ความรักความชอบ แค่ได้มาครอบครองก็พอใจ สุขใจที่ได้เห็น

ชอบอะไรรักอะไรเราสามารถหาได้ 

เว้นแต่กายและใจใฝ่ฝันหา 

มองสิ่งของที่ต้องการเสมอมาก 

รอเพียงว่าเรานั้นจะทำตาม 

ยิ่งออกใหม่ได้เห็นเก็บไปคิด ว่าอย่างไรใจจิตจะตามหา มองสิ่งของที่เรานั้นอยากได้ตลอดเวลา ไม่ได้ซื้อก็เดินไปหาและเฝ้ามอง 

   เราทุกคนน่าจะเคยชอบและต้องการหลากหลายอย่างตั้งแต่เล็กจนโต แล้วต้องเคยไม่ได้ตามต้องการ แต่เรานั้นจะไม่ขโมย เพราะว่าหากเรานั้นขโมยจะทำให้เรานั้นมีความรู้สึกผิดในแบบของเรานั้นขึ้นมาเอง 

    ตอนนั้นจำได้ว่าอยู่มัธยมแล้วอยากได้ของสิ่งหนึ่งแต่แม่นั้นบอกว่าเรานั้นจะซื้อได้ยังไงเงินที่เหลือในบ้านบางครั้งนั้นไม่พอในส่วนของค่าอาหารเลย  อาหารที่ว่านั้นราคาไม่เท่าไหร่ แต่เงินทั้งบ้านเหลือน้อยกว่า เรานั้นจึงตัดใจที่จะซื้อสิ่งของนั้น 

   การที่แม่นั้นบอกความจริงคุยความจริงกับคนในครอบครัว ไม่บอกว่ามีทั้งที่ความจริงแล้วไม่มี มันทำให้เรานั้นเป็นคนที่ประหยัดเสมอมา อย่ามองว่าสิ่งที่แม่นั้นบอกคือสิ่งที่หลอกเพราะไม่มีใครจะหลอกใครได้เรานั้นต้องเข้าใจในบางเรื่องที่เข้าใจยาก 

   เราจึงไม่ได้อยากได้อะไรที่ไม่ค่อยมีประโยชน์เสื้อผ้านั้นมีอะไรก็ใส่ ใครนำอะไรมาให้เราก็ไม่ถือ รับและนำมาใส่ได้ทั้งหมด การซื้อเสื้อผ้าของเรานั้นจึงนับได้ตลอด เหมือนในตอนนี้ก็ตาม เราจะซื้ออะไรสักอย่างคือเรานั้นคิดแล้วคิดอีก ว่าเรานั้นจะมีกำลังในการซื้อไหมมันเดือดร้อนไหม แล้ววันหนึ่งทุกอย่างนั้นจะกลายเป็นเรื่องที่เราเองก็ไม่เข้าใจ หากว่าเรานั้นหลอกตัวเอง 

    ของสะสมเหล่านี้นั้นการที่เรานั้นได้มา ไม่เพียงแต่เรานั้นเองก็ไม่ได้คิดฝันอยากที่จะได้มันมา เรานั้นเริ่มในการเก็บสะสมเพราะว่ามีคนให้มา เก็บมาเรื่อยจนวันหนึ่งเรานั้นไปเดินห้างแล้วเห็นจึงไปมอง แต่ไม่ได้คิดว่าจะได้ สุดท้ายแล้ว คนที่ไปด้วยกันกับเราในวันนั้น บอกว่าเรานั้นอยากได้ เขาจึงได้แอบซื้อเพื่อที่จะเป็นของขวัญในวันเกิดของเรา 

   คุณค่าทางจิตใจนั้นประมาณราคาไม่ได้อย่างแท้จริง  หากว่าจะมีคนนั้นมาขอซื้อกับเราเราเองก็ไม่ขายให้กับเขาแม้ว่าจะเสนอราคามามากขนาดไหน เรามีความสุขที่ได้ครอบครองและมีความสุขที่ได้เห็นนำไปใช้บ้างแต่กลับมาเราก็จะนำผ้ามาเช็ดทำความสะอาดตลอดเวลา 

    ตอนนี้หากกลับไปหาอีกครั้งไม่มีแล้วเพราะว่ามันผ่านมามากกว่าสิบห้าปี อาจจะมีแบบอื่นหรือสิ่งอื่นที่สวยงามกว่า แต่เรานั้นจะไม่ยอมเปลี่ยนใจจากแบบเดิมอีกเลย 

  ไม่ว่าจะพวงกุญแจ กรอบรูป ปากกา กระเป๋าสวยงามมาก กระทั่งกระเป๋าดินสอลวดลายนั้นอาจะดูไม่สวยเท่าแบบอื่นแต่ทรงคุณค่าเต็มราคาไม่เปลี่ยน สิ่งของนั้นจะมีค่าเมื่อคนเรานั้นเห็นคุณค่า แต่เมื่อไหร่ที่คุณค่าของคนนั้นไม่มี ก็คงเหมือนกันกับกระเป๋าและสิ่งของอื่นๆ ที่วางขายในตลาดลดราคาเหมือนกระเป๋ามือสองราคา 50 บาท ทั้งที่แต่ก่อนนั้นมันเคยราคาหลักสามหลักสี่ 

   เมื่อสิ่งไหนชำรุดหรือเก่าลงไป สิ่งใหม่มาแทน เราก็ยากที่จะนำกลับมาใช้ได้ เหมือนชีวิตของเรา เก่าไปใหม่มา วนเวียนอยู่อย่างนี้ตลอดไป