ความรู้สึกเมื่อเรานั้นเห็นไหเก่าแก่ ”อไหทองและไหหลำ“

  ระยะทางนั้นบอกว่าไกลขนาดไหน แต่ความยิ่งใหญ่ของไหนั้นวัดค่าในสิ่งที่พยายาม 

สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้า สิ่งที่เรานั้นเห็นค่าความสำคัญ

      วันนี้นั้นได้มีโอกาสไปในร้านคาเฟ่ร้านหนึ่งในสิ่งที่เรานั้นเห็นและชอบคือการที่เรานั้นเดินเข้าไปในร้านแล้ว เจอเครื่องหรืออุปกรณ์ต่างๆนั้นวางอยู่มากมาย  และทุกอย่างนั้นหากว่าคิดประเมินราคานั้นไม่มีขาย  อาจจะบอกว่ายากที่จะเห็นใครนั้นนำมาเพื่อที่จะวางเล่น ทุกชิ้นนั้นคือของที่ยังคงใช้งานได้ตามปกติ ยังสมบูรณ์แบบ ตอนนั้นที่บ้านที่นำมาวางไว้นั้นบอกว่า เจ้าพ่อนั้นเป็นคนที่มีความชอบในส่วนนี้จะซื้อเพื่อที่จะเก็บไว้ตอนนี้น่าจะเป็นอากง อายุร้อยกว่าปี เขานั้นจะซื้อแล้วนำมาเก็บไว้ที่ในตู้เพื่อเวลาว่างนั้นจะมานั่งมอง 

    แต่แล้วกาลเวลานั้นทำให้เขานั้นจากไปก่อนที่จะจากไปได้บอกไว้ว่าหากว่าใครนั้นนำของในตู้นั้นปขายจะตามทวงให้ถึงที่ให้กินไม่ได้เลย ทำให้ลูกหลานนั้นไม่มีใครยุ่งเลย จนเวลาล่วงเลยมมามากกว่าเก้าสิบปี บ้านนั้นต้องมีการปรับปรุง จึงต้องรื้อและนำสิ่งของนั้นมาจัดในร้านที่ครอบครัวนั้นทำขึ้นมาเป็นธุรกิจ เพื่อที่จะให้คนสมัยใหม่นั้นได้เห็นและชมในความสวยงาม

      สิ่งเหล่านี้จึงเป็นเหมือนจุดขายทุกคนนั้นที่เข้ามาเพื่อที่จะถ่ายรูปด้วยและหยิบจับชิ้นนั้นชิ้นนี้ ไม่มีให้เห็นแล้ว บางชิ้นนั้นอาจจะเป็นเพียงชิ้นเดียว    ที่นำไปสร้างขึ้นมาใหม่ให้เหมือนแต่ก็สู้ของจริงไม่ได้   หีบสมบัตรเก่าทั้งเล็กและใหญ่ได้มองเห็นความแตกต่าง จนวันนี้เรานั้นก็ยังชอบไปที่ร้านนั้นและไปเฝ้ามองชิ้นนั้นชิ้นนี้   ทางร้านนั้นไม่ขายแต่สามารถที่จะจีบมาเล่นและถ่ายเป็นภาพเก็บไว้ได้ 

     สิ่งนี้นั้นทำให้เรานั้นเห็นว่าหากว่าเวลานั้นผ่านไปมากกว่าร้อยปี สิ่งนั้นจะกลายเป็นเรื่องราวที่ไม่คาดฝันได้เช่นกัน หญิงสาวที่นั่งรอชายคนรักนานมาก เพื่อนอการกลับมา นั่งรอจนกลายเป็นหินสิ่งนี้มีตำนานนั้นได้เล่าไว้ และเรานั้นได้ไปเห็นจริง แต่ตำนานนั้นไม่มีใครมานั่งเล่าว่ามันมีจริงไหม มันอยู่ที่ความเชื่อและยังทำให้เรานั้นได้เข้าใจว่า ไม่ว่าจะนานแสนนานอย่างไร ไม่มีใครบอกว่าเรื่องที่กำลังฟังนั้นจริงไหม 

    แต่ส่วนหนึ่งที่ทำให้เรานั้นนึกไปคือความรักนั้นไม่ว่าจะผ่านมานานเท่าไหร่ มันก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง บางคนนั้นอาจจะบอกว่าใช่เขานั้นเห็นในเรื่องราวตำนาน แต่มันไม่สามารถที่จะมายืนยันในสิ่งนั้นได้ ทุกครั้งของการเติบโตนั้นบอกเราว่า ตอนนี้เราอยู่ตรงไหน 

ใครจะบอกได้ว่าในด้านในนั้นมีการใส่อะไรมาบ้าง โถของความสุขโถที่สร้างขึ้นมาในแต่ละใบนั้นไม่เหมือนกัน ในการที่จะปั้นให้เหมือนกันในทุกอนูนั้นยากมาก จึงทำให้เรานั้นได้สังเกตในส่วนของโถใบของเรา แต่หากสมัยนี้นั้นเหมือนกันมากกว่าร้อยใบพันใบ เพราะเทคโนโลยีนั้นไม่ค่อยที่จะมีการวัดผิดเพี้ยนอะไรมากนักเหมือนแบบไม่มีที่ติ ลองมองทุกอย่างในโลกใบนี้อย่างง่ายๆ 

  ทุกการเกิดและการเดินทางของหลายคนนั้นย้ำเตือนในหลายอย่างว่าเราไม่ได้เป็นสิ่งเดียว  ความพยายามในการจะอยู่และเอาตัวรอดนั้นมีเราร่วมด้วย แต่หากว่าหลายคนนั้นที่พยายามแล้วคิดลบก็อาจจะจากไปอย่างไม่มีวันจะหวนกลับมา วันเวลาจะดำเนินไปในความคิดของคนที่พยายามปั่นเอง