การเดินทางของความเหงา ช่วงเวลาของการจากลา

หากเรื่องราวเหล่านี้สื่อสารผ่านหลายอย่าง ความผูกพันนั้นมีมากกว่าหลายครอบครัว

แม้ว่าเรานั้นไม่ได้เติบโตในสถานที่แห่งนี้  แต่ทุกที่นั้นคือการเรียนรู้บวกกับประสบการณ์

กี่พันความรู้สึก ทุกเรื่องราวที่ผ่านมา ทุกอย่างคือการจากลาและยากที่จะมาพบกันอีกครั้ง 

   แต่นอนเสมอทุกการพบนั้นสักวันเรานั้นจะต้องจากลาเสมอ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง ถึงแม้ว่าเขานั้นจะพยายามที่จะบอกเรานั้นมากขนาดไหนว่ารักสุดท้ายแล้วความห่างไกลจะพาเรานั้นจากกัน คงไม่ยากที่จะมองเพียงความอยากได้เท่านั้น เขาบอกเราว่าหากว่าวันหนึ่งต้องไปจากกัน ก็หายไปเลยไม่ต้องไปไปมามาให้มันนั้นวุ่นวาย เดือดร้อนใจ เรานั้นไม่ได้รักต่อให้กี่พันเรื่องราวนั้นเราก็ไม่รัก เรานั้นคงรักไม่ลงคนที่พูดให้คนที่เรานั้นเคารพในหลายอย่าง บอกว่าชีวิตเขานั้นเห็นแก่ตัว บอกว่าเขานั้นไม่คิดถึงความสุขของเรา 

   อยากถามว่าคนที่เขานั้นพูดถึง คือผู้ให้ชีวิตของเรา หากว่าเขานั้นต้องการในส่วนไหนเรานั้นจะช่วยเติมเต็ม เงินที่เรานั้นหามาได้เรานั้นก็ให้เขาเพื่อที่จะให้เขานั้นมีความสุขก็เท่านั้น ที่เหลือคือความสุขของเรา เรารู้ว่าเขานั้นหากว่าเขาหาได้เขานั้นจะไม่รบกวนเราเลย แต่หากว่าเขานั้นหาไม่ได้เขาจะมาหาเราเป็นส่วนสุดท้าย 

   การเดินทางจากคนที่เรานั้นรักเหมือนกัน พยายามที่จะข่มใจตัวเองว่า เดี๋ยวเรานั้นไปทำงานไม่นานเรานั้นก็จะกลับมาหา มันไม่ได้ไกลกันขนาดนั้นที่เรานั้นจะไม่ได้เจอกัน การกลัวนั้นคือสิ่งที่เกิดขึ้นเสมอ เขาเลือกใครก็ตามแต่แต่จะกลับมาหาเรานั้นคงไม่ได้อีกแล้ว หมดไปแล้วในความเชื่อใจ เรานั้นจะไม่ใช้ของนั้นร่วมกับใคร ตามใจที่เขานั้นต้องการชีวิตไม่ได้ไปผูกกับใคร

   การเคลื่อนไหวนาทีที่ห่างไกล เดินทางไกลไปห่างกันเลย หากว่าชีวิตของเรานั้นมันมีค่ากว่าท้องฟ้า เรามองบนท้องฟ้า หันกลับมามองตัวเอง ใช่แล้วหรือหากว่าเรานั้นจะต้องมาเจอคนที่ด่าว่าเราสารพัดแล้วสุดท้ายนั้นก็กลับมาโทรหา และสื่อสารกับเรา คิดหรือว่าที่พูดมานั้นไม่ได้ว่ามาจากใจ แล้วจะมาสนใจทำไม

   เรานั้นเคยมองท้องฟ้าในยามที่เรานั้นอยู่คนเดียว  กลับทำให้คิดว่าท้องฟ้านั้นอยู่อย่างนั้น ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเลย ก็ยังคงอยู่ได้ มีอะไรหลายอย่างมากระทบพายุฝนบ้าง ไม่นานมันก็หายไปกลับมาอยู่ในสภาพเหมือนเดิม เรานั้นก็เหมือนกัน อยากอยู่ในแบบที่เรานั้นชอบ อย่ามายุ่งกับชีวิตอย่ามาบังคับนู่นนั่นนี่ ไม่ชอบคนที่เห็นแก่ตัว แล้วเอาความลำบากของคนอื่นเพื่อความสุขของตนเอง เพียงเพราะว่าการใช้เงิน 

      ความสุขของเรานั้นหากว่าเรานั้นอยู่กับเจ้าตุ๊กตาสองตัวนั้นเราก็มีความสุขแล้ว ไม่ต้องไปวุ่นวายกับใคร อยากกอดกอดอยากทิ้งไว้ตรงไหนได้ทั้งหมดเลย ไม่มีปากไม่มีเสียง  จะพาไปไหนไปได้ทั้งหมด