วัดทามซิง ลุนดรุป (Tamzhing Lhündrup Monastery)

วัดทามซิง ลุนดรุป โชกลิง (gtam zhing lhun grub chos gling) ตั้งอยู่ในอำเภอบุมถัง (Bumthang District) ภาคกลางของภูฏาน เป็นวัดนิกาย **นิงมากิวย์ (Nyingma)** ที่มีความสำคัญในภูฏาน

วัดแห่งนี้มีความโดดเด่น เพราะมีความเชื่อมโยงโดยตรงกับ **พระเปมา ลิงปะ (Pema Lingpa, 1450–1521)** ผู้เป็นนักปราชญ์–นักค้นพบพระธรรมซ่อน (*tertön*) และนักบุญสำคัญของภูฏาน รวมถึงการสืบสายอวตาร (*tulku*) ของท่าน ปัจจุบัน วัดทามซิงเป็นที่ประทับของ **ซุงตรุล รินโปเช (Sungtrul Rinpoche)** ซึ่งถือเป็น “อวตารแห่งพระวาจา” (*speech incarnation*) ของพระเปมา ลิงปะ

วัดทามซิง ประกอบด้วยอารามที่คับแคบ และวิหารที่ทรุดโทรม แต่ยังคงเป็นที่พำนักของพระสงฆ์กว่า **95 รูป** ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 วัดแห่งนี้ ได้ถูกเสนอชื่อเข้าสู่การขึ้นทะเบียนเป็น **แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก** และปัจจุบันอยู่ใน **บัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List)**

วัดทามซิง ยังเป็นที่รู้จักในฐานะสถานที่จัดงานเทศกาล **“ทามซิง ฟาลา โชปา” (Tamzhing Phala Choepa Festival)** ที่มีชื่อเสียง

ประวัติศาสตร์

วัดทามซิงถูกสร้างขึ้นโดยพระเปมา ลิงปะ ในปี ค.ศ. 1501 ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่สร้างขึ้นในสมัยเดียวกัน ซึ่งรวมถึงภาพเหมือนของท่านเอง ถือเป็นหนึ่งในภาพฝาผนังที่เก่าแก่ที่สุดในภูฏาน

ก่อนปี ค.ศ. 1960 วัดทามซิง ยังคงเป็นวัดที่อยู่ในความครอบครองส่วนตัว เช่นเดียวกับวัดหลายแห่งในภูฏาน หลังจากพระเปมา ลิงปะมรณภาพในปี ค.ศ. 1521 ขณะมีอายุ 72 ปีที่วัดแห่งนี้ ลูกหลานของท่านได้รับช่วงดูแลวัดต่อมา แต่เมื่อเวลาผ่านไป วัดก็ตกอยู่ในสภาพทรุดโทรม ลานวัดถูกใช้เป็นยุ้งเก็บข้าว และชาวบ้านก็เริ่มมาน้อยลง เว้นแต่ในวันสำคัญทางศาสนา

ในปี ค.ศ. 1959 เมื่อทิเบตเผชิญวิกฤต และชาวทิเบตจำนวนมาก รวมถึง **องค์ทะไลลามะองค์ปัจจุบัน** ต้องลี้ภัยออกจากทิเบต ชาวทิเบตจำนวนหนึ่ง ได้อพยพมายังเขตบุมถัง ซึ่งถือเป็นแหล่งกำเนิดพระพุทธศาสนาในภูฏาน

ในสมัยของพระเปมา ลิงปะ ท่านเคยได้รับนิมิต ให้เดินทางไปทิเบต และค้นพบพระธรรมสมบัติ ที่พระคุรุรินโปเช (คุรุปัทมสัมภวะ, Guru Rinpoche) ซ่อนไว้เมื่อหลายศตวรรษก่อน พระองค์ยังได้รับที่ดินในแถบลองติ (Longti) หุบเขาสิติ (Siti Valley) เพื่อสร้างวัดที่เรียกว่า **ลาลุง (Lhalung Temple)** ซึ่งต่อมาถูกขยายโดยอวตารลำดับที่สามของพระเปมา ลิงปะ (ในทิเบต) พระเปมา ลิงปะเดินทางไปทิเบตบ่อยครั้ง และอวตารส่วนใหญ่ของท่านก็เกิดที่ทิเบต

อวตารลำดับที่ 10 ของพระเปมา ลิงปะ ถึงแก่มรณภาพที่ทิเบต ก่อนการลี้ภัยครั้งใหญ่ของชาวทิเบตเล็กน้อย ต่อมาในปี ค.ศ. 1960 มีพระสงฆ์ 3 รูปจากคณะสงฆ์วัดลาลุง เดินทางมาที่ทามซิง โดยมี **โลเพน ทินเล กุนชัป (Thinley Kuenchap, มรณภาพ 1975)** รองผู้นำสงฆ์วัดลาลุงในขณะนั้น เป็นหัวหน้าคณะ เพื่อฟื้นฟูคณะสงฆ์วัดลาลุงที่ทามซิง

