วิถีการนั่งรถบัสรอบเมืองเพื่อที่จะดูเส้นทาง (เมื่อเริ่มมีรถวิ่งรอบเมือง) นั่งไปวันละเส้นทางไปถึงแล้วก็กลับ

การเดินทางในครั้งแรกของทุกวัน ครั้งนี้นั้นเป็นวันของการหยุดพัก 

เรานั้นเตรียมหลายหลักในสิ่งที่เรานั้นต้องการที่จะทำสม่ำเสมอ

การเดินรถนั้นเรานั่งดูในแต่ละเส้นทาง 

ไปถึงแล้วนั่งกลับ สบายใจ หากว่าเรานั้นไปถึงเขาไม่กลับ ถามไปเลยว่าคันไหนจะกลับไป

เรื่องราวชีวิตนั้นถือว่าโชคดี ได้มีรถผ่านมาทางที่เรานั้นต้องการจะไป

     เป็นอีกครั้งของการเปิดประสบการณ์ ในตอนนั้นเรานั้นว่างในวัน แล้วไม่ค่อยที่จะมีใครมากมายเท่าไหร่ บางครั้งการที่เรานั้นทำอะไรเดิมๆ และเดินไปไหนมาไหนในที่เดิม  เราเองจะไม่มีความสุขเลยเหมือนในการทำงาน หากว่าเรานั้นทำงานไม่หยุดเรานั้นมีความสุข แต่เมื่อไหร่แล้วไม่มีสถานที่หรือว่างานที่เรานั้นต้องทำกลับว่าไม่มีความสุข 

   วันนี้เรานั้นจะเริ่มในการทดลองการนั่งรถเพื่อที่จะชมเมืองในแต่ละสายว่าเขานั้นไปที่ไหนบ้าง แต่ว่าเรานั้นไม่เอาสถานที่ไกลจากพนมเปญเพราะว่ากลับมาไม่ได้เดินไม่เป็น  เราเลือกรถคันที่จะเดินทางไปทางสถานทูต แล้วเรานั้นก็ลงในตอนที่เรานั้นกลับมา   

    ก่อนหน้านั้นที่เรานั้นไม่กล้าที่จะขึ้นในรถประจำทางนั้นหากว่ามีคนจำนวนไม่มากหรือที่เรานั้นเรียกว่าไม่มีเพื่อนที่จะขึ้นด้วยกันกับเรานั้นเราจะต้องมีการจ่ายเพิ่มในการเดินทาง พอเรานั้นขึ้นถือว่าแอร์นั้นเย็น ตอนที่เรานั้นขึ้นรถสายเก่านั้น มากกว่าการได้ยืนคือการกลั้นในส่วนของการหายใจ อยากบอกว่าเธอนั้นก็ลองหน่อยในการพิสูจน์เรื่องราว 

   สถานที่ในการนั่งนั้นถือว่าเป็นบริเวณที่กว้าง หากว่าเรานั้นเดินมาเพื่อที่จะนั่งด้านหลังนั้นเราจะเห็นหมดเลย  และหากว่าเรานั้นต้องการลงจะไม่สามารถที่จะลงระหว่างทางไม่ได้ เพราะว่าหากว่าเรานั้นปล่อยลงไป เกรงเรื่องของอันตรายด้วย 

   ทางที่เดินนั้นมีส่วนของทางสำหรับที่จะช่วยให้เรานั้นไม่ลื่นหรือไถลลงมาแล้วทำให้กระทบกระเทือนอย่างแน่นอน สบายมากในการนั่งเรานั้นนั่งเล่นไปเขียนนิยาย จริงแล้วเป็นคนที่ชอบในการแต่งเรื่อง  มากมายที่เรานั้นพยายามในการทำ แต่ว่าสุดท้ายแล้วตัวเองก็ไม่ได้อะไรเลย

  เส้นทางที่มีการเดินทางทอดยาวไปนั้น ต้องเจอหรือฝ่าฟันอะไรมาบ้าง  ความรักความสุขที่อยากจะถากถาง เรานั้นบอกก่อนตั้งแต่ตอนที่ขึ้นไว้บ้างว่า ถึงที่นั่นให้จอดด้วยเพราะว่าเรานั้นไม่อยากเดินไกลบ้านเมืองเงียบนอน