ตำนานเรื่องเล่าของเรา ผ่านร้านกาแฟที่มากกว่าร้านกาแฟ ครอบครัวร้านคาเฟ่

เช้าขึ้นมาเสียงทักทายเมื่อเรานั้นได้พบเจอกัน  กลายเป็นเหมือนความฝันในวันที่หวานกลืน

คนเรานั้นเจอกันไม่ใช่เพราะว่าความบังเอิญ  จนมาร่วมเดินในเส้นทางที่ตามกัน 

เส้นทางชีวิตของเรานั้นเปลี่ยนได้ เพียงเพราะเรานั้นกลายเป็นคนสำคัญ

มีอะไรทำใหม่สร้างให้ได้ทานกัน รีบมาส่งความสุขอร่อยให้กันประจำวัน 

    เรื่องราวทุกอย่างนั้นเกิดขึ้นอย่างหลากหลาย เมื่อเรานั้นไปอยู่ในสถานที่ใหม่ที่ไม่มีใครนั้นรู้เลยว่าเราจะต้องพบเจอใครบ้างพบเจอกับอะไรบ้าง  เรานั้นไม่ได้คิดมากเพราะว่าสิ่งที่เรานั้นคิดเสมอเมื่อเรานั้นต้องไปอยู่ที่ไหนก็ตามนั่นก็คือ ไม่มีที่ไหนบนโลกใบนี้ที่เรานั้นจะอยู่ไม่ได้ เพราะว่าที่ไหนก็ตามเรานั้นเป็นสัตว์สังคม เราอยู่ได้ ด้วยการมีที่อยู่อาศัยมีอาหาร และสามารถที่จะสนทนาหรือว่าทำงาน 

   ครั้งนี้เรานั้นเดินทางไปทำงานในครั้งแรก เรากลับได้เจอในหลากหลายเส้นทางของนักทำงาน เดินสำรวจในสถานที่ ที่เหมือนว่าหากว่าเรานั้นไม่มีใครมาคุยด้วยเรายังมีในส่วนที่เรานั้นเรียกว่า โซเซียลในการคุยกัน เชื่อว่าการจากลานั้นมีความลำบากใจเหมือนกันในตอนแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งเหล่านั้นจะเยียวยาได้ แต่แล้วก็เป็นเรื่องจริง เรานั้นมีความสุขมากขึ้นเมื่อเรานั้นรู้ว่าเราต้องอยู่ที่นี่นานวัน

   สิ่งแรกที่เรานั้นเดินเข้าไปทักทาย สิ่งแรกที่เรานั้นได้คือรอยยิ้ม จากผู้ร่วมในการสนทนา เขานั้นมีความชอบคนไทยมากเพราะว่าชอบดูละครไทย และบอกว่าเรานั้นหน้าตาผิวพรรณเหมือนคนที่แสดงละคร นั้นยิ่งทำให้เรานั้นมีเรื่องคุยเพราะว่าเขานั้นบอกเราว่า เขาสามารถที่จะพูดภาษาได้นิดหน่อย เราเลยบอกว่าไม่ใช่นิดหน่อยสามารถที่จะสนทนาได้แล้ว หากว่าต้องการที่จะเขียนหรือว่าอ่านภาษาไทยเข้าใจนั้นสามารถที่จะมาเรียนด้วยได้เลยนะ  

     ครั้งหนึ่งเรานั้นเราเดินออกมาจากห้องสอบ แล้ววันนั้นไม่มีนักศึกษามาแม้แต่คนเดียว ในห้องเรียน ในทุกชั้นเรียนนั้นนักเรียนมาไม่ถึงสองคน เพราะว่าต่างคนน้้นต่างเดินทางกลับบ้านเพื่อที่จะกลับไปยังเทศกาล หากว่าที่บ้านเรานั้นเรียกว่าบุญข้าวสาก ที่นี่นั้นเขาจะเรียกว่าบุญประจุมบิณที่จะมีการเลี้ยงผีบรรพบุรุษเหมือนกัน จริงแล้วหากว่าเรานั้นนึกย้อนไปนั้นเราทำงานที่นั่นมากกว่าแปดปี ถามถึงความสุขนั้นมีมากมายเหมือนกัน ความทุกข์ในตอนนั้นไม่มี แต่สิ่งที่เข้ามาพร้อมกับความทุกข์คือความทุกข์ทางใจ

    เรานั้นอยู่คนเดียวจะไปไหนมาไหนได้ทั้งหมด แต่พอมีคนที่เข้ามาบังคับว่าตอนนี้เรานั้นต้องไปตรงนั้นทำอะไร อย่างนั้นอย่างนี้ให้หน่อย  มันทำให้ความสุขของเรานั้นลดลงเหมือนเดิมเลย ทุกอย่างนั้นมีความเปลี่ยนแปลงเสมอ บางครั้งหากว่าเรานั้นกลับไปแก้ไขได้เราเองก็ไม่ได้อยากที่จะให้ใครนั้นเข้ามาในชีวิตของเราเพราะว่าโดยจริงแล้วเรานั้นชอบในการที่จะอยู่คนเดียวมากกว่า ไม่ต้องคอยสนใจหรือว่าเอาใจคิดถึงใครมากกว่าตัวเอง  มากคนมากความ มารักไม่ใช่มาบังคับนี่คือคำที่เรานั้นยากจะเข้าใจ

    ทุกคนที่เข้ามาหาเรานั้นคือคนที่มาด้วยความรัก ความหวังดีทั้งหมด ด้วยเพราะว่าเรานั้นอยู่ในสังคมที่ดีนั้นมากกว่า เพราะว่าในสังคมของการศึกษานั้น คนที่มีความรู้นั้นเขาจะมีความคิดที่ดี และมีความจริงใจไม่เอาเปรียบนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เรานั้นชอบในการไปทำงาน และหลังจากการสอนในทุกวันนั้นเราจะเดินมาที่นี่เพื่อที่จะมาซื้อในส่วนของอาหารและให้เขานั้นทำในส่วนที่เรานั้นชอบนั่นคือชาเขียวหวานอร่อย ซึ่งน่าจะมีร้านเดียวที่แม้ว่าจะราคานั้นแพง แต่ว่าก็อร่อยเหมาะสมหากว่าเรานั้นเดินออกไปนอกมหาวิทยาลัยเพื่อที่จะหาทานในสิ่งนี้คือต้องเดินไปมากกว่ากิโล การทานที่นี่จึงเป็นตัวเลือกที่ดีของเราเสมอมา มากกว่าในส่วนของเครื่องดื่มนั้นยังมีในส่วนของอาหารที่เรานั้นเรียกว่าข้าวห่อสาหร่าย