ปลาที่มากับสายฝน ได้จากการตึกจรุ้ง (ภาษาภูไท)

ฟ้าหลังฝนตกลงมาท่ามกลางความสุข 

ไม่ก่อเกิดเรื่องทุกข์สุขไม่ถามหา 

เช้าลงหยามเย็นใส่ไว้ได้เต็มอัตรา 

ต่างมองหาความสุขในหน้าฝนคนชาวเกษตร

   สิ่งที่แน่นอนในความไม่แน่นอน หลายคนเมื่อถึงหน้าฝนจะเริ่มไม่ชอบเพราะว่าตั้งแต่ในเรื่องของการเดินทางนั้นมีความลำบาก ถนนหนทางนั้นเละเทะ ไปมาไม่สะดวก แต่สิ่งที่เรานั้นไม่อาจจะมองข้างคือ อาหารการกินของชาวอีสาน ที่มากกว่าทุกวัน ยิ่งฝนตกบางคนนั้นไม่นอน ตื่นตั้งแต่ตอนเช้า เพื่อที่จะเดินออกไปทุ่งนา 

  อย่างแรกคือการจับกบ เพราะว่าในตอนที่ฝนตกนั้นกบจะออกมา เดินไปแล้วจับเอาง่ายๆ ได้เลย ต่อมาคือในส่วนต่อมา คือการใส่เบ็ดปลา จะมีการใส่ตั้งแต่ในตอนเช้า หลังจากที่ใส่เสร็จแล้วจะเดินไปดูอีกทีคือในตอนเช้ามืดเพราะว่าหากว่าเรานั้นไปเจอช้าหน่อย อาจจะทำให้ เกิดในส่วนของที่เขานั้นเรียกว่ามีคนมาหยามก่อนเรา จะเหลือเพียงเบ็ดหรือไม่ก็ไม่เหลืออะไรเลย เพราะอย่างนั้นห้ามมีการตื่นแต่เช้า

    หลังจากที่มีในเรื่องของการนำมาแล้ว จะในส่วนของหลายอย่างคือต้องนไมาแยกในมันที แยกล้าง แยกปลาตัวใหญ่ ออกจากปลาตัวเล็กก่อน  จากนั้นจะแยกในส่วนที่เรานั้นเรียกว่า ประเภทของปลา ปลาซิวนั้นแยกออก จากปลาซ่อน หรือบางครั้งมีในส่วนของหอยด้วย 

   หากว่าเรานั้นไม่รีบแยกอาจจะทำให้เรานั้นได้ในส่วนที่เรานั้นเรียกว่า ปลาเน่าทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากการลงไห  หากว่าเรานั้นแยกออกเสร็จนำไปทำหมกได้ ใส่ในส่วนของ เกลือเครื่องที่ไม่ให้คาวอย่างเช่น ตะไคร้ แมงลัก สิ่งนี้แหละจะทำให้เรานั้นอร่อย กินแล้วมีความสุขมาก เคี้ยวหนึบๆเลย 

   นี่คือผลงานหลังจากที่นำมาหมกเรียบร้อย ตอนนี้คือหมกปลาซิว ที่ได้ทั้งหมด ใส่ในส่วนของมะเขือเทศด้วยเพิ่มความเปรี้ยวใส่พริกเพื่อไม่ให้มีรสชาติที่เลี่ยนหากว่าเรานั้นไม่ใส่พริกอาจจะทำให้หมกของเรานั้นมีความคาวติดมาด้วยเสมอ 

    การเลือกและล้างนั้นมีความสำคัญ หากว่าเรานั้นไม่ล้าง อาจจะทำให้เกิดในส่วนที่เรานั้นรู้คือ ความไม่สะอาด ทานไปก็รู้สึกว่าเหมือนเรานั้นได้เคี้ยวดินไปด้วย อาจจะทำให้ไม่ค่อยอร่อยมากเท่าไหร่นัก เราต้องรักษาในเรื่องของความสะอาด ล้างสองน้ำสามน้ำได้ยิ่งดี 

   อาหารพื้นบ้านที่ทำเองคนทำนั้นก็มีความสุข มีความสุขที่ได้ทำ และเป็นปลาที่หามาเองด้วย อร่อยคุ้มค่า ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการไปเดินตลาดอยากทานแบบไหนรสชาติอะไรได้ทั้งหมดเลย