จันทรุปราคา "กบกินเดือนบ้านเรา" เหมือนเรื่องราวชีวิตสัจธรรมที่เรานั้นต้องเจอ

เรื่องราวในคืนที่เรานั้นเรียกว่าคืนเดือนมืด เดือนสว่างกลางจริงแต่มีหลายสิ่งครอบงำไว้

 กบกินเดือนที่นานๆ หลายปีจะเจอจากใจ แต่เรื่องราวหลากหลายผ่านไปเรานั้นไม่เห็นกาล

เส้นทางของดวงดาว อาจจะเชื่อมเรื่องราวของความฝัน 

ชีวิตนั้นเริ่มต้นด้วยช่วงเรื่องราวของวัน และสุขสันต์สิ้นสุดลงเมื่อเปลี่ยนกาล

      ตั้งแต่เกิดมานั้นเราลองคิดเล่นๆ ว่าเรานั้นเคยมองไปบนท้องฟ้ากี่ครั้งแล้วที่เรานั้นเจอในเรื่องราวของกบกินเดือน ยากมากที่จะมีการเกิดเช่นนี้อาจจะเป็นในกรณีพิเศษวันพิเศษ แน่นอนส่วนมากนั้นชอบเกิดในวันพระ และในครั้งนี้นั้นก็ได้เกิดในวันพระจริง วันที่มีการทำบุญข้าวสาก หากว่าให้เรานั้นจินตนาการในแบบที่มันนั้นเข้ากับช่วงเทศกาลน้่นคือ 

    เมื่อวันนี้นั้นเป็นวันของการเปิดในเรื่องของนรกนั้นจะต้องมีมากมายแน่นอนในเรื่องของผีสาง หรือว่าวิญญาณที่ไม่มีญาติเร่ร่อน ด้วยความที่อาจจะเห็นว่าดวงจันทร์วันนี้เต็มดวงสวย เลยกลัวแสงสว่างเลยมีการบดบังกบกินเดือนไปเพื่อที่จะให้มีความมืด คงอย่างนั้นไหมคิดไปเรื่อยๆ 

   ไม่ว่าอะไรจะเกิดเรื่องของดวงดาว ดวงเดือนนั้นจะเปลี่ยนหรือว่ามีเหตุการณ์อะไรทุกอย่างนั้นไม่ได้ดีไปกว่าการใช้ชีวิตของคนเรา เป็นต้นว่า หากว่าเกิดในปรากฏการณ์อะไรก็ตาม เราก็ยังทานข้าวเหมือนเดิม กินนอนหลับสบายเช่นทุกวันก็ไม่เห็นจะแปลกกว่าทุกวัน หากว่าเรานั้นจะไปมองมีไหม ก็มีบ้างแต่ว่าสำหรับเราที่เคยพบเห็นแล้วอาจจะไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นอีกครั้ง 

     ท้องฟ้ายามค่ำคืนนั้นคือความสุขเสมอเมื่อเรานั้นมองขึ้นไปบนท้องฟ้า  สายตาที่เรานั้นมองอาจจะมีความเปลี่ยนแปลงไป สถานที่ที่อยู่สูงกว่าในทุกที่และโล่ง อาจจะอากาศเย็นกว่าที่อื่นฉันนั้น ไม่ว่าเรานั้นจะอยู่ใต้ฟ้าเดียวกันหรือต่างสถานที่ไกลขนาดไหน เราก็ยังอยู่ใต้ฟ้าเท่านั้นเอง 

   การสื่อสารจากธรรมชาติหลายๆ อย่างนั้นทำให้เรานั้นได้เห็นในความเปลี่ยนไป สถานที่ที่เคยสูงไม่มีน้ำท่วมกลับกลายเป็นอยู่ใต้น้ำลึกท่วมหลังคา ทุกอย่างนั้นเปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ สถานที่สูงอาจจะปลอดภัยแต่เมื่อมีการถล่มลงมานั้น จะยิ่งทวีความหนักหนาขึ้นมามากเท่านั้น

   หากว่าใครนั้นรู้สึกว่าตัวเองนั้นท้อ และสิ้นหวังให้เรานั้นมองขึ้นไปบนท้องฟ้า แม้ว่าดวงเดือนที่ใหญ่มากมายใหญ่จนไม่สามารถที่จะประมาณในกิโลเมตรได้ ยังสามารถที่จะโดนแสงของกบกินเดือนนั้นครอบคลุมไว้ไม่ให้ส่องแสงใดๆ  คนเรานั้นก็เหมือนกันไม่ว่าจะใหญ่มากขนาดไหน สุดท้ายแล้วก็กลับไปที่เดียวกันทั้งหมด

    เส้นทางชีวิตก็เหมือนดวงจันทร์มีทั้งความสว่างและความมืด ทั้งเสี้ยวและกลม เล็กใหญ่ตามที่ระยะเวลาเขาให้แสดง โลกนี้ก็ยังคงเป็นโรงละครของคนต่อไป ใครต้องการที่จะแสดงอะไร หรือว่าเป็นอะไรก็ตามบทบาทหน้าที่ของตนเอง ทำตนเองให้ดีที่สุด  และสิ่งที่สำคัญมากที่สุดคือเรานั้นอย่าไปคาดหวังกับอะไรที่มากกว่าที่ตัวเรานั้นจะดำเนินได้ ต้องเข้าใจในบทบาทของตนเองและคนรอบข้างด้วย เพื่อความสุขที่สมบูรณ์