โลเพน ทินเล กุนชัป เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่พระสงฆ์ทิเบต ที่ลี้ภัยในภูฏาน เมื่อทราบข่าวการมาถึงของท่านที่ทามซิง พระสงฆ์ทิเบตจำนวนมากได้มารวมตัวกันในปลายปี ค.ศ. 1960 และก่อตั้งคณะสงฆ์ที่ทามซิงขึ้นใหม่ จากเดิมมีพระเพียง 10–15 รูป ปัจจุบันเพิ่มขึ้นเป็นกว่า 95 รูป

เมื่อ **คุดุน โลเพน คาร์มา** มาถึงทามซิงในวัยเยาว์ราวปี ค.ศ. 1980 พระอาวุโสทิเบตส่วนใหญ่ได้ล่วงลับไปแล้ว แต่ **โลเพน เซเตน** ซึ่งเดินทางมาที่ทามซิงตั้งแต่อายุ 10 ขวบในปี ค.ศ. 1960 ยังคงอยู่และปัจจุบันเป็นประธานองค์กรสงฆ์และอาจารย์ใหญ่ของวัด

ผู้นำทางจิตวิญญาณในปัจจุบันของวัดทามซิง คือ **ซุงตรุล รินโปเช อวตารลำดับที่ 11 ของพระเปมา ลิงปะ (อวตารแห่งพระวาจา)** ท่านประสูติที่หุบเขาชูมี (Chumi Valley) ในบุมถัง ภูฏาน เมื่อปี ค.ศ. 1967

ทามซิงในปัจจุบัน

ภารกิจหลักของวัดทามซิง ได้แก่

* การสอนพระธรรม (ธรรมะ)

* การประกอบพิธีกรรมทางศาสนาเพื่อชุมชน

* การให้การศึกษาแก่สามเณรและพระสงฆ์รุ่นเยาว์

เนื่องจากวัด ไม่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลโดยตรง ทำให้ต้องเผชิญกับความท้าทาย ในการดูแลพระสงฆ์กว่า 95 รูป ควบคู่ไปกับการบำรุงรักษาสิ่งปลูกสร้างเก่าแก่

พระสงฆ์ส่วนใหญ่มีอายุต่ำกว่า 15 ปี มักเป็นเด็กกำพร้า หรือมาจากครอบครัวยากจน ที่ไม่สามารถส่งบุตรหลานเข้าเรียนในโรงเรียนของรัฐได้ ในขณะที่เศรษฐกิจและวัฒนธรรมของประเทศกำลังเปลี่ยนแปลง การพึ่งพาการสนับสนุนจากชุมชนต่อวัดและอารามซึ่งเป็นแหล่งอนุรักษ์ภูมิปัญญาโบราณจึงถูกท้าทาย

วัดทามซิง ไม่มีทุนกองกลางหรือกิจการหารายได้ จุดประสงค์เพียงอย่างเดียวคือการรับใช้ชุมชน ดังนั้นปัจจุบันวัดดำเนินการอยู่ในภาวะขาดทุน

การจุดประทีปเนย (*Butter lamps*) ต่อหน้าจิตรกรรมฝาผนังเพื่อการบูชา ทำให้เกิดความเสียหายบางส่วนต่อภาพจิตรกรรม

ทามซิงกับการฟ้อนรำภูฏาน

วัดทามซิง เป็นบ้านดั้งเดิมของ **ระบำศักดิ์สิทธิ์ (Sacred Dances)** ที่จัดแสดงในงาน **เทศกาลเซชู (Tsechu)** ทั่วภูฏาน

โจเซฟ เฮาส์เซล (Joseph Houseal) ผู้อำนวยการ Core of Culture Dance Preservation กล่าวว่า: “การฟ้อนรำ...คือประเพณีที่มีชีวิต เป็นแก่นแท้ของอัตลักษณ์ก่อตั้งของพวกเขา และเป็นวิธีที่พระเปมา ลิงปะใช้สั่งสอนพระพุทธศาสนาแก่ชาวโลก รวมทั้งเป็นสมบัติที่ท่านฝากไว้ให้พระสงฆ์ทามซิงโดยเฉพาะ การฟ้อนรำคือชีวิตของคณะสงฆ์ และคือสัจจธรรมทางพุทธศาสนาที่พวกเขาสืบสาน นี่คือเหตุผลหนึ่งที่เรามุ่งเน้นไปยังทามซิง: เพราะการฟ้อนรำเหล่านี้ถูกค้นพบโดยนักบุญผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของภูฏาน และทามซิงเท่านั้นที่ยังคงแสดงการฟ้อนรำได้อย่างถูกต้องตามแบบดั้งเดิม”