ทางเลี้ยวคดเคี้ยวจริง ขึ้นเขาพระวิหารฝั่งกัมพูชา (เลี้ยวจนวิน)

เส้นทางขึ้นที่สูงชัน รถนั้นต้องเช่าถึงจะขึ้นได้ 

ต้องมีความช่ำชองจึงเข้าใจ หากขึ้นไปตกเขาจะลำบากการ 

ก่อนการขึ้นนั้นเราจะต้องนับ จำนวนสลับน้อยใหญ่ให้เหมาะสม 

พอขึ้นรถจะต้องไม่สนทนาและปราศรัยปน เดี๋ยวจับได้ว่าคนต่างชาติปะปนมา

   วันนี้นี่จะเป็นครั้งแรกในการขึ้นเขาพระวิหาร ที่เชื่อว่าสูงมากอยู่บนยอดเขา รถพาเรานั้นไปจอดที่ทางขึ้น ในการขึ้นนั้นเราจะต้องเช่ารถเพื่อที่จะขึ้นใช้เวลาในการนั่งรถน่าจะเกือบสี่สิบนาที เพราะว่าขับเร็วไม่ได้ ทางขึ้นนั้นเลี้ยวลดคดเคี้ยว และยังมีบางที่ที่ต้องขึ้นในแนวดิ่งตรงสูงขึ้นเรื่อยๆ  ตอนที่เรานั้นนั่งในหลังรถเหมือนว่าเรานั้นขึ้นมาเกือบที่จะถึงในส่วนของยอดเขา เพราะว่าสังเกตในเรื่องที่ตนเองนั้นหูอื้อ แสดงว่าต้องสูงกว่าระดับของน้ำทะเลอย่างแน่นอน 

   ก่อนขึ้นนั้นเราจะไม่พูดไม่สนทนาอะไรกับใคร  เพราะว่าหากว่าเขารู้ว่าเรานั้นเป็นต่างชาติจะต้องจ่ายค่าเข้าชม เงียบจนขึ้นรถ เมื่อขึ้นรถได้รถวิ่งออกไปสาธยายได้เลยทีนี้ 

    เหมือนมาก อยู่จนกลมกลืนแล้ว สิ่งที่จะบอกว่าเรานั้นเป็นคนที่ไหน ตอนที่เรานั้นอยู่ที่พนมเปญแม้แต่การที่เขานั้นดูในส่วนของพาสปอตของเราเขานั้นยังบอกว่าไม่เชื่อ ว่าเรานั้นเป็นคนไทย แต่ช่างเถอะ เราอาจจะปลอมตัวมา ไม่พูดไม่คุยเพราะว่าในเมืองพนมเปญนั้นคนเวียดนาม หรือว่าคนจีนที่มาอาศัยในเมืองจนได้บัตรหรือว่าเป็นคนกัมพูชานั้นมีเยอะ เราเลยไม่แปลก มองแล้วก็ยิ้มไม่ได้สนใจอะไร ตอนนั้นน่าจะมาด้วยกันสองคน ที่ไม่ใช่คนพื้นถิ่นเลยจับดูยาก

      ตามหลังกันขึ้นมา ตอนนั้นน่าจะสี่ห้าคันเรานั้นขึ้นมาเพื่อที่จะชม ในส่วนของเขาพระวิหาร จะบอกว่าขนาดว่าคนบ้านเขาที่เป็นคนจังหวัดพระวิหารแท้ ๆ บางคนนั้นยังไม่เคยที่จะขึ้นมาเลยสักครั้ง บอกกับเราว่าเป็นครั้งแรกในการขึ้นมาเขาพระวิหาร เพราะว่าเส้นทางในการเดินทางขึ้นมานั้นค่อนข้างที่จะยากลำบาก และไกล ขับมอเตอร์ไซต์มายังยากเพราะว่าปีนไม่ไหว ต้องรถและต้องคนขับที่สามารถที่จะมั่นใจในการขับ ไม่หลงเกียร์  นั่งจนปวดก้นเลยนะโยกไปเลี้ยวซ้ายทีขวาที 

   การเดินทางนั้นเราเหมือนว่าเรานั้นจะเจอสิ่งที่อยู่ต่อไปไม่ว่ามันจะยากลำบาก มันมีหลายคนที่เคยขึ้นมาแล้วเหมือนกัน ไม่นานก็ผ่านไป เหวี่ยงมากจนจะเวียนหัว

   เส้นทางส่วนหนึ่งที่ถ่ายได้ แต่ว่ามีความโค้งเยอะกว่านี้  ตอนที่รถนั้นขึ้นเหมือนว่าเรานั้นลงไปเดินยังได้เลยเพราะว่าช้ามาก ถือว่าเส้นทางในการขึ้นนั้นลาดยางตลอด มีบางที่ตอนที่เรานั้นใกล้จะถึงที่จอดรถที่มีในส่วนของดินแดงผสมและทำให้ขับได้ยากเหมือนกัน

   ตลอดเส้นทางนั้นเราต้องผ่านในส่วนของป่า หากว่าใครนั้นกลัวในเรื่องของความสูงนั้นแนะนำไม่ให้มอง เพราะว่ามองไปแล้วมันคือหน้าผา หากว่าเรานั้นรู้จักก็คือผามออีแดง ที่ตัวของปราสาทนั้นจะมีความเรียบอยู่ด้านบน สาเหตุของการสร้างที่สูงเพื่อที่จะบวงสรวง หากว่าอยู่ต่ำนั้นดูไม่ดี คนจะเหยียบย่ำไปมา พยายามทำให้ใกล้ในส่วนของท้องฟ้าก่อนจะดี 

  พอขึ้นมาแล้วนั่งคุยกันไม่อยากที่จะนึกถึงตอนลงเลย จะใจหวิวขนาดไหน เพราะว่าทางนั้นสูงชันมาก และโค้งเยอะ การโค้งนั้นเหมือนเป็นการผ่อนแรงให้กับรถให้ไม่ต้องใช้แรงมากในการปีนขึ้น หากว่าเรานั้นไม่จับน่าจะกลิ้งลง แต่ว่าท้ายของรถนั้นจะมีประตูเพื่อที่จะป้องกันในส่วนของความปลอดภัย  ธรรมชาตินั้นสร้างในส่วนที่สวยงามระหว่างทางให้เราเสมอ คนเรานั้นก็เช่นกัน หากว่าเรานั้นมีโอกาสเรานั้นต้องเดินทางเพื่อที่จะมาเที่ยวและมองในสิ่งที่เรานั้นยังไม่ได้เจอ 

   ความสุขนั้นไม่ได้อยู่ที่เรานั้นมาสถานที่ไหน แต่ความสุขนั้นอยู่ที่ระหว่างทางนั้นเราต้องเจออะไรมาบ้างประสบการณ์เรามีไม่สิ้นสุดมีความสุขในทุกการเดินทาง