ทำไมบางคนจึงไม่เก่งคณิตศาสตร์โดยกำเนิด

เมื่อตะกี้นี้ ดิฉันได้อ่านบทความหนึ่งซึ่งน่าสนใจมากค่ะ

จากรายการ CrowdScience ทาง BBC World Service เรื่อง

“เหตุใดคนบางคนจึงไม่เก่งคณิตศาสตร์โดยกำเนิด แล้วสามารถพัฒนาได้หรือไม่”

อ่านแล้วรู้สึกสะกิดใจมาก เพราะเชื่อว่าหลาย ๆ คนคงเคยรู้สึกว่า “ทำไมเราไม่ถนัดคณิตเลย ทั้งที่พยายามแล้ว”

แต่บทความนี้อธิบายไว้อย่างน่าสนใจค่ะ ว่าความสามารถทางคณิตศาสตร์ของคนเรา ไม่ได้ขึ้นอยู่กับพันธุกรรมเพียงอย่างเดียว

ศาสตราจารย์ยูเลีย โควาส จากมหาวิทยาลัยโกลด์สมิธส์ ประเทศอังกฤษ ได้ทำการศึกษาฝาแฝดหลายพันคู่ พบว่า
พันธุกรรมมีผลอยู่ประมาณครึ่งหนึ่งของความสามารถทางคณิตศาสตร์ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งมาจากสิ่งแวดล้อมและประสบการณ์ชีวิตของเรา

สิ่งที่น่าสนใจคือ นักวิจัยบอกว่า “ทุกคนสามารถพัฒนาได้” แม้จะไม่ได้เก่งโดยกำเนิด. เพียงแต่ต้องเข้าใจว่า คณิตศาสตร์เป็นวิชาที่ต้องสร้างพื้นฐานต่อยอดเหมือนการก่อกำแพงอิฐ  ถ้าอิฐแถวล่างยังไม่แน่น แถวต่อ ๆ ไปก็จะไม่มั่นคง

อีกประเด็นที่ดิฉันเห็นว่าน่าคิดมาก คือเรื่อง “ความวิตกกังวลทางคณิตศาสตร์”
นักจิตวิทยาพบว่า คนที่เคยมีประสบการณ์ไม่ดี เช่น เคยถูกตำหนิว่า “ไม่เก่งเลข” หรือสอบตกบ่อย ๆ  มักจะเกิดความกลัว ไม่อยากเข้าใกล้ตัวเลข ซึ่งจะทำให้สมองส่วนที่ใช้คิดคำนวณทำงานได้น้อยลง
กลายเป็นวงจรที่ทำให้ “ยิ่งกลัวก็ยิ่งไม่เก่ง”

แต่ข่าวดีก็คือ นักวิจัยยืนยันว่า หากเราเปลี่ยนทัศนคติและให้กำลังใจตัวเองว่า “เราทำได้”  สมองสามารถพัฒนาและเชื่อมโยงเส้นทางใหม่ได้ตลอดชีวิต

บทความยังเล่าถึงแนวทางจากหลายประเทศ เช่น

🇨🇳 จีน เน้นการสอนพื้นฐานและฝึกคิดซ้ำให้แน่น

🇫🇮 ฟินแลนด์ เน้นให้ทุกคนมี “พื้นฐานที่มั่นคง” และให้เกียรติอาชีพครูอย่างสูง

ดิฉันอ่านแล้วรู้สึกว่าคณิตศาสตร์ไม่ใช่เรื่องของ “พรสวรรค์” อย่างเดียวจริง ๆ ค่ะ
แต่เป็นเรื่องของ “ทัศนคติและความเข้าใจในกระบวนการเรียนรู้” มากกว่า

บางทีคนที่คิดว่าตัวเองไม่เก่งคณิต อาจแค่ “ยังไม่ได้เริ่มใหม่ในวิธีที่เหมาะกับตัวเอง” ก็เท่านั้นเองค่ะ