🌸 ปากกาด้ามนั้น กับ รุ่นพี่ข้างโต๊ะ 🌸ตอนที่2

ตอนที่ 2 : ข้ออ้างเล็กๆ

หลังจากวันนั้น ทุกครั้งที่เข้าเรียน ผมก็เผลอเหลือบมองรุ่นพี่เจตน์อยู่เรื่อยๆ
ทั้งที่ปกติแล้ว เขาเป็นคนที่ดูนิ่ง ดุ เคร่งขรึมจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
แต่ผมกลับได้เห็นอีกด้าน... รอยยิ้มบางๆ ที่เขาไม่ค่อยให้ใครเห็น

“วันนี้มีปากกาไหม?”
เสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้ง พี่เจตน์หันมายิ้มกวนๆ เหมือนตั้งใจจะยืม

ผมเลิกคิ้ว “พี่... ลืมอีกแล้วเหรอครับ”
“อืม” เขาพยักหน้าเรียบๆ แต่แววตาแอบขี้เล่น

ผมถอนหายใจยื่นปากกาให้ แต่คราวนี้ผมแกล้งเอ่ย
“พี่นี่ชอบลืมจัง... หรือจริงๆ แค่หาข้ออ้างคุยกับผมครับ?”

เขาชะงักไปนิด ก่อนหัวเราะเบาๆ
“รู้ตัวด้วยเหรอ”

ผมหน้าแดงวูบจนต้องก้มหน้ากับสมุด
หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา

หลังเลิกเรียน พี่เจตน์คืนปากกาเหมือนเดิม แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่โน้ตเล็กๆ
มีลูกอมรสสตรอว์เบอร์รี่แถมมาด้วย

> “ขอบคุณครับ สำหรับปากกา... และสำหรับการคุยด้วย”

ผมยิ้มไม่หุบทั้งทางกลับบ้าน
รู้สึกว่า... ต่อไปนี้ คาบเรียนอาจจะไม่น่าเบื่ออีกแล้ว