ความสุขในท้องนา ทุ่งข้าวเขียวย้อนรอยไปเมื่อสมัยยังเด็ก

    เดินทางกลับสู่ท้องนา ด้วยว่าการทำในหลายอย่าง ด้วยมุ่งมั่นใจสถานที่ ออกเดินทางมามากกว่าสองปี แต่สุดท้ายเองก็กลับไปที่เราเคยวิ่งเล่นมา ก่อนนั้นเคยวิ่งเล่นปลากมุม สองเคยทุ่มร่างกายในสายน้ำ  หยิบเจ้าปลาเวลาดูดน้ำออกไป ได้หอนได้ร้อยอย่างตามทางตน 

   วันนี้ทุกอย่างเริ่มต้นจากการเดินทาง ทุกครั้งที่มาในสถานที่นี้คือจะด้วยการมาจับปลา จับหอยหรือทำในหลายอย่าง ตอนนั้นเราเดินไปท้องทุ่งนาช่วงที่มีการจ้างในการทำนาในวัยเด็ก มีอาหารมีขนม แต่เพราะว่าตอนนั้นมีลูกงานที่จะมาดำนา แต่พอดำเสร็จทุกคนก็จะเริ่มในการปักดำ ใช้เวลาไม่ถึงวันก็จะพากันกลับประมาณสี่โมงเย็น สมัยนั้นคือเส้นทางลำบากมาก 

   เราเองไปเช่นกัน พอถึงที่ทำให้ต้องเปลี่ยนไปทางใหม่เพราะว่าน้ำราดลงมาจนทำให้ข้ามได้ยาก 

   เมื่อไปถึงจะต้องเดินข้ามทุ่งนามากกว่ากิโลเพื่อที่จะไปเถียงนา การไปนาถึงจะต้องไปในตามคันนาสบายหน่อยจนถึง

   การเดินทางที่แสนไกลอาจจะทำให้เกิดสิ่งที่ต้องหยุดพักบ่อยขึ้น พักแรกคือพักจากการเดิน พักต่อมาคือพักเพื่อให้คนงานได้ลงทำงาน และพักสุดท้ายคือพักรอจนกว่าคนงานจะทำเสร็จค่อยหยุดทำ

    ตอนนี้เรานั้นเพิ่งจะถึงป่า ทุกคนเดินป่าไปเรื่อยๆ หวังว่าจะถึง แต่อีกนิดนึงตอนนี้  

    เดินตามหลังผู้ใหญ่หมาไม่กัดและไม่หลงทางยังใช้ได้เสมอ เมื่อลุงพาเดินไปข้างหน้าจะบอกว่าที่ตรงนั้นที่ไหนบ้างบริเวณไหนบ้าง เส้นทางที่ไม่รกคือเส้นทางที่คอยใช้เสมอ 

    เบื้องหน้าคือเส้นทางเดิน เบื้องหลังนั้นต้องเดินกบับมาเช่นกัน หญ้าที่มากโขนั้นทำให้กลายเป็นอาหารของสัตว์เลี้ยง 

    เสียงที่ได้ยินคือเสียงวิ่งของใครบางคนที่วิ่งตามเรานั้นมา และบอกว่าต้องรอเพราะว่าวิ่งตามไม่ทันแล้ว  อากาศวันนี้ก็เป็นใจหน่อยเพราะว่าไม่มีแดดเลย เตรียมเหมือนว่าฝนนั้นกำลังจะตก 

   สีสันของท้องทุ่งนามีหลากหลายความเข้าใจ หลากหลายคำตอบ เราอาจจะถามว่าทำไมนะพ่อแม่ของเราถึงชอบมาที่นา พอเรามาแล้วรู้สึกถึงความสบายไปไหนมาไหนสะดวกไม่ต้องกังวลใจไม่ต้องคิดมาก เมื่อถึงช่วงในการทานเลย

    วันนี้ครึ่งวันนั้นอยู่ที่ทุ่งนาพื้นที่ของเรา สิ่งที่โตมากับเราคือความเป็นธรรมชาติการอยู่อย่างพอเพียง แต่พอทุกอย่างนัเนเปลี่ยนไปมองสิ่งที่ผ่านมาคือบทเรียนและมองสิ่งที่จะเกิดเป็นความตั้งใจ ทำด้วยอย่างสุดความสามารถของตนเองเสมอ ไม่ว่าเราจะกลับมาบ้านครั้งไหนก็ไม่มีที่ไหนที่จะอบอุ่นเท่ากับบ้านของเราแล้ว