เราเจอกันครั้งแรกในพนมเปญ โรงพยาบาลกรุงเทพ ในเครือพนมเปญพี่สาว มีเหตุให้ไปโรงพยาบาลบอกได้เลย ราคาพิเศษ

เชื่อไหมว่าเราไม่มีคำว่าบังเอิญ  พี่ทำงานในโรงพยาบาลกรุงเทพในพนมเปญ

การติดต่อสื่อสารนั้นเราผ่านการประสานงานล่ามเพื่อที่จะสัมภาษณ์ไปทำงาน 

ไม่คิดไม่ฝันว่าเรานั้นจะมาเจอกัน และเที่ยวด้วยกันในงานที่สถานทูต

   พี่สาวคนดีคนนี้ใช่เลย อยากได้นักเรียนไปทำงานด้วยในการแปลล่าม แต่ก่อนนั้นเราติดต่อกันผ่านในส่วนของโทรศัพท์ หลังๆ มาเรานั้นเริ่มที่จะติดต่อในส่วนตัวจนกลายเป็นว่าเรานั้นมาเจอกัน พี่นั้นมาอยู่นานก็จริงแต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือไม่เคยได้ออกมาจากโรงพบาบาลเลย เพราะไม่เคยมีคนรู้จักไม่กล้าออกมา  

   ครั้งหนึ่งเราเองนั้นก็ไม่ค่อยที่จะคุ้นเคยกับเส้นทางที่นี่ แต่ว่าเรานั้นมีรถราชรถของเราที่ไม่ว่าเรานั้นจะบอกว่าอยากไปไหนเขานั้นพาไปได้ทุกที่รวมถึงการไปเที่ยวด้วย เรานั้นนั่งรถเพื่อที่จะไปรับพี่ที่โรงพยาบาลในที่ทำงาน ไม่นานนั้นเรามาเจอกัน และตัดสินใจที่จะเดินเพื่อเลือกในการซื้อรองเท้าใหม่ เพราะว่าพี่เขานั้นรองเท้าไม่ดี ส่วนเรานั้นไม่เอาหรอกใช้รองเท้าเพียงคู่เดียวพอแล้ว 

  แต่ว่าเรานั้นมาเดินเป็นเพื่อนพี่ ราคานั้นต้องบอกว่าได้ยินแล้วเรานั้นนั่งลงเลย คู่ละไม่ต่ำกว่าสองร้อยดอลล่า เลยไม่สนใจ พี่เขานั้นได้รองเท้า่ส่วนเรานั้นก็จะพาพี่เขานั้นไปเลาะต่อที่งานแสดงสินค้า  แต่ว่าตอนที่ออกมาได้ประมาณสามชั่วโมงนั้นในโรงพยาบาลนั้นมีในส่วนของปัญหาพี่เขานั้นต้องกลับไป เราจึงแยกกันที่ร้านอาหาร ยังไม่ได้ทานอาหารให้อิ่มเลยกลับไปทำงานแล้ว ทิ้งไว้คืออาหารมากมายที่พี่เขาสั่งไว้คือแน่นมาก 

   ระหว่างที่รอในการเลือกรองเท้า พี่เขาบอกเราว่าเลือกเลย สักคู่เดียวพี่นั้นซื้อให้ พอมองเราบอกว่าไม่เป็นไร รองเท้านั้นมีจำนวนมากเหมือนกัน เรายังไม่อยากซื้อ เกรงใจแหละ 

   ถามว่าที่สามคนนั้นนั่งรอนี้ไม่ได้เพราะว่าอะไรนะ เพราะว่าช่วยเลือกไม่เป็น รองเท้าร้านแบบนี้น่าจะเป็นครั้งแรกที่เรานั้นเดินเข้าไป ส่วนมากนั้นเดินตลาดรองเท้าธรรมดาไม่แพงหรอก  แต่พี่เขานั้นสอนเราหลายอย่าง สอนในเรื่องของการเลือกรองเท้า พี่เขาบอกว่าเวลาที่เรานั้นซื้อรองเท้าต้องเอาแพงไปเลย เพื่อสุขภาพ และต่อมานั้นในเรื่องของการเลือกซื้อกระเป๋าพี่บอกอีกว่าอย่าเอากระเป่าเงินที่มีการพับเพราะว่าจะทำให้เรานั้นร้อนเงินได้  

   เลือกที่กระเป๋ายาวไปเลย จะได้สะดวกสบายในการใช้ เรานั้นเลยบอกพี่ไปว่าไม่ค่อยที่จะได้ใช้เลยเพราะว่าได้มาก็ออกไป และในการใช้นั้นเราจะคำนวนในการใช้แล้วค่อยกดออกมา เพื่อความปลอดภ้ยของเรา 

      สิ่งที่มีค่านั้น ไม่ใช่ว่าเรานั้นรู้จักกันมากแค่ไหน  สิ่งสำคัญนั้นคือเรานั้นมีความจริงใจต่อกันไหม  ไม่ใช่เพราะว่าเรานั้นไม่สนใจกัน แต่เขานั้นให้ใจเรานั้นมาทั้งหมด เราก็คุยอย่างสบายใจกับเขา บางครั้งเรานั้นไม่รู้ว่าเขานั้นต้องการอะไร  แต่มากกว่าสิ่งที่ได้คือความรัก รอยยิ้ม หากว่าเรานั้นกลับไปอีกเรานึกถึงเรายังมีความสุข  การพบนั่นคือการจากลา ตอนนี้คือในส่วนของเบอร์และไลน์ ทุกอย่างหายไปหมด เราเจอกันเพียงครั้งเดียวแล้วเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย 

   ช่วงเวลาบางช่วงนั้น เรากลับมามองเราเหมือนว่ากลับไปในตอนนั้น ตอนที่เรานั้นเดินมากกว่าสองกิโลเพื่อที่จะไปเที่ยวห้างในเมืองพนมเปญ ที่จะบอกว่าอยู่ไกลจากที่พักมาก นั่งรถไปใช้เวลานานหากว่ามีรถติด แต่ตอนนั้นที่เรานั้นไปกันเองคือปั่นในส่วนของจักรยาน แต่หากว่าเรานั้นปั่นรถจักรยานห้ามกลับในตอนมืดเพราะว่าน่ากลัว 

   ด้วยความกลัวในวันนั้นเรานั้นนำรถนั้นขึ้นไปในรถสามล้อเพื่อที่จะกลับบ้าน ความปลอดภัยต้องมาก่อน หลากหลายเรื่องราวประสบการณ์ที่เรานั้นต้องเจอ