมองสบตาและพาที

   คงจะเป็นสิ่งที่เรานั้นเห็นจนชินเมื่อเรานั้นเดินทางไปยังดินแดนทั้งสี่สังเวชนียสถาน หรือว่าเรานั้นเรียกว่าสถานที่สำคัญใน 4 ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม ที่ใครนั้นได้เดินตามรอยพระศาสดาถือว่าไม่ต้องได้ตกนรก คงจะไม่มีใครนั้นให้คำตอบได้เลย 

    หลายครั้งที่มีโอกาสเดินทางไปยังอินเดียเรามองเห็นสิ่งหลายอย่างที่ไม่เปลี่ยนไป ไม่ว่าจะเดินไปในมุมไหน สุดท้ายแล้วเราจะเห็นว่าสายตาหลายคู่นั้นกำลังที่จะจับตามาหาเรา มองเห็นอะไรบ้าง 

    อย่างแรกเลย เรานั้นมองเห็นในความตั้งใจ และไม่ได้เดินตามหรือว่าทำอะไรให้เรานั้นรำคาญ หากว่าต้องการให้ก็ให้ แต่จะต้องให้ทั้งหมด ให้คนใดคนหนึ่งเขานั้นจะแย่งกันแน่นอน ในวันนั้นเราคิดเหมือนกันว่าที่บ้านเรานั้นขาแขนร่างกายนั้นยังสามารถที่จะทำอะไรได้หลายอย่าง แต่ทำไมไม่ทำปล่อยให้เวลานั้นผ่านไปในแต่ละวัน นั่งรอให้คนใจบุญนั้นมาหย่อนเงินให้ 

   เราจะเห็นเลยว่าเรียงรายเต็มพื้นที่ขอบถนน ยิ่งนานยิ่งมีจำนวนมากขึ้น ประชากรนั้นมีจำนวนมาก ที่แห่งนี้นั้นเยอะมาก และจะนั่งรอมองมาที่คนเดินผ่านไปมาด้วยแววตาที่น่าสงสารมาก 

   หลายครอบครัวเลยก็ว่าได่  หญิงสาววัยกลางคน นั่งรอคนที่ช่วยต่อชีวิต มองเราด้วยความกระหายคิด ว่าเรานั้นจะยอมติดให้ได้หรือไม่อย่างไรกัน บางครั้งเรานั้นจะไม่ถึง ต้องนึกไปเสมอหนึ่งของความหวัง เย็นย่ำเท้ากลับบ้านกัน บางคนนั้นไม่มีบ้านไม่มีที่หลับที่นอนให้พักพิง 

    การมาอินเดียนั้นบางที่ที่เรานั้นมองคือเรามาเพื่อที่จะปลง ปลงกับสิ่งที่เวทนาที่เรานั้นได้เห็น พยายามมองให้เป็นความธรรมดา ธรรมชาติสร้างบทพิสูจน์เรานั้นไว้เยอะ จนทำให้เรานั้นต้องต่อสู้  หากว่าชีวิตนั้นไม่สู้จะเรียกว่าชีวิตได้อย่างไร 

   เวทนาคือความสงสาร เรามองเขาเราสงสารเขา แต่เรานั้นอย่าลืมสงสารตนเอง หากเรานั้นหยิบยื่นอะไรให้เขาผิดเวลา ผิดกาล เรานั้นจะเป็นคนที่ลำบากแทนเสมอ รักตนเองจงก้มหน้าก้มตาเดินขึ้นบันไดอย่าได้ไปสนใจสิ่งที่อยู่รอบข้างกันเลย 

   ลองมองอินเดียสักครั้งแล้วเรานั้นจะมีพลังในการดำชีวิตมากขึ้นกว่าเดิม เสริมคือกำลังหัวใจที่พร้อมจะต่อสู้ เราเองเคยคิดเหมือนกันว่าหากว่าเรานั้นได้มาเกิดในอินเดียเรานั้นจะได้อยู่ในวรรณะไหน หากเป็นเด็กนั้นจะต้องตื่นเพื่อที่จะมาโรงเรียน เช้า กลับเที่ยงไปช่วยพ่อแม่ทำงาน และต้องใช้ชีวิตในแบบนี้ ดีใจมากที่เกิดที่อื่น ลองคิดเล่นๆ