รักกันเหมือนควายกับปักน้ำ เพื่อนกันตลอดไป

เพื่อนคือทุกเรื่องราวของเราในวันวาร 

เพื่อนนั้นสร้างหลากหลายเรื่องราวให้เสมอ 

เพื่อนยังอยู่เมื่อครั้งเรานั้นไม่ได้พบเธอ

 เพื่อนคอยหาคอยเจอเมื่อเรานั้นต้องการ

กี่ครั้งที่เพื่อนนั้นมาหาหากว่าเรานั้นไม่ได้ไปเรียน

เพื่อนยังช่วยสอนอ่านเขียนเรื่องราวเพิ่มแต่งเติมฝัน 

เพื่อนนั้นคอยคุย รับรู้ความรู้สึกที่แท้จริง

 สุดท้ายเพื่อนจะอยู่ด้วยคอยแอบอิงจนวันที่เรานั้นทำงานมีครอบครัวคู่ครอง

    ไม่มีใครบอกได้ว่าคำว่าเพื่อนของเรานั้นสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ เคยถามไหมว่าชีวิตนั้นเจออะไรมาบ้าง เพื่อนนั้นไม่เคยทำให้เรานั้นเสียใจ จริงแล้วเรานั้นในตอนที่เรียนเรามีเพื่อนในกลุ่มไม่มากเท่าไหร่นัก มีเพื่อนทั้งห้องแต่ว่าเพื่อนที่เมื่อไหร่ที่เรานั้นต้องการที่จะทำงานกลุ่มนั้นเขาจะให้เรานั้นเข้ากลุ่มด้วย แต่ก่อนนั้นหวั่นมากว่า เรานั้นจะไม่มีเพื่อนคนไหนให้เข้าร่วมกลุ่มด้วย 

   คงมีคนเรานั้นเคยเป็นเวลาที่เรานั้นเรียน อาจารย์บอกว่าให้มีกลุ่มในการทำงานกี่คน หกคนตอนนั้นเพื่อนหลายคนนั้นเริ่มในการรวมกันแล้วมองตากันแล้ว แต่เราหละ กลุ่มเรานั้นเป็นกลุ่มใหญ่ที่มีด้วยกันปรัมาณ สิบกว่าคน หากว่าครูนั้นให้แบ่งกันกลุ่มละสี่ก็จะต้องแยกจากกัน แต่หากว่ากลุ่มใหญ่เรานั้นก็จะรวมตัวกัน พอเท่านี้แต่ว่าเพื่อนที่เรานั้นสนิทกันนั้นมีไม่เยอะหรอกที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน 

   คนแรกนั้นเรานั้นเรียกเขาว่าปักน้ำ  ส่วนเขานั้นเรียกเราว่าควาย ถามว่าเรานั้นสนิทกันไหม สนิท เพราะว่าเขานั้นเป็นคนที่เก่ง เขานั้นจะสอนงานหลายอย่างให้กับทุกคน รวมถึงเราด้วย เขานั้นตอนแรกนั้นชอบเรา และเวลาไปไหนมาไหนเรานั้นจะคู่กัน เลยเรียกว่าปักน้ำกับควาย ด้วยความที่เรานั้นไปทำงานที่บ้านเพื่อที่จะหารายได้ เพราะว่าเรานั้นก็เกรงใจทางบ้านว่า กว่าที่จะหาเงินมาได้ลำบากจึงคิดว่าในเวลาที่ว่างนั้นเราสามารถที่จะหางานทำเพื่อที่จะได้เงินในส่วนของการจ่ายค่าที่พักมาช่วยบ้าง 

     ทำให้เรานั้นได้รู้จักกับหลายทาง และสุดท้ายนั้นกลายเป็นเด็กของอาจารย์ทั้งคณะ เห็นใจแหละตอนที่ประกาศว่าจะไม่สอนให้  เรานั้นเลยไปพูดว่าหากว่าไม่สอนให้ หนูเองก็จะไม่จบเหมือนกันในปีนี้ เลยทำให้อาจารย์นั้นเปิดสอนให้ 

      กลุ่มของพวกเราหรือว่าห้องพวกเรานั้นเป็นห้องที่ค่อนข้างจะมีปัญหา  เกือบกับทุกอาจารย์เลย เพราะว่าบางคนนั้นเขาซีเรียสในเรื่องของการทำงานกลุ่ม เรื่องของคะแนนหรือว่าเกรดนั้นตก  แต่เรานั้นบางครั้งการเรียนคือเรียนแล้วมีคนมาแกล้งเหมือนกัน เพราะว่าเขานั้นรู้ว่าเป็นเด็กของใคร  

    สิ่งที่เรานั้นได้คือความไม่ยุติธรรม เราลองคิดดูหากว่าเรานั้นเป็นอาจารย์ ไปเรียนไม่เคยขาดสอบตลอด งานนั้นมีการส่งทุกชิ้น แต่ว่าเพียงว่าในวันสอบปลายภาคนั้นเราเองไม่ได้มา แต่ว่าเรานั้นจะต้องกลับมาเพื่อที่จะสอบหลังจากเพื่อนแล้ว สองวันเท่านั้น แต่ทำไมคะแนนที่เรานั้นได้กลับทำกับเราแบบนั้น เหมือนว่าเรานั้นเรียนเพียงเพราะว่าผ่านเท่านั้นหรือ 

   สิ่งที่เรานั้นลองสังเกตดูความหมั่นไส้ของอาจารย์และอาจารย์สุดท้ายนั้นมาลงที่ลูกรัก แบบนี้แสดงว่าไม่มีในเรื่องของวุฒิภาวะทางอารมณ์เลย คิดว่าเรานั้นจะโกรธแต่ไม่เลย ไม่ได้สนใจ ไม่ตกพอแล้ว ตอนนั้นเรานั้นบอกเหมือนกันนะว่าเขานั้นให้คะแนนเรานั้นต่ำมากแสดงว่าท้าทายหรือต้องการอะไร ไปเรียนในทุกชั่วโมง งานส่งทุกชิ้น สอบนั้นสอบตลอด สอบเก็บคะแนนครบ คนเรามันจะทนและให้เกรดต่ำสุดอย่างนั้นหรือตลกแล้ว

    แต่ไม่ว่าเรานั้นจะผ่านอะไรมา ไม่เคยอยู่กับสิ่งที่มันทำให้เรานั้นไม่มีความสุขนาน สิบนาทีพอแล้ว แล้วเรานั้นก็ไม่ต้องไปคิดอะไรมากมาย เพราะว่าชีวิตไม่ได้อยู่เพียงปลายปากกาของอาจารย์ท่านเดียวเท่านั้น หากว่าเรานั้นได้คะแนนน้อยมันต้องมีเรื่องราว เพราะว่าเรานั้นไม่ใช่คนที่เรียนไม่ได้และคนที่ไม่ใช่ว่าไม่รู้เรื่อง มาเรียนไม่ครบมาทุกรอบมาก่อนเวลากลับทีหลังอีก ช่างมันคำนี้ใช้ได้ตลอด