ชนบทวิถี ความสุขที่หลากหลายในท้องนาปอแฟ๊ะความสุขในท้องนา

เรื่องราวความสุขนั้นคงไม่ยากเกินไป หากว่าเรานั้นเดินด้วยความสุขความคาดหมาย

เก็บเรื่องราวของเส้นทางที่ต่างวัย  เหลือเเพียงใบไม้ที่คงทน

ทุ่งนาของยายยังคงอยู่ ความสวยหรูไม่มีให้ค้นหา 

มีผนังกำแพงแสนหรูปกป้องให้คุณค่า ความสุขที่หาไม่ยากหากเราลอง

    หลายคนนั้นอาจจะมองว่าชีวิตในท้องนานั้นแดดร้อนไม่มีความสุข แต่เราเองต้องเข้าใจว่าในสถานที่ที่ทำงานที่กว้างใหญ่ ไม่มีใครนั้นเคยมาเห็น ในตอนเช้าหากว่าเรานั้นไปอยู่ที่นา ทำให้เรานั้นเหมือนกับรู้สึกว่า มีในส่วนของเส้นทางในการทำที่มีในสิ่งที่เรานั้นบอกคือ ส่วนของอากาศและความสุขมากกว่านั้น บริเวณด้านล่างของพื้นนั้นสวยงามและร่มรื่นหากว่าเรานั้นเห็น แต่สิ่งที่เสนอเรื่องราวคือ 

    ไม้แต่ละต้น และผนังแต่ละอย่างที่เรานั้นมองมาที่เรา เราต้องพยายามสร้างขึ้นมา เพราะว่าเหมือนว่าเรานั้นเป็นคนอยู่อยากได้แบบไหนสามารถที่จะทำได้เลย ไม่ต้องกระทบกระเทือนใครคนอื่น เหมือนเรานั้นทำงาน หากว่าเรานั้นทำกับคนอื่นหรือว่าหน่วยงานเราต้องมีในเรื่องของความเข้าใจ สิ่งที่เสนอคือตำนานความคิดที่หลากหลาย 

      ไม่ต้องมีสถานที่หรือว่ามุมที่มาก มีเพียงช่องหรือบริเวณที่เรานั้นใช้ในการหลบฝนนั้นก็เพียงพอแล้ว  เครื่องมือทำมาหากินมากมายหลายอย่างขึ้น ไก่นั้นวิ่งไปวิ่งมาวนเวียนในด้านล่าง  อาหารที่คุณค่ามากมายนั้นเรานั้นเรียกว่า กล้วย กล้วยที่ไม่ว่าจะหิวหรือว่าต้องการสามารถที่จะหยิบมาชิมได้เลย อย่างไม่มีปัญหา

   แต่ก่อนนั้นเราไปนาเราจะต้องเดินไปและกลับ ตามยายไปคนที่ไม่เหนื่อยก็จะวิ่งไปก่อนแล้วไปสร้างในส่วนของกับดักเพื่อที่จะทำให้คนที่เดินมานั้นต้องฝ่าฟันอย่างในกองดินทรายขนาดใหญ่ โตขึ้นมาหน่อยเริ่มที่จะปั่นจักรยานได้ ก็จะปั่นกันคนละคัน ตัวเล็กอาจจะปั่นด้วยกัน พอไปถึงในช่วงของกองทรายจำนวนมากก็จะหลบ หลบไม่ทันก็ล้มลง   แต่ถามว่าเจ็บไหมก็มีบ้างแต่ว่าสนุกในวัยเด็กนั้นสุขมาก

  ส่วนในเวลาของการจับไก่นั้น แม่จะให้อาหารจำนวนมากเพื่อให้เจ้าไก่นั้นอิ่ม และในตอนตะวันตกมืดแล้วพ่อจะเดินไปเพื่อที่จะจับไก่  ใส่ในถุงปุ๋ยแล้วเรานั้นก็จะหิ้วใส่หน้ารถเพื่อที่จะไปขายให้พ่อแม่ เพราะว่าแม่ต้องทำงานก่อนจะกลับบ้าน หากว่าไก่รอน่าจะต้องไปปลุกเจ้าของร้านเพื่อที่จะมาซื้อไก่ เสียงของไก่นั้นคือสนุกสนานมาก ทั้งร้องทั้งเต้น  แต่เรานั้นกลับสนุกสนานมากกว่า

     วิถีชีวิตที่หาได้ยากในปัจจุบัน แม้ว่าโตขึ้นแล้วเรานั้นไม่ค่อยที่จะได้ไปนา  แต่ทุกครั้งที่กลับบ้านนั้นแม่ก็จะบอกว่าวันนี้ไม่ไปไหนหรือ หากว่าไม่ไปไปนากับแม่ ไปดูทุ่งนา ความสุขนั้นยังมีเหมือนเดิมแต่ว่าคงไม่มากเท่าเด็กเพราะว่าเรานั้นรู้หมดแล้วว่าอะไรตรงไหน แต่ความสุขที่มากกว่าคือการคุยกับเจ้าวัว