หนังสือคือเรื่องราวของชีวิต อ่านหนังสือหนึ่งเล่มเท่ากับท่องโลกหนึ่งรอบ

หนังสือคือเรื่องราวที่หลากหลาย  ชีวิตมากมายผ่านหนังสือแม้ในหนึ่งเล่ม

หากว่าเรานั้นพยายามนั้นเข้าใจชีวิต เรียนรู้ชีวิตใหม่ที่เรานั้นมองหา 

รู้และรักในคุณค่า ค้นหาความสุขเท่าที่เคย

   การอ่านหนังสือสักเล่มนั้นคือการทำงานของชีวิต ที่หากว่าเรานั้นพยายามหาความหมายที่มากกว่าอะไรทั้งนั้น วันหนึ่งนั้นเราเจอคนหลายคนแต่สุดท้ายแล้วไม่มีใครมองว่าที่ผ่านมามันคือสิ่งที่โหดร้าย ทุกคนล้วนแต่ผ่านมันมาได้อย่างสบาย

    วันนี้จะมาเล่าถึงเหตุการณ์ที่ครั้งหนึ่งนั้น   เมื่อตนเองต้องอยู่ในห้องเพียงคนเดียวเพื่อที่จะเขียนตำราเรียน และสิ่งที่เป็นเพื่อนเรานั้นคือหนังสือไม่ว่าจะหนังสือเรียน หรือหนังสืออ่านเล่นสักเล่ม ที่หากว่าเรานั้นมองมันคือเล่มที่เราชอบ อ่านแล้วยาวจนจบเล่ม หลายครั้งการจะอยู่กับหนังสือที่เราชอบ มันเหมือนกับการเรียนรู้กันและกัน

     ครั้งแรกที่เรานั้นไปเจอหนังสือเหล่านี้ เราเลือกที่จะหยิบเขานั้นขึ้นมาเพื่อที่จะนำมาอ่าน หลังจากที่อ่านแล้ว เราคิดว่าเขานั้นยังคงอยู่ในที่นี้เหมือนเดิม คงไม่แปลกหรอกหากว่าเรานั้นจะทำหลายอย่างในเวลาเดียวกัน สิ่งที่เรานั้นชอบ ชอบเพราะว่าเขานั้นเป็นเพื่อที่ดี ไม่เคยห่างไกลอ่านเมื่อต้องเจอ

    มีครั้งหนึ่งที่เรานั้นไม่อยากเจอใคร เพราะว่าคนที่บอกว่ารักเรา ทุกเช้านั้นจะทักทายเราด้วยข้อความที่แสดงถึงความรัก อ่านแล้วจะเล่าว่าทุกเช้าเขาดีใจมากที่ตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่ายังมีเรา อยากคุยกับเราทุกเช้ามีความสุขมาก ตอนนี้ทำอะไร ไถ่ถามเรื่องราวเสมอไม่เคยขาดหาย แต่พอเรานั้นห่างไกลออกไป เรากลับไปเห็นข้อความทั้งหมดที่เขานั้นคุยกัน จากเรื่องราวที่ผ่านมา เขานั้นนำคำที่เคยคุยกับเราทั้งหมดนั้นไปคุยกับคนที่เขารู้จักกันผ่านเฟซบุ๊ค 

   ครั้งนั้นคือตัดสินใจตัดขาด ไม่คุยและตัดขาดในการติดต่อทุกทาง เราพยายามคิดว่าเราเองไม่น่าเอาชีวิตและมอบความรักให้กับเขานั้นมากขนาดนี้ หลายครั้งเขาบอกเราว่าเขาจะไม่มีใครอีกแล้ว ให้เรานั้นไว้ใจได้ แต่ทำไมเขานำคำเหล่านั้นที่เขาเคยสัญญาไปคุยกับคนอื่น แม้ว่าหลากหลายคำแก้ตัวจะบอกเราว่าไม่ได้มีอะไรกัน คุยกันอย่างนั้นเฉยๆ  นั่นเป็นสิ่งที่เรานั้นควรเชื่ออย่างนั้นหรือ ไม่มีใครอยากเป็นคนโง่ที่หลอกลวงอย่างนี้ 

      วันนั้นมาเราอยู่กับหนังสือเล่มนี้ ศักดิ์ศรีและความอับอายในวรรณคดีไทย ซึ่งถือว่าเข้าใจเรามากในหลากหลายอย่าง และในสถานการณ์นี้ เขาบอกว่าคงไม่มีใครที่จะอยู่กับเราในตอนที่เรานั้นเสียใจ  แม้ว่าวันนั้นเขาจะลงทุนขับรถมาหาเราถึงอีกจังหวัดที่ห่างกันมากกว่าสี่ชั่วโมง เราก็ยังไม่เหมือนเดิม เพราะว่าใจของคนเรานั้นถ้าหากว่าเรานั้นได้เสียไปแล้ว กลับคืนมายากแน่นอน

   หากว่าใครนั้นไม่เคยเจออาจจะไม่เข้าใจ น้ำตานั้นสามารถที่จะไหลออกมาโดยที่เรานั้นไม่สามารถที่จะห้ามมันได้ ไม่อยากทำอะไร ทุกอย่างมันลอยหรือเคว้งไปหมด ไม่ได้อยากให้เขามาหา และไม่ได้อยากเจออีกต่อไป จากหนึ่งร้อยในตอนนั้นที่ให้เขากลับไม่เหลือเลย

    แท้ที่สุดแล้วเพื่อนที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุขมากที่สุดคือหนังสือ เขาไม่เคยทำให้เราเสียใจ หากนั่งย้อนไปถึงช่วงนั้นเรายังรักเขาไหม ก็ยังตอบว่ารัก และไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไม เขาทำให้เรานั้นเสียใจมากขนาดนี้ทำไมเราถึงให้อภัยเพียงแค่เขานั้นมาหา เวลาสามารถเยียวยาใจของคนได้ ความเข้มแข็งก็มากขึ้นตามระยะเวลาด้วยบางคนนั้นอาจจะใช้เวลานาน แต่บางคนนั้นไม่นานก็ลืม เวลาที่เสียใจรู้เลยว่าชั่ววินาทีของการไม่อยากอยู่เป็นแบบไหน