ความคาดหวังที่มีต่อลูก

           ผมเป็นคนหนึ่งที่เคยรู้สึกมีหวังกับความรักจนฝันไปไกลถึงขั้นมีลูกด้วยกัน แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่นานมากแล้ว วันเวลาผันผ่าน ผมเติบโตขึ้นได้เรียนรู้กับความล้มเหลวโดยที่ยังไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ทั้งเรื่องเงินทองและอาชีพตำแหน่งการงาน

          หากอนาคตผมเกิดมีลูก จะด้วยความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ดี ถึงตอนนั้นผมคงคาดหวังกับลูกผมไว้มากว่าเขาจะต้องเก่ง ฉลาด เอาตัวรอดได้ในโลกที่ทุกอย่างดูซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

           พอเราเคยล้มเหลวมา ได้พบเจอกับเรื่องต่างๆโดยเฉพาะเรื่องการไม่เป็นที่ยอมรับของสังคม เพราะเรายังด้อย เรายังไม่มีความรู้ที่เชี่ยวชาญเฉพาะ เราไม่ได้มีอาชีพที่ดีพอ เราก็จะไปกดดันยัดเยียดลูกโดยไม่ได้ตั้งใจ ปากบอกว่าเจตนาดี แต่ก็ไม่ได้คำนึงถึงพื้นฐานความสามารถของลูก และความรู้สึกของลูกบ้างเลย สิ่งหนึ่งที่ผมกลัวคือเขาจะเกิดมาลำบากเหมือนผม ผมคงหนักใจ และเราก็จะใช้ชีวิตประคับประคองกันไป ไม่โดดเด่นหรือมีชีวิตที่น่าหวังเหมือนเด็กที่เรียนดีพร้อมกับฐานะทางบ้านที่พร้อมจะให้การสนับสนุน ต้องยอมรับว่าจากงานวิจัยทางสังคมศาสตร์พบว่า เด็กที่มีฐานะทางบ้านดี หากเด็กใส่ใจเรียนจะมีโอกาสประสบความสำเร็จสูงกว่าเด็กที่ตั้งใจเรียนเหมือนกันแต่ยากจน

        ผมตั้งสัจจะไว้ หากฐานะไม่พร้อมก็คงไม่ควรมีลูกเป็นอันขาด เพราะเลี้ยงเด็กไม่เหมือนเลี้ยงสัตว์ เด็กมีการเติบโต มีอนาคตที่เกี่ยวพันไปถึงคนในตระกูลของเรา เรื่องเงินทองจึงมีความสำคัญต่อการเลี้ยงดูบุตรด้วย

       เมื่อผมล้มเหลวก็อยากให้ลูกได้ดีมากกว่าที่ผมเป็น โตไปจะได้มีคุณภาพชีวิตที่ดี เอาตัวรอดได้ในยุคที่ทุกอย่างแปรเปลี่ยนเร็วขึ้นทุกวัน แม้ประสบการณ์ของคนแต่ละรุ่นจะต่างกัน ทว่าค่านิยมการเรียนสถาบันชื่อดัง คณะที่เป็นที่นิยม ยังคงเป็นเช่นนั้นมาตลอดเกือบครึ่งศตวรรษ เพราะผ่านการพิสูจน์มาตลอดว่าเป็นอาชีพที่สังคมต้องการมาตลอด และยากที่จะล้นตลาด ก็เพราะเป็นวิชาที่ศึกษาได้ยาก น้อยคนที่จะเรียนจบ และเกณฑ์การสอบเข้าก็เคี่ยวพอสมควร

         เพื่อเป็นการไม่ประมาท ทุกคนที่ไม่ว่าเรียนอยู่คณะอะไรก็ตามก็ต้องใส่ใจหาความรู้เพิ่มเติม มีทักษะใหม่ๆที่ใช้ในการหาเลี้ยงชีพได้ และนี่ก็คือความท้าทายของคนรุ่นใหม่อีกข้อที่กดดันพอสมควร โลกอยู่ยากขึ้น ต้องปรับตัวให้เก่งพอ เก่งในแบบที่สร้างคุณค่า ตอบโจทย์สังคมเพื่อหาเลี้ยงชีพไปได้ตลอดชีวิต

          สำหรับผมในฐานะคนเป็นลูก ซึ่งไม่ใช่ลูกที่ดีพร้อม แต่จะพยายามหาทางไปเรื่อยๆและเข้าใจกับความเป็อยู่ของคนในยุคใหม่ให้ทัน หากได้เป็นพ่อแม่คนเหมือนอย่างคนอื่นเขาจริงๆขึ้นมา ก็ยอมรับว่าอยากให้ลูกเก่งและมีชีวิตที่ดีกว่าตัวเอง ส่วนความคาดหวังนั้น อย่างไรเสียก็ต้องมีบ้างไม่มากก็น้อย แต่ก็ต้องไม่ลืมว่าแม้เราจะเป็นพ่อแม่ แต่ก็ไม่อาจบังคับฝืนใจใครอย่างลูกตัวเองได้ ลูกก็ต้องมีชีวิตที่ผิดพลาดและเรียนรู้ที่แก้ไขด้วยตัวเอง สามารถเอาตัวรอดจากภาวะการณ์สารพัดทั้งหลายที่ดูถาโถมกันมากมาย และลูกของเราสามารถมีชีวิตที่มีความสุขได้ก็ขึ้นอยู่กับการอบรมเลี้ยงดู สภาพแวดล้อม สังคมคนที่คบหาสมาคม เศรษฐานะ เป็นต้น