ทะเลสีคราม อันดามัน เดินทางเพื่อที่จะเข้าถ้ำมรกตในยามเช้า

เราเดินทางมาถึงในส่วนของทางเข้าถ้ำมรกต 

หลายคนนั้นมองเข้าไปนั้นน้ำไม่ลดให้เรานั้นเห็น

คนนำทางบอกให้เรานั้นใจเย็นๆ นี่ละที่เห็นคือลดแล้วเราเข้าได้ 

ในใจนั้นบอกว่าไม่เข้าได้ไหม เจ้าของเรือนั้นบอกไม่ได้มาถึงแล้วห้ามพลาด

เมื่อเรานั้นบอกไปว่ายน้ำไม่เป็นไง เขาบอกว่าเกาะเขานั้นเข้าไปสบายกาย

    คงจะยากมากสำหรับการที่คนที่ไม่สามารถที่จะว่ายน้ำได้นั้นได้เดินทางมาเพื่อที่จะดำน้ำดูปะการัง และดำน้ำเพื่อที่จะเข้าไปในถ้ำมรกต เรานั้นบอกว่าไม่เป็นไรไม่อยากที่จะเป็นภาระของใคร ทุกครั้งที่เรานั้นลงไปในน้ำสิ่งที่เรานั้นกลัวคือในส่วนของการว่ายน้ำ เท้าของเรานั้นไม่สามารถที่จะหยั่งถึงเลย กลัวเย็นมากด้านล่าง ขาของเรานั้นจะมีอะไรมาดึงไหม 

    เราลงมาจากเรือจากนั้นตัวของเรานั้นจมลงไป แต่สิ่งที่เรานั้นยังอยู่คือในส่วนของชูชีพที่พาเรานั้นลอย เนื่องจากว่าเรานั้นว่ายน้ำไมไ่ด้เลยได้อยู่ต่อจากคนนำทาง เรานั้นเกาะเสื้อของเขา ตีนเป็ดที่เขานั้นใช้ในการว่ายน้ำบางครั้งก็ตีขาเรา ไม่ได้สนใจพยายามที่จะตีขานั้นช่วย แล้วเรานั้นทำตัวให้เบาสบายในการที่จะเข้าไป  

   ในการเข้าปากถ้ำนั้นเราจะนับหนึ่งสองสามแล้วเรานั้นก็จะกลั้นใจ เข้าไปในปากถ้ำพอเข้าไปนั้นเราเงยหน้าขึ้นมานั้นจะเป็นทางเข้า ด้านล่างนั้นสามารถที่จะเดินได้แต่ว่าไม่มีใครกล้าเดิน ด้านในนั้นเป็นสีเขียวสว่างไสวเลย สวยงามมาก ด้านบนนั้นมีในส่วนของตัวค้างคาวเรามองขึ้นไปตาของมันนั้นมีสีแดง ส่วนด้านล่างนั้นเป็นสีเขียวสะท้อนแสงสวยมาก เรามองเห็นด้านล่าง คิดในใจหากว่าคนที่สามารถที่จะดำลงไปได้นั้นคงจะสบายเลย กว่าสองร้อยเมตรที่เรานั้นต้องลอยตามไปในถ้ำมรกต เสียงนั้นสะท้อนมาหากว่าเรานั้นพูดขึ้น 

    มาดูตรงส่วนปากเพื่อที่จะเข้าไปในช่องเขาของถ้ำมรกต  ที่เรานั้นสามารถที่จะเล่นน้ำได้ มันเหมือนกันกับว่าเป็นทรายหาด แต่จะต้องมีคนที่คอยประสานในการเข้าออกปากถ้ำ ตอนเช้านั้นน้ำจะลงหากว่าตอนบ่ายเป็นต้นไปแน่นอนว่าน้ำจะขึ้นมาหลากหลาย อาจจะทำให้เรานั้นออกจากปากถ้ำไม่ได้ ทางคนที่พาเรานั้นเข้าไปจะต้องคอยสังเกตและสอบถามคนที่อยู่ด้านนอก

    สวยงามมากเมื่อเข้าไปด้านใน คนเยอะเหมือนกัน นอนเปลือยกายยังมีเลย เพราะว่าไม่นานเหลือเพียงกลุ่มเราและเขาสองคนที่นอนอาบแเดดที่ส่องลงมา ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่าการที่เรานั้นดำน้ำมา มาถึงตรงส่วนนี้นั้นจะมีก้อนหิน มีดินเหมือนกันกับจอมปลวกที่บ้าน ต่อจากนี้เรานั้นจะต้องลอยออกไป ถามว่าเรานั้นกลัวไหมไม่กลัวแต่ว่าจะออกไปยากเย็นขาแล้ว 

     ครั้งนั้นในการเข้าปากถ้ำเขาบอกเราว่าเขาจะนับหนึ่งสองสามแล้วให้เรานั้นก้าวหน้าออกไปพร้อมยื่นแขน เพื่อที่จะออกไปจากปากถ้ำให้ได้ แต่สุดท้ายแล้วแขนทั้งสองข้างของเรานั้นดึงพร้อมกัน  ทางหนึ่งดึงเพื่อที่จะให้ออกไป อีกทางคือดึงเพื่อที่จะให้อยู่ทางนี้ 

    สีของน้ำที่อันดามันนั้นถือว่าสวยงามมาก  เส้นทางในการเดินเรือของเรานั้นถือว่าแรงมาก เรานั้นไม่ได้นั่งเรือที่มีความเล็กนะ เรือนี้นั้นแข็งแรงมาก สีน้ำเขียวจนไปถึงน้ำเงิน   ขณะที่เรานั้นนั่งมองน้ำ เราพยายามคิดไปหลายอย่างว่า หากว่าเรานั้นตกลงไปเขานั้นจะหาเราเจอได้หรือไม่เพราะว่าน้ำทะเลมหาสมุทรนี้น่าจะลึกมากกว่าหนึ่งพันกิโลเมตร น่ากลัวแต่ก็สวยงามเหมือนเดิม 

   การนั่งมองสายน้ำมหาสมุทรหรือว่าทะเลที่สวยงามนั้นเหมือนเป็นการเพิ่มในส่วนของสิ่งที่เรานั้นเรียกว่าความสุข  หลายคนที่มีโอกาสมาที่นี่ มากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นนั้นเดินทางเพื่อที่จะมาเรียนรู้ และการใช้ชีวิตในแบบชาวเล  หากว่าน้ำเหล่านี้กลับกลายวิ่งมาหาคนล่ะต้องสร้างความมั่นใจตนเองไว้ว่าเรานั้นต้องระมัดระวังให้มากที่สุด