ปริศนาผนังดำ

เรื่องสั้น 

เรื่อง  ปริศนาผนังดำ

         ผนังบ้านของผมมีสีดำสนิท ดำชนิดที่ว่าต่อให้เปิดไฟสว่างแค่ไหน มันก็ดูดกลืนทุกแสงเอาไว้จนไม่เหลือ เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นตุบๆ และเมื่อคืนนี้ ผมได้ยินเสียงแปลกๆ ที่ไม่คุ้นหูเลย มันดังมาจากในผนัง
​ตอนแรกผมคิดว่าคงเป็นหนูตัวหนึ่งที่หลงเข้ามา แต่มันเป็นเสียงที่ใหญ่เกินกว่าจะเป็นหนู เสียงเหมือนคนกำลังลากเล็บไปตามพื้นผิวหยาบๆ ของผนัง และมันดังขึ้นเรื่อยๆ จนผมไม่อาจข่มตาหลับได้อีกต่อไป
​ผมตัดสินใจเอาหูแนบกับผนังห้องนอนตัวเอง เสียงนั้นชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่แค่เสียงลาก แต่เป็นเสียงครางเบาๆ ด้วย คล้ายกับคนกำลังหายใจอย่างยากลำบาก ผมสะดุ้งสุดตัวและถอยห่างจากกำแพงทันที
​ความกลัวเริ่มเกาะกินใจ ผมไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปเปิดไฟห้องนั่งเล่นเลย ทุกอย่างมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สลัวๆ ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาให้พอเห็นทาง
​ผมรวบรวมความกล้าหยิบไม้เบสบอลขึ้นมาถือ และค่อยๆ เดินไปที่กำแพงตรงจุดที่เสียงดังออกมา ผมกำไม้เบสบอลแน่นจนมือสั่นแล้วเคาะลงไปที่กำแพงสองสามครั้งเพื่อส่งสัญญาณ
​แล้วเสียงนั้นก็หยุดลงอย่างกะทันหัน ผมยืนรออยู่พักใหญ่แต่ก็ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมาอีก
​ผมรู้สึกโล่งใจที่มันยอมเงียบเสียที แต่แล้วความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในหัว ผมนึกย้อนไปถึงเพื่อนบ้านคนใหม่ที่ย้ายเข้ามาเมื่อเดือนที่แล้ว ซึ่งผมก็ไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย ผมได้แต่คิดว่าเรื่องทั้งหมดนี้จะต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาแน่ๆ
​เช้าวันรุ่งขึ้น ผมไปที่บ้านของเขาทันที บ้านของเขาก็ทาด้วยสีดำเหมือนกัน แต่ผมรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวบ้านอย่างน่าขนลุก ผมเคาะประตูอยู่สองสามครั้ง ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาเลย ผมตัดสินใจลองดันประตูดู แล้วพบว่ามันไม่ได้ล็อกไว้
​ผมเดินเข้าไปในบ้านอย่างช้าๆ ภายในบ้านก็ถูกทาด้วยสีดำเช่นกัน แต่ที่แปลกคือไม่มีเฟอร์นิเจอร์ ไม่มีของตกแต่งอะไรเลยแม้แต่ชิ้นเดียว มีเพียงแค่รูปภาพขนาดใหญ่ภาพหนึ่งที่ติดอยู่บนผนังห้องนั่งเล่น
​ภาพในกรอบเป็นภาพกำแพงสีดำ มีรอยขีดข่วนเป็นทางยาวลงมา และมีข้อความเขียนไว้ที่ด้านล่างว่า "ผมไม่ต้องการที่จะอยู่ในกำแพงอีกต่อไป"
​ผมรู้สึกเหมือนเลือดในร่างกายถูกสูบออกไปจนหมด ขนลุกไปทั่วทั้งตัว ผมรีบวิ่งออกจากบ้านหลังนั้นทันที แล้วโทรศัพท์หาตำรวจเพื่อเล่าเรื่องที่เจอมาทั้งหมด
​ตำรวจเข้ามาตรวจสอบและทำการทุบกำแพงภายในบ้านของชายคนนั้นออก ในนั้นไม่มีร่างของเขาอย่างที่ผมคาดไว้ แต่สิ่งที่พวกเขาพบคือโพรงกำแพงที่ถูกขุดเป็นทางยาวไปเรื่อยๆ จนถึงกำแพงบ้านของผม…
​ผมกลับมาที่บ้านตัวเองและรีบตรงไปยังจุดที่ผมเคยเอาหูไปแนบกับกำแพง ผมเอาไม้เบสบอลขึ้นมาแล้วทุบไปที่กำแพงนั้นอย่างสุดแรง ผนังสีดำแตกออก และผมมองเข้าไปในโพรงนั้นด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด
​ในโพรงกำแพงนั้น ผมเห็นสายตาของชายคนนั้นจ้องมองมาที่ผม เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นแล้วกระซิบบอกผมเสียงแผ่วเบาว่า “คุณคือคนต่อไป”

                                  จบ