วางดอกไม้ก่อนเดินทางออกมาจากหมู่บ้าน

พ่อแม่พาทำเรานั้นจึงทำตาม เมื่อมีรถเสริมทัพการท่องเที่ยว

ขับรถจากพนมเปญกลับบ้านเพื่อสานฝัน เจอครอบครัวพ่อแม่เล่าเรื่องราวกันสุขใจสบายกาย

ก่อนเดินทางกลับแม่พ่อบอกให้ไหว้เสมอ เพราะว่าสิ่งที่เรามองเสมอช่วยเราได้

เก็บเรื่องราวยาวนานประจำไป จนสุดท้ายได้รู้เห็นเช่นตัวตน 

    เชื่อไหมว่าหากว่าครอบครั้วของเรานั้นบอกอะไร คนในครอบครัวนั้นก็จะทำตามเสมอ เหมือนกับเรื่องนี้เหมือนกัน แต่ก่อนเรานั้นจะออกจากบ้านไม่ได้ทำ แต่แม่บอกว่าพอเรานั้นออกไปแม่ก็จะแอบไปทำให้ในทุกครั้ง เพราะอะไร เพราะว่าสาเหตุที่ไม่บอกเพราะว่าเกรงใจในเรื่องของการเดินทางเสมอ หากต้องมัวมาไหว้ แล้วรีบไปขึ้นรถอาจจะยากลำบาก 

    พอมาตอนนี้เรานั้นมีรถเป็นของตัวเอง ในทุกครั้งก่อนออกจากบ้านจะมาแวะเพื่อที่จะไหว้แล้วก็มุ่งหน้ากลับไปทำงานที่ในมืองเลย หากว่าเรานั้นนับในส่วนของระยะทางในการเดินทางจากเมืองมาที่นี่นั้น ต้องใช้เวลานาน แต่หากว่าเรานั้นไม่มีในส่วนของการวางแผนอาจจะต้องเจอ

   รถของเรานั้นขับมาเรื่อยๆ และได้แวะเล่นกับเพื่อนบ้างทานอาหารเที่ยงบ้าง เหนื่อยบ้างก็จะจอดและพักสายตา เพราะว่ามีคร้ังหนึ่งที่ง่วงจะหลับให้ได้ ตี่ตามากเท่าไหร่เรานั้นก็ไม่ยอมที่จะชื่นหรือตื่นเท่าไหร่ จนเรานั้นจอดแล้วลงไปเดินห้าง หากว่าง่วงมากจอดแล้วเอนเบาะนอนได้เลย 

    เรื่องมีว่า เรานั้นขับมาด้วยความเร็วเพราะว่าถนนนั้นโล่งมาก ตอนนั้นยังไมไ่ด้เจอรถ เงียบมากในรถและมืดเพราะว่าเรานั้นมาคนเดียว จู่ๆ ได้ยินเสียขงข้างหูของเรานั้นมาว่า ให้ขับช้าๆ หน่อยด้านหน้าเรานั้นอีกไม่ถึงสิบนาทีจะมีอาการแน่นอนไหม  เราไม่ฟัง ร่างนั้นปรากฎด้านหน้านั้นบอกเราว่า ให้เรานั้นไม่ต้องถอดเสื้อผ้าหรือว่าทำอะไร เพราะว่าเด็กนั้นดูเพียงไม่กี่อย่าง 

    การเข้ากราบนั้นต้องรอคิวหน่อยเพราะว่าคนนั้นมีจำนวนมาก บางคนนั้นนำในส่วนของผลไม้มาถวาย  จะว่าอยู่ดีๆ เขาจะมาถวายคงยากเพราะอาจจะพบกับภาษาที่หลากหลาย ผลไม้ที่ต้องกินเพียงไม่เยอะ 

   พระตะบอง คือภาษาที่เรานั้นใช้ในการเลือก  การซักผ้าหรืออะไรหลายๆ อย่าง คนที่นี่นั้นเขาจะขายตอนเช้าอีกอันหนึ่ง พอหลังจากที่เรานั้นทานเสร็จแล้วในการที่เรานั้นอ่านหนังสือได้ เป็นอีกกำลังในการอ่านหรือทำอะไรก็ตาม ไม่อ่านคือไม่ได้จบ 

   ลองคิดในเรื่องที่เรานั้นทำใหม่เลย หากว่าเรานั้นไม่เตรียมอาจะทำให้ในส่วนของการรักษานั้นจะยากต่อการได้รับวินิจฉัย