การไปงานแต่งงานในกัมพูชา ต้องสวยกว่าเจ้าสาวเป็นการให้เกียรติ

งานแต่งงานในกัมพูชานั้นสับสัน ตอนที่เรานั้นไปอยูด้วยตนในครั้งแรก 

สวยงามทั้งงาน ดูอย่างไรให้รู้ว่าคือเจ้าสาว เพราะรอบตัวหญิงสาวสวยใสได้ทั้งหมด

จึงมานั่งตอนแรกนั้นก็มอง แล้วถามกลับมาว่าทำไมทุกคนถึงสวยส่องสว่างสวย

คำตอบคือมาร่วมงานต้องสวยกว่าที่เห็นกัน ชุดต้องอลังการงานสร้างศิลปะนำ

สิบงานยี่สิบงานไม่เคยซ้ำ งานคนนี้ใส่แล้วก็เลื่อนผ่าน 

เมื่อใกล้ถึงวันใกล้วันแต่งงาน ต้องไปร้านเตรียมชุดสานฝันเจ้าสาวสวย 

    สำหรับเรานั้นการไปทำงานที่มากกว่าห้าปีในพนมเปญนั้น น่าจะได้ไปงานแต่งงานมามากกว่าห้าสิบงาน เพราะว่าในเดือนที่มีการแต่งงาน น่าจะเหมือนบ้านเราว่าเดือนนี้เดือนสำหรับการแต่งงานนะ พ้นเดือนนี้แล้วก็จะไม่แต่งแล้ว จะว่าไปช่วงเดือนที่นิยมแต่งงานนั้น ซองที่ได้รับคือเรียงวันเลย หนึ่งอาทิตย์ไปงานแต่งงานสี่วัน แต่ว่าบางงานนั้นเราได้รับซองแต่ว่าไม่ว่างไปก็มี 

   การใส่ซองนั้นตามฐานะทางสังคม และความสนิทกับเจ้าสาว เจ้าบ่าว หรือว่าญาติสนิทไหม เราจะต้องใส่อย่างน้อยไม่ต่ำกว่า 50 ดอลล่า ในทุกงาน เพราะว่างานที่เรานั้นไปจะเป็นงานของลูกศิษย์ งานของอาจารย์ในมหาวิทยาลัย ที่เรานั้นสนิทหรือรู้จัก 

    ที่นี้มาเล่าในการไป การแต่งกายแต่งหน้าสดไปนั้นเข้างานไปคนน่าจะมองเป็นแถว เพราะว่าจะมีเราคนเดียว เพราะว่าในงานนั้นรายรอบไปด้วยสาวสวย หน้าตานี่อาจจะไม่ได้ทักทายเพราะว่าแต่งหน้าได้ผิดไปกับตัวจริงมาก  คือหน้าปกติมาเรียนนั้นส่วนมากไม่ค่อยมีใครแต่งหน้าทาปากมาเรียน มีแต่หน้าสดที่สดมาก น้ำล้างหน้าแล้วมาโรงเรียนเลย ทีนี้พอมาเห็นแต่งหน้าเลยจำไม่ได้ จนเดินมาบอกชื่อบางคนค่อยรู้

     ตอนที่เรานั้นอยู่ในบ้านเรา  เราไปงานแต่งงานของคนในบ้าน เราไปได้ในทุกชุด เพราะว่าคนที่แต่งตัวสวยนั้นจะมีเพียงหนึ่งเดียวที่สวยคือ เจ้าสาวเท่านั้น เราเองก็อาจจะเสื้อยืดกางเกงยีนส์ได้เหมือนกัน แต่หากว่าเรานั้นเป็นคู่ของเจ้าสาว ที่หากว่ามีจะมีฝ่ายละสามคน หรือว่าบางงานนั้นเพื่อนเจ้าสาวเยอะ อาจจะนัดกันใส่ชุดที่เหมือนกันก็จะดูสวยไปอีกแบบ

   แต่ภาพด้านบนนั้นไปงานแต่งงานของเพื่อนในบ้านเราจริงๆ ไม่ต้องแต่งสวยมากไปช่วยเสริฟอาหาร และเสริฟน้ำแขกช่วย ไปช่วยยกในส่วนของเครื่องต่างๆ เป็นหมอน หรือบ้านเราเรียกว่าหย๋ายพาข้าว 

    พอมาดูตรงนี้นั้นดูไม่ออกเลยว่าใครเป็นนักเรียน ใครเป็นอาจารย์หรือว่าใครนั้นเป็นภรรยาของใคร เพราะว่าแต่งออกมาแล้วเปลี่ยนไปหมดเลย แน่นมาก เวลานั่งคือนึกในใจว่าอดทนเอากลับบ้านจะต้องถอดออกแล้วนอนสบาย ถึงเวลานั้นค่อยว่ากัน ตอนนี้คือสวยก่อน ถ่ายภาพจนเหนื่อยยิ้มจน   

     ตอนแรกที่มานั้นยังไม่ได้นั่งโต๊ะเลย เพราะว่าเข้ามาจะมีมุมถ่ายภาพ ช่างภาพที่จ้างมานั้นจะตามถ่ายภาพให้กับเจ้าสาว เรานั้นก็จะถ่ายรวมถ่ายทีละคน ถ่ายสลับไปมา น่าจะเกือบสิบนาที มางานเดียวได้ภาพถ่ายเป็นร้อย แล้วก็จะมีในช่วงของการเดินเข้าสู่พิธีโปรยดอกไม้อีกก็ถ่ายอีก  ช่วงของการเต้นรำวง ก็อีกหลายรอบ จนถึงตอนกลับบ้าน 

    ในงานแต่งในกัมพูชานั้นจะมีเวลาในการแต่งนั้นไม่เกินสี่ทุ่ม งานจะเริ่มประมาณหนึ่งทุ่มยาวไปจนถึงสี่ทุ่ม ทานโต๊ะจีนยาวๆไปเลย ประสบการณ์ที่หาได้ยากหากว่าไม่ได้ไปอยู่ที่นั่นน่าจะไม่ได้ใส่ชุดเจ้าสาวเยอะขนาดนี้ น่าจะมากกว่าสิบชุด และยังมสีชุดพื้นเมืองที่ใส่ไปในงานแต่ง บางชุดนั้นกลับมาคือไม่ใส่อีกแล้ว เช่าประมาณ สิบห้าดอลล่า และแต่งหน้าอีก เจ็ดดอลล่า สำหรับงานแต่งในแต่ละงาน