ชีวิตที่เมื่อถึงเวลาหลีกหนีได้ยาก ไม่อยากไปขนาดไหนก็ต้องเจอ บางคนนนั้นทิ้งลมหายใจไว้ที่นี่

 มุมเล็กๆ ที่เรานั้นมาที่นี่นับกี่ครั้งไม่ถ้วน 

เกิดก็ตรงนี้ ถอยลมหายใจตรงนี้ ต้องเเร่งฝีเท้า

ทุกมุมนั้นเราหลายคราวได้ไถ่ถาม 

เข้ามาเยี่ยมเข้ามาเอง ดูแลใครที่ใกล้ความจริง 

แท้แล้วทุกคนวิ่งเสียงประกาศสลายหัวใจได้คาราวะ

    อาจจะมีหลากหลายคนที่เข้าใจเสมอว่า ไม่ว่าเรานั้นจะมีชีวิตนั้นอยู่อย่างไรนั้นร่างกายหรือลมหายใจจะพยายามที่จะเฝ้าหา บางคนนั้นทั้งชีวิตในบั้นปลายนั้นต้องมาอยู่ที่บ้านหลังใหญ่หลังนี้เสมอ แต่ยากเหมือนกันที่เส้นทางเรื่องราวจะต้องพบเจอ เธอเคยบอกว่าวันหนึ่งเธอจะมาหาเขาที่นี่ แต่แล้วเจอกันด้วยอีกร่างหนึ่งนั้นไม่สามารถที่จะรับรู้อะไร 

   ครั้งหนึ่งในชีวิตอยากจะบอกว่าไม่เอาแล้วไม่อยากที่จะมาหาเลย ทำไมเขานั้นต้องชี้แจงอะไรหลายอย่างให้ทุกคน เมื่อเส้นทางนั้นเราเลือกได้ วันที่เรานั้นได้รับสายจากปลายทางว่า  พ่อเราประสบอุบัติเหตุที่โรงงานในรอบแรก หลายเดือนที่ไม่ได้เจอหน้าของพ่อเลย แต่ว่าเรานั้นได้ยินเสียงของพ่อนั้นบอกเราว่า ใช่พ่อบอกรักเรา รักเราและบอกว่าอยากได้อะไรไหม แต่ก่อนนั้นพ่อไม่เคยมีเลยสำหรับสิ่งเหล่านี้ 

    สายที่สองที่แม่นั้นโทรมาบอกว่าให้เรานั้นมานะเพราะว่าพ่อนั้นกำลังส่งตัวมาที่ ร้อยเอ็ดด้วยความสงสัยนั้นทำให้เกิดในส่วนของความสงสัยว่าทำไมนะถึงได้ส่งตัวเพราะว่าไหนบอกว่าออุบัติเหตุที่โรงงานเล็กน้อย แม่อยู่ในรถคันนั้น เสียงลมหายใจนั้นแม่ตื่นเต้นกับเรื่องราว 

    สิบห้านาทีผ่านมาตอนนั้นเรากำลังที่จะเดินทางต่อไปยังร้อยเอ็ดอีกสิบนาทีนั้นถึงแน่นอน ทำไมเรานั้นถึงต้องเดินทางในตอนนั้นเพราะว่าพ่อเรานั้นหนักมาก จากที่แม่บอกนั้นคือไม่มีเลยในส่วนของสติ ในการเคลื่อนย้ายผู้ป่วย ลมหายใจนั้นมากับเครื่อง เครื่องที่เรานั้นไม่อยากจะเจอ และไม่อยากที่จะอยู่ใกล้ ร่างกายที่ไร้วิญญาณลมหายใจนั้นไม่มี จริงที่ว่าพ่อนั้นไม่ได้อยู่รอเราเลย พ่อจากไปแล้วในตอนที่เรานั้นยังไม่ได้รู้เลยว่าเขานั้นไปอยู่ตรงไหน พ่อไม่มีแล้วในความทรงจำต่อไปของเรา 

    ทุกอย่างนั้นจบสิ้นลงเพราะว่าการเดินทางที่ไร้ความหมาย เรานั้นแทบจะหยุดนิ่งและไม่อยากเจอแล้ว แต่ทำไมเราถึงยังต้องเดินทางต่อเพื่อที่เรานั้นจะไปเจอกับแม่ไปอยู่ข้างๆแม่ เพราะว่าตอนนั้นคือพ่อคนเดียวที่หาเงินเพื่อจุนเจือครอบครัว ถามว่าพ่อเหนื่อยไหม ต้องตอบว่ามากเพราะว่าพ่อต้องตื่นแต่เช้าไปนาแล้วกลับมาดึกต้องเข้าเวร ไม่มีเวลานอนหลับ จนบางครั้งนั้นว่าวินหน้ามืด แต่ว่าพ่อนั้นทำงานดีไม่เคยขาด โลกนี้ทำไมใจร้ายกับเรามากจัง ให้คนดีๆมาเป็นพ่อเรานั้นเพียงยี่สิบสามปี แต่แล้วก็จากไปทั้งที่ยังไม่เห็นในความสำเร็จเราเลย 

    ในทุกครั้งที่ใครคนนั้นเข้ามาในชีวิตของเรา เมื่อไหร่ที่เขานั้นว่าให้ร้ายครอบครัวเราแม่กับพ่อของเรานั้นห้ามแตะเพราะว่าแม่ใครใครก็รัก  เขาจะดีหรือว่าเลวนั้นเขาคือผู้ที่ให้กำเนิดเรา บางครั้งเราต้องรักเขานั้นมากกว่าใครเสมอ หากว่ารักเรานั้นไม่ต้องวิจารณ์ครอบครัวของเรา ต้องรัก เพราะในเวลในตอนนั้นไม่มีใครอยู่ข้างเรานอกจากครอบครัวของเราเอง 

    ทุกวันนี้ทุกครั้งที่เรานั้นไปที่นี่ไม่ว่าจะการเกิดการเจ็บป่วยหรือว่าห้องฉุกเฉินเรานั้นจะนึกถึงที่นี่เรื่องราวเดิมๆ ที่ครั้งหนึ่งพ่อเรานั้นมาที่นี่ ยายเรานั้นก็จากไปที่นี่ ขนศพกลับบ้านจากตรงนี้ ทุกอย่างคือความเจ็บปวด เจ็บปวดร่างกาย เจ็บปวดใจ และคนที่ยังอยู่นั้นคือการเจ็บป่วยจากการจากลา รู้ทั้งรู้ว่าวันข้างหน้าการจากลาก็คือสูญสิ้นไปเท่านั้นเอง งมีความสุขในทุกวัน หากผู้ชายทำให้เรามีความทุกข์แม้แต่วันเดียวอย่าไปทนอยู่กับเขา เพราะเขานั้นรักตัวเองเขาไม่ได้รักเราเลย