มะโก ผลไม้ที่ตลอดการใช้ชีวิตเราไม่เคยเวียนมาพบกัน (ยินดีที่ได้พบ)

     มะโกชื่อที่เรานั้นพากันเรียก แต่ชื่อที่มากกว่าเรียกหาเสมอเหมือน ภายในลูกนะนั้นนุ่มเหนียวมีสางสีสัน    หากว่ายางของตะโกนั้นมันโดนเสื้อแสนสวยได้นั้น ไม่ต้องมีวันที่จะซักออกอย่างง่ายดาย ย่อมทิ้งได้อย่างง่ายดายสีติดทน 

    ตะโกเรื่องราวตอนนั้นที่ได้ออกไปบ้านของคุณลุงแล้วถามว่า ย้อมอะไรที่ไหนคะทำไมถึงสวยได้แบบนี้ ลุงจึงบอกว่าย้อมด้วยมะโก ด้วยความไม่เคยเห็นจึงบอกว่าแบบไหนคำตอบที่ได้คือนี่ละที่เม็ดของมันมีสีส้มนี่ละ สวยยิ่งย้อมนานยิ่งดำสวย 

     แน่นอนสำหรับการย้อมสีดำ เราเองก็พยายามในการหาดูในอินเทอร์เน็ตว่าเป็นอย่างไรนะแบบไหนนะหลายรอบจนมาวันหนึ่งสิ่งแปลกบางอย่างนั้นเวียนมา  

  มันคืออะไรนะ หน้าตามไม่เคยเห็นเลย มันคือมะโกเลยถามต่อว่า เอามาทำอะไรหรือ ปกติแล้วจะต้องใช้ในการย้อมผ้าได้ไหม ใช่แต่นี่นำมากิน 

    กินอย่างไรกันนะนี่คือคำถาม กินในแบบที่เรานั้นไม่เคยกินเราก็ไม่กล้า บอกว่ารสชาตินั้นจะฝาดๆ อร่อยสำหรับคนที่ชอบ กินเมล็ดของมัน อร่อยอยู่นะพอกินได้ แต่ว่าไม่ถือว่าชอบ

   ที่อยู่ในมือทั้งหมดนี้คือสุกมาก จับแล้วแตกใส่มือเลย เสียงที่ได้ยินนั้นบอกว่า อย่าให้โดนในส่วนของเสื้อนะเพราะว่าหากว่าเรานั้นโดนเสื้อจะทำให้ เสื้อนั้น มีสีจนไม่สามารถที่จะซักออกอย่างแน่นอน 

    จึงทำให้เรานั้นแน่ใจได้เลยว่าลูกที่กำลังถืออยู่นี่คือลูกตะโกที่ตอนนั้นเราถามหาว่าต้นของมันอยู่ที่ไหน  แล้วลุงบอกว่าส่วนมากนั้นจะอยู่ในป่า ไม่ค่อยมีแล้วช่วงนี้ เหมือนว่าหลังจากวันนั้น

ผ่านมาประมาณสามเดือน ทำให้เราได้เห็น ชีวิตทุกอย่างนั้นเปลี่ยนแปลงไปเสมอ ไม่เคยเห็นว่าเรานั้นมีค่ามากตอนที่เปลี่ยนสี  

   หากว่าเรานั้นจะพูดถึงเจ้ามะโกนั้น เราอาจจะมองว่ามะโกนั้นคือผลไม้ที่สามารถที่จะกินได้ มีสีสันสวยงามสีส้มอมเหลืองนิดๆ 

    ขนาดของลูกนั้นประมาณเท่ากับมะเขือเทศ แต่ว่าน่าจะประมาณลูกมะนาว บางทีเรานั้นก็คิดเหมือนกันนะว่า หากเปลี่ยนกลับไปในตอนยังเด็ก เราไม่เคยเห็นจริงหรือ  หากว่าเพราะตอนนั้นเราเรียกมันว่าผลไม้ตายเบื่อไหม เพราะว่ามีลักษณะแบบนี้แต่ยายบอกว่ามันกินไม่ได้ 

    โลกนี้บางครั้งมีอะไรให้เรานั้นได้เรียนรู้ในสิ่งที่แปลกอยู่เหมือนกัน หากว่าเรานั้นต้องการที่จะเรียนรู้เรานั้นต้องไม่อยู่นิ่งกับสิ่งที่เรานั้นเรียกว่า เมนูอาหาร ชีวิตผ่านมาในทุกสิ่งบางครั้งตัวจริงอาจจะแยกยากกับอะไรบางอย่าง 

   เชื่อที่สุดคือความปรารถนาของเรานั้นยังคงยืนยันได้เสมอ แม้ว่าเรานั้นจะต้องห่างไกลจากหลายสิ่ง ธรรมชาติสร้างทุกอย่างขึ้นมา แล้วธรรมชาติก็ทำลายทุกอย่างให้หายไปเหมือนกัน บางครั้งเราเองต้องหันกลับมาหาธรรมชาติ ผมที่มันเปลี่ยนไป เราอาจจะทำได้โดยการย้อมสีจากธรรมชาติ แม้ว่าจะอยู่ได้ไม่นานเท่ากับสีจากธรรมชาติแต่ว่ามันเองไม่ได้ทำให้สีนั้นมันเข้าไปในร่างกายของเรา 

    ความเข้าใจบางอย่างนั้นแน่นอนว่ามันทำให้ไม่ได้ในส่วนของ ความสุข ความสุขคือสิ่งที่เราต้องการ แต่การต้องการนั้นไม่ได้มีให้มาเสมอ 

    การที่อยู่ดีๆ ความต้องการของเรานั้นประสบผล แสดงว่าแรงในใจของเรานั้นสื่อสารไปถึงได้อย่างดี ใครบางคนนั้นบอกเราว่า สิ่งที่เราคิดดีไม่คิดทำร้ายสุดท้ายคนที่ทำไม่ดีนั้นจะแพ้ภัยของเขานั้นไปเอง