พนมโบโก เขาอันสูงชันตั้งใจขึ้นมาดูทะเลภูเขา แต่สิ่งที่ได้คือ

หนทางข้างหน้านั้นไม่มีใครสามารถจะสื่อสารได้ 

หากว่ายังไม่ถึงที่หมายความใฝ่ฝัน 

จากตรงนี้ มุมนั้นเราสร้างมาร่วมกัน 

การเดินทางในครั้งแรกนั้นยาวนานกว่าในทุกที่ 

ออกเดินทางตั้งแต่ตอนเช้าก่อนหกโมง

ยาวนานเชื่อมโยงยาวนานจนมาถึงเที่ยง 

 แม้ระยะทางนั้นไม่เยอะมากเพียงร้อยกว่า แต่ทางที่มานั้นลำบากตรากหัวใจ

     เราเดินทางออกจากพนมเปญตั้งแต่เช้ามืด ตอนนั้นน่าจะตีห้าครึ่งเพราะว่าคิดไว้แล้วว่าจะมาถึงแล้วเรานั้นจะได้ชมในส่วนของทะเลหมอกพอดี  แต่พอเรานั้นมาถึงแทนที่เรานั้นจะได้ดูในส่วนของทะเลหมอก แต่ว่าพอเรานั้นมาถึงน่าจะเกือบที่จะเที่ยงได้ เรานั้นได้มาเจอแต่เพียงทะเลหมอก มองไม่เห็นด้านล่างเลย เขาบอกว่าหากว่าหมอกเหล่านี้นั้นเดินทางกลับหมด เราจะเห็นภาพที่สวยงามมาก ภูเขานั้นซ้อนกันเกินกว่าที่เรานั้นจะนับได้ 

   แต่ครั้งนี้ที่เรามานั้นน่าจะไม่ได้เจอกัน เพราะว่าหมอกนั้นไม่ยอมไป  นอกจากว่าอากาศนั้นจะหนาวแล้วยังมีในส่วนของสายฝนนั้นหย่อนเม็ดลงมาตลอดเวลา ทำให้เรานั้นท้อแล้วใจไม่เอาแล้วคงไม่ได้เห็นอีกเหมือนเดิม พยายามอยู่ตรงนั้นนาน แต่ยังไงเจ้าหมอกนั้นไม่ยอมไป จนเวลานั้นล่วงเลยไปมากกว่าสองชั่วโมง เราเลยตัดสินใจที่จะเดินเพื่อที่จะขึ้นไปชมในส่วนของอาคารหลังใหญ่ที่ฝรั่งเศสนั้นสร้างไว้ เพื่อตั้งใจที่จะใช้เป็นที่ในการพักผ่อนหรือว่าจะทำเป็นสถานที่ท่องเที่ยว แต่สร้างไม่เสร็จ เลยทำให้ค้างไว้เช่นนี้เลย 

  มันสวยงามมาก ในตอนที่เข้าไปในอาคารนั้นสามารถที่จะเก็บในเรื่องของความอบอุ่นได้ เขาบอกว่าอาคารนี้หากว่าในช่วงที่อากาศนั้นเย็นด้านในจะอุ่น หากว่าอากาศนั้นร้อนด้านในนั้นจะเย็น ทำไมถึงไม่มีการบูรณะหรือว่าทำต่อให้เสร็จ และหากว่าไม่เสร็จไม่ทำต่อทำไมไม่ทำลาย 

      ความน่ากลัวที่สุดคือเรานั้นรู้ว่ามันคือเหวลึก แต่ว่าเรานั้นไม่สามารถที่จะมองลงไปด้านล่างได้เลย เพราะว่าเจ้าหมอกนั้นหนามาก น่ากลัวจนไม่กล้าที่จะมองลงไป สุดลูกหูลูกตาเลย จนด้านหน้านั้นมีการเขียนเพื่อที่จะบอกเรานั้นว่า หากว่าเรานั้นต้องการที่จะถ่ายภาพนั้นมีคนถ่ายให้ได้ภาพด้วย เรามองไปด้านหน้าคิดในใจไม่ได้แล้วหละวันนี้เพราะว่าถ่ายไปความสวยงามนั้นไม่ได้อยู่ดี ได้เพียงความมืดมนเท่านั้นเอง

    หากว่าเรานั้นมองไปด้านหน้า ถือว่าเป็นสิ่งที่สวยงามอีกแบบหนึ่ง ที่หากว่าเรานั้นมองแล้วไม่น่าสนใจแต่ว่าในทุกการเคลื่อนไหวของเจ้าหมอกนั้น มันทำให้เรานั้นได้รับในส่วนของความเย็นด้วยเสมอ  ต้นไม้ที่นี่นั้นเราว่ามันมีในส่วนของความอดทนมากไม่มีแม้แต่สายน้ำ มีเพียงความชุ่มฉ่ำของไอหมอกแต่ว่ามันยังอาศัยอยู่ได้และยังออกดอกอย่างสบายใจ

     ทุกอย่างนั้นเหมือนว่าความตั้งใจจะถ่ายภาพสวยมา ไม่เอาแล้วไม่ถ่าย หากว่าเรานั้นถ่ายด้านหลังไม่ได้อะไรเลย เห็นเพียงเท่านั้น สถานที่นี้ถือว่าอันตรายเพราะว่ามีการขึงในส่วนของเชือกและมีเหล็กขวางกั้น เพื่อที่จะป้องกันในส่วนของหน้าดินนั้นมีการพังทลายลงไป จึงไม่สามารถที่จะให้นักท่องเที่ยวนั้นเดินออกไปจากสถานที่ที่มีการขวางกั้นไว้เลย 

   หากว่ามีสิ่งใดที่พลาดลงไปนั้นมากกว่าการได้กลับมานั้นคงยาก แต่อาจจะไม่ได้เจอในสภาพอีกเลย เพราะว่าไม่มีใครสามารถที่จะลงไปในเหวนี้ได้ และเรานั้นอาจจะต้องเน่าและกลายเป็นสิ่งที่เฝ้าในบริเวณนี้นั้นหมดเลย ลึกเกินกว่าที่มนุษย์นั้นจะลงไป และหากว่ามีการตกลงไป การช่วยเหลือของที่นี่นั้นไม่มีความสามารถแน่นอนในการลงไป บนเขาสูงนั้นไม่มีอะไรนอกจากคาสิโนที่มีการมาเล่น และในนั้นไม่ได้สนใจอะไรใครทั้งนั้น   อย่าเสี่ยงเลยสำหรับการที่จะเดินเข้าไปใกล้และมองหาในความสวยงาม 

   การเดินทางแสนพิเศษในครั้งนี้น่าจะเป็นที่ที่เรานั้นชอบและรักที่สุดแล้วเท่าที่เดินทางเที่ยวมากในหลายจังหวัดของกัมพูชา อากาศคือสิ่งแรกที่เรานั้นชอบ อากาศหนาวเยือกเลย ลมนั้นโชยมาเหมือนว่าเรานั้นอยู่ยุโรปไม่แปลกที่ฝรั่งเศสนั้นขนในส่วนของวัสดุก่อสร้างขึ้นมาเพื่อที่จะสร้างในส่วนของอาคารที่มีในส่วนของดาดฟ้าในการชมวิว สวยงามและน่าจะมาพักผ่อนมาก