เที่ยวเมืองพระตะบอง (บัตฎ็อมบอง) อาหารรสชาติเหมือนบ้านเรามาก ปลาร้าเตะจมูกนัวดีแท้

สัญลักษณ์บอกว่าเรานั้นเดินทางมาถึง

ชายรูปหนึ่งนั่งผิวคล้ำ ปากสีแดง

เรานั้นมาถึงในตอนหนึ่งทุ่มโดยประมาณ แสงไฟส่องสว่างไปบนใบหน้า ลูกตาสีขาวโพลน

โอ้นั่นหรือดำแดง ตาขาวโพลนใบหน้ายิ้มหน่อยบ้างก็ได้นะ

     พระตระบอง เราเดินทางมาที่นี่เพื่อที่จะเที่ยวแต่ก่อนที่จะเดินทางต่อนั้นเรานอนที่โรงแรมบริเวณนี้หนึ่งคืน  ตอนที่รถนั้นจอดให้เรานั้นลงไปเพื่อสักการะจริงก็น่ากลัวนะ ตัวใหญ่นั่งขวางถนน ครั้งแรกหากว่ามองคือเหมือนยมบาลกางเกงแดงตัวดำปี๋เลย ทำไมว่าดำปี๋คือดำถ่ายเลย ในส่วนของใบหน้าสีหน้า ไม่ยิ้มด้วย เราเองก็ยิ้มใส่นะ แต่ไม่ยิ้มให้เลย 

    ตอนนั้นเพื่อนบอกว่าศักดิ์สิทธิ์นะ ลองลงไปไหว้กัน และในบริเวณนี้คือสวนสาธารณะที่เรานั้นสามารถที่จะเดินออกกำลังกาย หรือว่านั่งทานอาหารกลางแจ้งได้เลย ตอนเย็นนั้นวัยรุ่นจะออกมาเดินและมีอาหารการกิน หอยจูบมาให้เรานั้นได้นั่งทานกัน

    ไหว้ขอพร คนที่นี่นั้นจะนำในส่วนของดอกไม้ พวงมาลัยมาไหว้ ของถวายหลายอย่างวางไว้ด้านหน้าเพื่อระลึกถึง บรรพบุรุษ ตำนานนั้นน่าจะเล่าคราวๆ แล้วกันฟังมาจากเจ้าถิ่นที่เล่าต่อกันมา เขาเล่าว่าเรื่องนั้นมันเริ่มต้นตั้งแต่ว่ามีข่าวลือกันว่า  หรือทำนายอะไรสักอย่างว่า  เชื้อสายของราชวงศ์เก่านั้นจะได้กลับมาครองราชย์  ทำให้กุมารองค์หนึ่งนั้นได้ถูกลักพาตัวไป นำตัวไปเลี้ยงไว้คนที่เลี้ยงนั้นชื่อตากุเห และเขานั้นได้ทำกระบองหายในลำห้วย  บริเวณนี้เลยมีการถูกเรียกว่า "บัตฏ็อมบอง"    ในส่วนของกุมารนั้นสุดท้ายก็ได้มีการครองราชย์เป็นพระบาทสมเด็จพระกมรแดงอัญ  

   เรามาถึงบ้านเมืองแล้ว หากว่าไม่ไหว้ก็ไม่น่าใช่ จึงไหว้ตามเพื่อน และจุดธูปด้านหน้า เพื่อนบอกว่าเรานั้นเคยขอในหลายเรื่องเหมือนกันแล้วก็ได้ในสิ่งที่ขอบางอย่างนั้นไม่น่าที่จะเป็นไปได้ เรานั้นก็ได้มาเลยมรความศรัทธาที่นี่มาทีไรจะกลับไปทำงาน หรือออกจากหมู่บ้านจะมาไหว้เสมอ 

   ฟังแล้วเรื่องก็แปลกนะแต่ช่างเรามาดูความสวยงามของที่นี่กัน สิ่งที่สวยงามมากกว่าคือ ใกล้กันนั้นน่าจะขวามือ ร้านส้มตำนั้นประหนึ่งว่าเรานั้นทานอยู่ในบ้านเรา อาหารอีสานแท้ร้านที่ว่านี้ ส้มตำที่โหยหา กลิ่นปลาร้าที่จรุง จริงแล้วไม่ใช่คนที่ชอบกินส้มตำ แต่ว่าไม่ได้กินมานานกว่าปีครึ่งก็ต้องลองชิมละ ส้มตำไก่ย่างไม่เหมือนของวิเชียรนะ ร้านนี้คือนุ่มหอมในเครื่องมาก ละมุนเผลอมากไม่สนใจแล้ว วันหน้าค่อยสนวันนี้ขอกินก่อน 

    ในส่วนของตรงนี้ เราบอกว่าเรานั้นอ่านได้ เพราะว่าเรานั้นก็เรียนที่นี่เหมือนกัน  รักบัตฏัมบอง  สวยงาม  การดูแลบริเวณถนนของที่นี่คือไม่มีต้นหญ้าขึ้นมาเพื่อที่จะทำให้ไม่สวยงาม เราเดินมากกว่ากิโลจากการวัดในนาฬิกาข้อมือ 

     สัญลักษณ์ที่มีในทุกเมืองจริง คือวิมานเอกราช  ไม่ว่าจะในเมืองพนมเปญ หรือว่าหลายเมืองจะต้องมีในส่วนของวิมานเอกราชแสดงถึงความคงไว้ในประเทศของตนเอง เป็นอิสระแล้วไม่ตกเป็นเมืองขึ้นของใคร   เรานั้นเดินเล่นไปเรื่อยๆ จนเย็นแล้วค่อยพากันกลับไปนอนพักผ่อนที่โรงแรม เปลี่ยนบรรยากาศจากในเมืองที่มีรถนั้นวิ่งวุ่นสวนทางกันไปมา แต่สุดท้ายแล้วที่นี่ก็ไม่เงียบนะ เย็นๆ วัยรุ่นจะพากันมาเล่นกีฬาวิ่งตามประสาคนรักสุขภาพ

    ชอบการก่อสร้างในส่วนของสถานที่ราชการที่นี่  ส่วนมากนั้นในการทาสีจะเป็นสีอ่อนสวย ดูแล้วสบายตา  เห็นแล้วอยากที่จะมีบ้านสีนี้สักหลังมองแล้วสบายตา ที่นี่นั้นหากว่าเราเดินเข้าไปในตลาดคือคำพูดในการสนทนานั้น ภาษาบ้านเราชัดมาก สำเนียงแทบจะไม่หลงเหลือเสียงภาษาอื่นเลย คุยเหมือนคนบ้านเดียวกันเลย 

   ส่วนมากนั้นจะเดินทางไปทำงานในบ้านของเรามากกว่าในบ้านของตน ในตอนกลางวันเลยเงียบไม่มีผู้คน ที่เหลือคือผู้สูงอายุที่อยู่บ้านเท่านั้น

    การเดินออกจากที่พักเดินไปตลาดนั้นก็ถือว่าเรานั้นเดินทางท่องเที่ยว ไกลแสนไกลมากเพื่อนพาเดินสำรวจ เพราะว่ามองหารถนั้นไม่มีแล้ว ต้องเดินกันเอง และก็ชมวิวไป ดูบ้านเรือนบ้านช่องสุขที่ได้ก้าวออกมาจากที่พักแล้วเรา