เมื่อครู่นี้ดิฉันได้อ่านบทความหนึ่งเกี่ยวกับ "คิมอุงยอง" อดีตเด็กอัจฉริยะที่สุดในโลก

เมื่อครู่นี้ดิฉันเพิ่งได้อ่านบทความเรื่องราวชีวิตของ คิมอุงยอง อดีตเด็กอัจฉริยะชาวเกาหลีใต้ ที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับการยกย่องว่ามี IQ สูงที่สุดในโลก (มากกว่า 210 คะแนน)

ตั้งแต่ยังเล็ก เขาแสดงความสามารถที่เกินวัยอย่างมาก อายุเพียง 4 ขวบก็เข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว และพออายุ 5 ขวบก็สามารถพูดได้ถึง 5 ภาษา ต่อมาในวัยเพียง 8 ขวบ เขาได้ไปศึกษาฟิสิกส์นิวเคลียร์ที่มหาวิทยาลัยโคโลราโด ประเทศสหรัฐอเมริกา และสามารถจบปริญญาเอกเมื่ออายุเพียง 15 ปีเท่านั้น

หลังจากนั้นเขาได้ทำงานกับองค์การ NASA อยู่หลายปี แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับประเทศเกาหลีใต้ เพื่อเลือกใช้ชีวิตแบบธรรมดา ไม่ได้เดินตามเส้นทางนักวิจัยดังที่หลายคนคาดหวัง จึงทำให้เขาเคยถูกเรียกว่า “อัจฉริยะที่ล้มเหลว”

แต่สิ่งที่ดิฉันประทับใจมากคือ คำพูดของเขาที่ว่า

“ผมพยายามบอกคนอื่นว่าผมมีความสุขในแบบที่ผมเป็นอยู่ แต่ทำไมผู้คนถึงต้องเรียกความสุขของผมว่าความล้มเหลวด้วย?”

เขายังกล่าวอีกว่า ไม่ควรตัดสินใครด้วยมาตรฐานเดียว เพราะทุกคนมีความสามารถและความฝันที่แตกต่างกัน บางอย่างอาจเก่ง แต่บางอย่างก็อาจไม่ถนัด ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ทุกคน

ปัจจุบันเขาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยในเกาหลีใต้ ใช้ชีวิตเรียบง่ายและมีความสุขในแบบที่เลือกเอง โดยไม่ปล่อยให้คำว่า “เด็กอัจฉริยะ” มาสร้างความกดดันอีกต่อไป

ดิฉันอ่านแล้วก็รู้สึกได้ข้อคิดว่า แท้จริงแล้ว ความสุขของคนเราไม่ได้วัดกันที่ชื่อเสียงหรือความคาดหวังของสังคม แต่ขึ้นอยู่กับว่าเราได้ใช้ชีวิตตามทางที่เราพอใจและสงบใจหรือไม่