ชีวิตของการเขียนตำราหนึ่งเดือน เก็บตัวมือพิมพ์จอหน้ามองตรง

     การเดินทางทำงานด้วยความสุข เริ่มจากลดความทุกข์ใจสุขสันต์

ออกเดินทางตอนเช้าเตรียมตัวพลัน ถึงที่หมายที่ตั้งตอนกลางคืน

หน้าที่ในวันนี้คือเข้าใจ ไปทางไหนได้คิดจิตสืบข่าว

เย็นเดินเที่ยวในตลาดสร้างสัมพันธ์ ก่อนทำงานสัมนาในเช้าใหม่

     สัมมนาประจำปี แน่นอนในการทำงานในระดับมหาวิทยาลัยนั้น หลังจากที่เรานั้นเสร็จจากการเรียนการสอนในภาคเรียนแรกแล้ว แน่นอนว่าเรานั้นจะต้องเดินทางเพื่อที่จะไปสัมมนาสรุปผลการดำเนินงานตลอดระยะเวลาที่เรานั้นทำงานมามากกว่าหกเดือน เพื่อที่จะแก้ไขในตำราที่เรานั้นใช้สอน หรืออาจจะตัดทอนในเรื่องของเอกสารความรู้

    ครั้งนี้การเดินทางของเรานั้นเริ่มขึ้นตอนตีห้า  เดินทางออกจากตัวเมืองพนมเปญเพื่อที่จะไปเสียมเรียบ คนขับรถบอกเราว่าจะต้องเดินทางออกไปในตอนเช้าเพราะว่าหากออกสายไปอาจจะทำให้เรานั้นไม่สามารถที่จะกำหนดในส่วนของเวลาได้ เราถึงที่พักในเวลาประมาณบ่ายสี่โมงเย็นก่อนเข้าทานอาหารในร้าน อาหารเวียดนามคือร้านอาหารที่บอกว่าเมื่อไหร่ที่นักท่องเที่ยวมาจะต้องมาทานที่นี่ อาหารสดมากอยากกินปลาตัวไหน กุ้งตัวไหน ตักได้เลย แต่ก็แปลกดี กว่าจะได้กินเหนื่อยกับการไล่ตักปลามาก

   เหนื่อยมากกับการเดินทาง ตอนแรกว่าอยากที่จะเดินออกไปข้างโรงแรมเพื่อที่จะสระผม เพราะว่าคันหัวมากเพราะว่าไปเดินเล่นที่ทรายหาดและกระโดดเล่นน้ำจึงทำให้เหนียวตัว การเดินทางนั้นไม่ว่าเราจะเดินทางด้วยรถอะไร ขับเองหรือว่าคนอื่นขับสิ่งที่เรานั้นไม่เคยมีคือการนอนหลับเพราะว่าตื่นเต้นกับสิ่งที่อยู่ด้านหน้า  

    วันนี้เรานอนที่นี่ อยากบอกว่าขึ้นมานำกระเป๋ามาวางแล้วไม่อยากไปไหน อยากนอนเล่นในห้องข้าวก็ไม่อยากกิน แต่ว่าเรานั้นมาเป็นคณะจะต้องไปด้วยกัน ไปทานอาหารด้วยกัน ไม่ต้องมานั่งมานอนให้ถึงวันพรุ่งนี้ค่อยตื่นมาทำ หลังจากที่เรานั้นทานข้าว ก็จะนำไปปล่อยที่ตลาดราตรี ที่นี่คือตลาดกลางคืนน่าจะเปิดตลอดอยากกินอะไรได้ทั้งหมด ตอนแรกบอกเหมือนกันว่าการมาตลาดนั้นมาหลายรอบแล้ว ต้องบอกเลยว่าอยากได้อะไรแล้วเดินไปตรงนั้นเลย สบายแล้วก็กลับตอนนั้นคือได้การเพ้นท์มือ และเข้าสปาปลาตอดเท้าแบบสนุก

