เข้าเมืองหย๋า กุ่ยฉ่ายผัดเนื้อหมา (มณฑลยูนนาน)

กุ๋ยฉ่ายผัดเนื้อหมา เข้าเมืองตาหลิ่วให้หลิ่วตาตาม 

เขาบอกว่ามาถึงต้องลองชิม กินจนอิ่มนั้นค่อยรู้ว่าเนื้อหมา 

แต่ว่าทำอย่างไรให้ได้กลับมา สงสารเจ้าหมาน้อยผู้ไม่รู้ความ

หมาน้อยนั้นได้ใช้ชีวิตเพื่อต้อนรับ แขกบ้านแขกเมืองกลับและมาหา

สองเท้าเก้าเข้าเพื่อรอเวลา อาหารกับครบหน้าต้อนรับปรับภาษากัน

       เราอาจจะไม่เคยคิดว่าทำไมคนทางนี้ถึงบอกว่าเนื้อที่อร่อยที่สุด อาหารที่หาทานยากมาก  เวลาที่เรานั้นเข้าเมืองหย๋า จะมีชาวบ้านนั้นพากันทำอาหารเพื่อที่จะมาให้เรานั้นได้ทานกัน การทานอาหารร่วมกันนั้นถือว่าเป็นการให้เกียรติและเชื่อมสัมพันธ์กันอย่างแน่นแฟ้นมาก การร่วมวงกันในการทานอาหารอย่างพร้อมหน้าทำกิจกรรมที่สนุก อาหารนั้นเป็นสิ่งที่สื่อสารระหว่างกัน  ตักให้กันทานแต่ว่าเรานั้นทำท่าอย่างนั้นแหละแต่เราก็จะคุยเพื่อกลบเกลื่อนเพราะว่าเรานั้นรู้สึกว่าการกินอาหารเนื้อของสิ่งที่เรานั้นรักมันยากมาก 

      อาหารทุกอย่างถูกนำมาจัดวางในโต๊ะหากว่าเรานั้นเทียบกับบ้านเรานั้นมันคือโต๊ะจีนของเรานี่เอง ในการกินนั้นจานเล็กๆ พร้อมตะเกียบเหมือนการทานอาหารที่จีน ชุดในการใส่เพื่อที่จะมาทานอาหารคือชุด เต็มยศของคนที่นี่ วัฒนธรรมคือสิ่งที่เรานั้นต้องเคารพ หากว่าเรานั้นเดินทางไปในสถานที่แห่งไหนเราต้องเข้าใจในธรรมเนียมของคนในกลุ่มนั้น ไม่ควรแตกแยกเพราะว่าเขานั้นมีความตั้งใจ การปฏิเสธจึงไม่ควรที่จะเกิดขึ้น

     หลากหลายเมนูมากในการทาน มีเห็ด มีเนื้อ หน่อไม้ เลือด ไก่ หลายอย่างถูกจัดวางไว้มากมายพร้อมทาน อาหารนั้นยิ่งเยอะเท่าไหร่ยิ่งดี เพราะว่ามันหมายถึงความตั้งใจในการต้อนรับ แต่ในการทานอาหารนั้นเหมือนว่าจะมีว่า เวลาทานอาหารนั้นไม่ให้ทานจนหมดให้เหลือไว้ในจานนิดๆ เพื่อที่จะเป็นมารยาท และจะต้องชิมในทุกเมนูที่มี คนที่ทำนั้นจะพยายามแนะนำในเมนูต่างๆ สุดท้ายแล้วเขานั้นก็จะตักให้เพื่อให้เรานั้นได้ทาน 

     บางอย่างที่นำมานั้นตอนแรกเราเองนึกว่าที่เรานั้นกินคือลาบ ต่อจากนั้นเราเองก็คิดว่าน่าจะคือรสชาตินั้น อาหารหลายอย่างนั้นเหมือนที่เรานั้นเคยทาน

     การจิบน้ำชา คือวัฒนธรรม หากว่าไทยนั้นเรียกว่าการกระชับมิตร รอยยิ้มในการทานอาหารนั้นจะค่อนข้างที่จะแยกเพศ หากว่าชายก็จะทานอาหารเฉพาะชาย หญิงก็จะกลุ่มหญิง ชุดที่ใส่คือชุดพื้นเมืองของที่นี่ ที่มีทุกคนรูปร่างนั้นก็จะแตกต่างกันไปตามช่างบางคนนั้นก็จะทำเอง 

   แก้วน้ำชา ในธรรมเนียมการทานข้าวของที่นี่จะมีการจิบน้ำชาไม่มีน้ำเปล่าหรือว่าน้ำแข็งในการกินเลย จานใส่ข้าวนั้นก็จะเป็นถ้วยเล็กๆ เพื่อประหยัดที่ในการวาง อาหารทุกอย่างนั้นแสดงถึงความสวยงามในการทำอาหารทานเอง ไม่ต้องหาซื้อในร้าน

    คนที่นี่นั้นผิวดีมาก อาจจะเพราะว่าเป็นเมืองหนาวและไม่ค่อยที่จะมีแดดจึงทำให้ผิวพรรณนั้นเนียนใส ใบหน้าไม่ค่อยมีรอยด่างดำอารมณ์ดี เวลาที่เดินไปไหนมาไหนก็จะเห็นรอยยิ้มสวยของทุกคน 

    หากว่าจะต้องเดินทางไปที่นี่นั้นหากว่าเรานั้นไม่รู้จัก แต่ทุกคนนั้นก็ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี จนบางครั้งเรานั้นนั่งในโต๊ะอาหารมีทุกสายตานั้นจับจ้องมาที่เรา เพื่อที่ว่าอยากให้เห็นเรานั้นกินในทุกเมนูที่ทำสุดฝีมือ ความรักความเข้าใจนั้นสื่อมาทางรสชาติของอาหาร อาหารคือความสุข รอยยิ้มคือสิ่งที่อิ่มใจ การเดินทางไปไหนมาไหนจะต้องมีความรักให้เสมอ การเดินทางแสนยาวไกลพอมาเจอแบบนี้คือหายเหนื่อยเลย แต่ว่าสิ่งที่ตกใจคือเมนูกุ๋ยฉายผัดเนื้อหมา จำจนขึ้นใจเลยทีเดียว