ไม่ใช่เจ้าถิ่น ขอถ่ายรูปเช็คอินกลับมาไทย สนามบินขอนแก่นกลับไทยในรอบปี

หากว่าเรานั้นได้เดินทางเปลี่ยนสถานที่ กลับรู้สึกว่ามีความรักในชาติถิ่นเกิด

ไปอยู่ในเมืองต่างแดนที่แสนเลือน กลับมาถึงเมืองที่อยู่ดีใจแสนหนัก

รักเธอบ้านเกิดของฉัน กลับมาอีกทีแบ่งปันแสนรอยยิ้ม 

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน รายวันรายปี กลับมาอีกทีรักเธอไทยแลนด์

  ไม่ใช่เจ้าถิ่งเช็คอินได้ ครั้งนี้คือวันที่เรานั้นเดินทางกลับมาจากพนมเปญเมื่อครบสัญญาคือหนึ่งปีครั้งแรกบินมาจากพนมเปญมาลงที่สุวรรณภูมิจากนั้นบินจากสุวรรณภูมิมาขอนแก่น น่าจะรอในส่วนของรถมหาวิทยาลัยมารับ 

   ช่วงเวลาที่เดินทางลงมาจากเครื่องลงมาที่ชั้นหนึ่งในห้องรอรับผู้โดยสารหรือเรานั้นมารอรับกระเป๋านั้นดีใจมากทั้งที่ยังไม่ได้ไปนานเลย ในใจของเรานั้นคิดว่าเราน้ั้นจะไปกินในส่วนของส้มตำ และอาหารอีสานข้าวเหนียวหมูปิ้ง ลงมาก่อนกินอเมชอนก่อนเลยเพราะว่าที่นั่นแพงแสนแพงแต่ก็กินมานี่ราคาสองแก้วได้ที่นั่นแก้วหนึ่ง

         ขอนแก่น ตอนนั้นที่เรานั้นจากไปพร้อมทั้งน้ำตาก็คือที่นี่ ครั้งนี้มาพร้อมรอยยิ้ม ทำไมเราถึงได้บินมาเพราะว่าเรานั้นเป็นคนของไทก้าเลยต้องบินมามีตั๋วจองให้ ส่วนพี่ๆ นั้นนั่งรถมาเพื่อที่จะมาสัมมนาในประเทศไทยเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนของการอยู่ที่ไทย แต่ว่าจะอยู่สารคามนั้นประมาณสองอาทิตย์และไปบุรีรัมย์ต่อ ไม่ได้พกอะไรมาเยอะ มีเพียงกระเป๋าสองใบ 

   ระหว่างที่เรานั้นรอรถมารับก็ทำการถ่ายภาพที่มากมาย ถ่ายแล้วถ่ายอีกก็ยังไม่มีคนมารับ แต่ว่าไม่เป็นไรสารคามขอนแก่นประมาณหนึ่งชั่วโมงถึง การเดินทางแสนสั้นออกเช้ามาถึงเที่ยงวุ่นกับการต่อเครื่อง

     เดินทางมาด้วยกันสองคนพอดี  รุ่นพี่แต่ว่าไปอยู่กัมพูชานาน พี่เลยเหมือนมาก จนแยกไม่ออก ส่วนเรานั้นเมื่อตอนไปอยู่ไม่น่ามีใครบอกว่าเป็นคนไทย บอกแต่ว่าเวียดนาม ไม่เป็นไรหน้าตาเราอินเตอร์  

   พร้อมไหมสำหรับการมาเรียนและอบรมในการเขียนตำราเอกสารคำสอนในแต่ละวิชา เรานั้นได้วิชาเยอะกว่าเพื่อนหน่อยยเพราะว่าจะต้องอยู่ต่อไปอีก น่าจะสิบกว่าเล่ม ยังไม่ได้เริ่มเขียนนะเพิ่งจะมาอบรมวิธีการเขียนก่อนจากผู้เชี่ยวชาญ

    มาถึงที่นี่นั้นตื่นเต้นมากเพราะว่าอยู่ในช่วงของการนำสิ่งประดิษฐ์จากเม็ดข้าวนั้นมาสร้างเป็นงานศิลปะ จัดเป็นนิทรรศการ การที่จะนำเม็ดข้าวเปลือกนั้นมาเรียงกันเป็นใบไม้ นำมาเรียงกันเป็นกระท่อมหรือดอกไม้อะไรหลายอย่างต้องใช้เวลานานขนาดไหน 

   มองครั้งแรกเรานั้นนึกว่าเป็นในส่วนของใบไม้สีทองที่มีในส่วนของการทาสี แต่พอเดินเข้าไปดูใกล้ถึงกับว้าวมากเพราะว่าต้องมีสมาธิขนาดไหนเวลาขนาดไหนถึงทำได้ขนาดนี้ 

   บางครั้งสิ่งที่น่าทึ่งนั้นมันยิ่งกว่าคือไม่ได้มาจากการทำของคนปกติ ทำจากน้องๆ คนพิการและบกพร่อง กว่าที่เขานั้นจะทำได้ จะนำในส่วนของเม็ดข้าวไปแตะกาวแล้วนำมายิงใส่ต้องใช้เวลามาก สายตาที่ใช้จ้องลงไปยิ่งกว่า

   เราสองคนนั้นดูเหมือนว่าจะมีความสุขมากในการเดินเที่ยวในงานโอท็อปของที่นี่นำสินค้าไทยที่สวยงามนั้นมาจัดแสดงในสนามบินวันสุดท้ายพอดี ยิ้มเลยรถจะมารับช้าไม่มีปัญหา