      ตอนนี้เรานั้นพากันกลับมาที่ห้องนอน นอนด้วยกันกับน้องสาวอีกหนึ่งคนเรานั้นเป็นอาจารย์ที่มาใหม่ รอบนี้คือหลังจากที่น้องนั้นสัมมนาอีกสองอาทิตย์นั้นเราเองก็จะต้องจากกัน ไม่มีอะไรแน่นอนจริง เรานั้นยังไม่ได้ค่อยคุยกันเลยแต่รู้เพียงว่าเรียนในคณะเดียวกันเป็นรุ่นน้องเอกของเราเลยพอรู้จักบ้าง 

    สำหรับอีกคนนั้นไม่เคยเจอ ไม่แปลกที่เมื่อมีคนมาใหม่ จะอยากที่จะรู้จักและได้ไปสำรวจประวัติมาแล้วแน่นอน ไม่มีเปลี่ยนแปลงเราจะต้องเข้าใจเพราะว่าเขานั้นก็อยากที่จะรู้จักเราต้องทำงานร่วมกัน แต่มาครั้งนี้นั้นเราได้มานอนด้วยกัน เจอกันในวันที่สองตอนขึ้นรถ แต่ว่าไม่เป็นไรเพราะว่าเรานั้นอยู่ด้วยกันได้ทุกคน

      ภาพถ่ายมุมสูงของโรงแรมที่เรานั้นพักอยู่ ไกด์บอกว่าหากว่าเรานั้นจะเดินทางไปในเมืองนั้นต้องใช้รถส่วนตัวหรือว่าจะเหมารถเพื่อที่จะเดินทางท่องเที่ยวในตอนกลางคืนได้  เราเองนั้นขึ้นมานั่งมองนอกระเบียงดูว่าคนที่นี่ทำไมถึงนอนกันแต่หัวค่ำจังแล้วเราก็เข้าไปนอนไปนั่งด้านใน แล้วสุดท้ายนั้นก็ไม่ได้ออกมาสนใจเพราะว่าเหนื่อย 

        ความชอบของห้องในโรงแรมนี้ เป็นโรงแรมที่มีขนาดของห้องใหญ่มาก มีที่วางโต๊ะพร้อมทุกอย่างอำนวยความสะดวกทั้งหมด  หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงเรียกให้ลงไปรวมตัวกัน เพื่อที่จะไปทานอาหารที่ร้านปูแดง คงไม่มีใครนั้นมาสนใจในการแต่งตัวเพราะเรานั้นไปสองคน ในใจคิดเหมือนกันหากว่าเรานั้นต้องการที่จะกลับมาจะชวนเพื่อนเดินเพราะว่าไม่ค่อยห่างจากโรงแรมมากนัก 

    ห้องนี้เวลาที่เรานั้นเดินจะไม่มีเสียงนุ่มสบายเท้า หากว่าคันสามารถที่จะเดินถูกับพื้นได้   การเข้าพักโรงแรมนั้นสิ่งสำคัญที่เรานั้นต้องตระหนักเสมอคือในเรื่องของความปลอดถัยจากรอบตัว เสื้อผ้านั้นควรดูให้ครบ ในห้องน้ำบางครั้งนั้นเราอาจจะสาดน้ำขึ้นไปก่อน 

    คืนแรกของการนอนที่นี่ โรงแรมแห่งนี้คือความสุขในตอนเช้าเมื่อเรานั้นตื่นขึ้นมา  เราเดินลงไปเพื่อที่จะทานอาหารหลังจากที่มีการแต่งตัวเรียบร้อย จริงแล้วนัดกันสองโมงครึ่งเลยคิดว่าไม่รีบทานอาหารแล้วขึ้นไปด้านบนแล้วค่อยลงไปส่งในส่วนของเรื่องงานอีกทีหลัง

    การเดินทางทำงานที่มาพร้อมกันการชมสถานที่โดยรอบของสถานที่สัมมนาถือเป็นการพักผ่อนและทำงานด้วย