ร้อยเรียงชุดอาหารส่งผลบุญถึงคนที่จากไป บุญข้าวสาก บุญข้าวประดับดิน

  ในตอนเช้าไม่ว่าจะวัดไหนชาวบ้านก็จะเตรียมพร้อม เรเองเคยฟังเทศน์หนึ่งเรื่องที่เล่าถึงเรื่องราวบุญข้าวสาก ญาติหรือคนที่จากเราไปนั้นจะเปิดนรกปล่อยมาเพื่อรับส่วนบุญส่วนกุศลที่คนอยู่จะส่งไปให้ ทำให้มีบางคนนั้นมาแล้วไม่เห็นลูกหลานตัวเอง เลยเสียใจ และไม่ได้กินและรับอาหาร นั่นเป็นการแสดงว่าในการทำบุญข้าวประดับดิน เราจะต้องนำข้าวนั้นลงไป และเขียนชื่อใส่อย่างสวยงาม 

    หลายคนทำได้เพราะว่ามีการดูจากบรรพบุรุษพาทำ

สิ่งของหลากหลายพร้อมจัดสรรและนำมา 

มอบต่อว่าจะส่งให้ถึงที่หมาย 

ความเชื่อความศรัทธาไม่เสื่อมคลาย 

สิ่งที่ยายทำให้เราเห็นตอนเป็นเด็ก

นำอาหารผลไม้หมกไก่ขนมหวาน 

รวมกันห่อส่งทานให้ลุล่วง 

จัดเป็นสองชุดสร้างเสริมในการเดินทาง 

เราคิดต่างคนอื่นคิดได้ตามใจคนอยู่

  เคยไหมตื่นมาห่อของแต่เช้ามืดอย่างแม่ตอนนั้นตื่นเพื่อที่จะเตรียมอาหารนำมาห่อบ้างใส่ถุง แต่ก่อนจะต้องห่อใส่ใบตอง แต่พอมาในปัจจุบันมีการห่อใส่ถุงร้อน เพราะว่าลำบากในการหาใบตองด้วย เราเคยได้รับความลำบากเพราะหากไม่มีนั้นจะใส่ในส่วนของใบตองกุงใบใหญ่ 

    ในนั้นจำได้ในการห่อนั้นจะต้องมีข้าว มีขนมหวาน ผลไม้ น้ำมะพร้าว  เครื่องปิ้งย่างไม่ว่าจะเป็นไก่ย่างหมูย่าง หรืออะไรหลายอย่างนำมาย่างเข้าด้วยกัน ต่อจากนั้นก็จะห่อรวมกันเป็นจุกเดียวแต่ที่บ้านนั้นจัดเป็นสองชุด ตามธรรมเนียมแต่หลังจากนั้นเราจะต้องรอเพื่อที่จะนำกลับบ้าน 

   ห้ามนำในส่วนห่อของตนเองเพราะว่าจะไม่ใช่การแลกเปลี่ยน แล้วเรานั้นก็จะนำกลับบ้าน ในส่วนของอีกชิ้นคือจะนำไปไว้ที่ร้านหรืออะไรแล้วแต่ตกลงกัน นำไปถวายให้ที่นา และวัวควาย ปม่โพสพ ในข้าว ฝากแม่ธรณีอีก เราต้องระลึกนึกถึงคนที่จากไปตลอด เมื่อไหร่เขาหมดเวรกรรมเขาก็จะไปในที่ใหม่ของเขาเอง 

   การแกะพวงมาลัย ยังให้ความสำคัญกับทุกคน 

   การนำลงไปวัดนั้นจะต้องลงไม่เกินหกโมงเช้า บางคนนั้นลงไปตั้งแต่ตีห้าเกรงว่าจะไม่ทัน เพราะการที่สวดไม่ได้รอใครพอถึงเวลามีคนมารับ พระก็จะเริ่มพิธี ในส่วนหลังจากที่ยายไม่อยู่แล้ว เวลาที่ลงไปรับเรานั้นจะลงไปรอประมาณ 7 นาฬิกา หรือว่านำลงไปแล้วก็จะนั่งประนมมือเพื่อที่จะฟัง 

   หลังจากที่มีการกล่าวจบ ชาวบ้านเองก็จะเดินเข้าไปเพื่อนที่จะเลือกในถุงที่ตนนั้นเลือกไม่ได้ ข้อห้ามอย่างเดียวเลยคือห้ามเอาสิ่งที่ตนเองนั้นห่อมา ใหสลับกันไป  แต่ก่อนนั้นคนโบราณนั้นสอนให้คนไปวัดในทุกวัน ทุกวาระ แต่พอมาถึงจุดหนึ่งที่เรานั้นไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้ เราก็ต้องเตรียมตัวเช่นกัน 

    ตอนนั้นพระอาจารย์ถามว่า หากว่าจะให้ตายในวันนี้คิดเห็นอย่างไร พร้อมไหม เราตอบว่ายังเลย ท่านเลยถามต่อว่าแล้วเมื่อไหร่ถึงจะพร้อมในความตาย คนที่รู้สัจธรรมแล้ว จะระลึกในความตายตลอดเวลา ไม่ประมาท อาจจะชั่วนาทีเดียวที่ทำให้เรานั้นถึงแก่ชีวิตเราเองต้องรักษาและระมัดระวัง