ประวัติของกษัตริย์กิลกาเมช

 ประวัติของกษัตริย์กิลกาเมช

(Gilgamesh)

 

ที่มาและยุคสมัย

 

กิลกาเมช (Gilgamesh) เป็นกษัตริย์ในตำนานของ นครอูรุค (Uruk) หนึ่งในนครรัฐโบราณของอารยธรรม เมโสโปเตเมีย (Mesopotamia) ซึ่งตั้งอยู่บริเวณระหว่างแม่น้ำไทกริสและยูเฟรตีส (ปัจจุบันคือประเทศอิรัก)

เชื่อกันว่าทรงมีชีวิตอยู่ราว ปี 2,700 ก่อนคริสต์ศักราช และต่อมาได้กลายเป็นบุคคลสำคัญใน “มหากาพย์กิลกาเมช (Epic of Gilgamesh)” — วรรณกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในโลก

 

---

 

 ชาติกำเนิด

 

ตามตำนาน กิลกาเมชเป็น กษัตริย์ครึ่งเทพครึ่งมนุษย์

 

มารดาคือ เทพีนินซุน (Ninsun) เทพีแห่งปัญญาและความฝัน

 

บิดาคือ ลุกัลบันดา (Lugalbanda) กษัตริย์มนุษย์แห่งอูรุค

 

จึงทำให้กิลกาเมชมีพละกำลังมหาศาล มีความกล้าหาญและปัญญาเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป

 

---

 

การครองราชย์และความทรงอำนาจ

 

ในช่วงต้นรัชกาล กิลกาเมชขึ้นครองนครอูรุคด้วยความแข็งแกร่ง แต่ปกครองอย่างเข้มงวดจนประชาชนหวาดกลัว

เทพเจ้าทั้งหลายจึงสร้างชายผู้หนึ่งชื่อว่า เอนคิดู (Enkidu) ซึ่งมีพลังเทียบเท่ากิลกาเมช เพื่อให้มาเป็นคู่ปรับ

 

แต่หลังจากทั้งสองต่อสู้กัน พวกเขากลับกลายเป็น สหายที่ซื่อสัตย์ต่อกัน และร่วมกันออกผจญภัยทั่วดินแดน

 

การผจญภัยและบทเรียนแห่งชีวิต

 

กิลกาเมชและเอนคิดูร่วมกันปราบอสูร “ฮุมบาบา” แห่งป่าศักดิ์สิทธิ์ และต่อสู้กับ “วัวสวรรค์” ของเทพีอิชตาร์ ซึ่งทำให้เทพเจ้ากริ้ว

ผลคือ เอนคิดูถูกสาปให้ป่วยและเสียชีวิต

 

การสูญเสียเพื่อนรักทำให้กิลกาเมชตระหนักถึง ความเปราะบางของชีวิตมนุษย์ และเริ่มออกเดินทางเพื่อตามหาความลับแห่ง “ความเป็นอมตะ”

 

การแสวงหาความเป็นอมตะ

 

ในการเดินทางนั้น เขาได้พบกับ “อูทนาปิชทิม (Utnapishtim)” มนุษย์คนเดียวที่รอดชีวิตจาก “มหาอุทกภัย” และได้รับพรจากเทพเจ้าให้เป็นอมตะ

อูทนาปิชทิมบอกกิลกาเมชว่า “ความตายคือสิ่งที่เทพเจ้ากำหนดไว้สำหรับมนุษย์”

 

แม้กิลกาเมชจะได้พืชแห่งความเยาว์วัยนิรันดร์มาในที่สุด แต่ก็ถูกงูแย่งไปก่อน เขาจึงเข้าใจว่า ความเป็นอมตะที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในร่างกาย แต่คือ ชื่อเสียงและผลงานที่ดีที่ทิ้งไว้ให้โลกจดจำ

 

---

 

มรดกทางวัฒนธรรม

 

หลังจากกลับสู่นครอูรุค กิลกาเมชได้ปกครองด้วยสติปัญญาและเมตตา สร้างป้อมปราการและสิ่งก่อสร้างอันยิ่งใหญ่ให้เมืองรุ่งเรือง

ชื่อของพระองค์ถูกจารึกไว้ในแผ่นดินเหนียวกว่า 12 แผ่น ซึ่งรวมเป็น “มหากาพย์กิลกาเมช” — ผลงานวรรณกรรมที่ถือเป็น ต้นแบบของมหากาพย์ในยุคต่อมา เช่น อีเลียด (Iliad) และ โอดิสซี (Odyssey)

 

สาระสำคัญของเรื่องราว

 

มหากาพย์กิลกาเมชไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของวีรบุรุษ แต่สะท้อน คำถามนิรันดร์ของมนุษย์

 

> “เราจะทำอย่างไรกับชีวิตอันสั้นนี้ให้มีความหมาย?”

 

กิลกาเมชได้คำตอบว่า — ความยิ่งใหญ่ของมนุษย์ไม่ได้อยู่ที่การมีชีวิตชั่วนิรันดร์

แต่อยู่ที่การ ใช้ชีวิตให้มีคุณค่า และทิ้งสิ่งดีงามไว้ให้คนรุ่นหลัง

 

---

 

สรุป

 

กษัตริย์กิลกาเมชเป็นทั้ง บุคคลในตำนานและสัญลักษณ์ของมนุษย์ผู้แสวงหาความจริงของชีวิต

ตำนานของพระองค์เป็นรากฐานของวรรณกรรม มนุษยวิทยา และแนวคิดทางปรัชญาเกี่ยวกับความเป็น “มนุษย์”

จนถึงทุกวันนี้ เรื่องราวของกิลกาเมชยังคงถูกศึกษาและตีความในฐานะ “มหากาพย์แห่งชีวิตและความตาย