เจ้าแมวลายส้ม

-------------------

เจ้าแมวลายส้ม

โดย อักษราลัย

---------------------

เช้าทุกวัน ฉันตื่นพร้อมเสียงไม้กวาดดังแกรกกรากของป้าคนกวาดตลาดที่ลากไม้กวาดพลิ้วไหวผ่านหน้าฉันเหมือนการร่ายรำ 

เป็นเสียงบอกเริ่มละครฉากใหม่ กลิ่นคาวอาหารทะเลปนกลิ่นผักสดและเครื่องแกงลอยมากับลมบางเบายามเช้า แทรกด้วยไอน้ำค้างที่ยังเกาะริมชายหลังคา ตลาดสดแห่งนี้เริ่มหายใจอีกครั้ง

ฉันคือแผงปลาทู แผงเล็ก ๆ ในเงามุมหนึ่งของตลาด มีผ้าใบสีน้ำเงินซีดคลุมไว้ครึ่งหนึ่งกันแดดกันฝน ข้างใต้คือกองปลาทูตาใส หางสีเงินลู่เรียงเป็นระเบียบในตะกร้าสีสวย ฉันอยู่ตรงนี้มานานพอจะเห็นเด็กบางคนโตเป็นผู้ใหญ่ บางคนย้ายไปอยู่ไกลแสนไกล บางคนไม่กลับมาอีก ในบรรดาผู้คนและสัตว์ที่เดินผ่าน แวะเวียน หรือหยุดพักในตลาด มีอยู่สองสิ่งที่ดึงสายตาฉันเสมอ เจ้าแมวลายส้ม กับแมวลายวัว

แมวลายส้ม… ดวงตาสีทองอุ่นเหมือนมีแสงแดดซ่อนอยู่ในนั้น มันไม่ใช่แค่แมวจร มันเป็นเหมือนลูกค้าประจำ เดินโฉบไปตามแผงเรียงตามคิวของเจ้าของร้าน ร่างเล็กแต่ขนฟู สีส้มสว่างราวกับเปลวอรุณแรกที่สาดลงบนกองปลาทูของฉัน มันจะกระโดดขึ้นลังไม้ เสียดสีขาพ่อค้าแม่ค้าราวกับรู้จักกันมานาน ส่งเสียงเหมียวทักราวกับทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน

มันรู้ว่าร้านไหนมีโอกาสได้เศษปลา

รู้ว่าใครชอบอุ้มมันขึ้นมาเกาพุง

รู้ว่าเจ๊ป้อมแผงผักถึงจะบ่น แต่ก็ยินดีเกาคางให้

บางครั้งมันมานั่งข้าง ๆ แผงฉัน ในเงาเย็นของผ้าใบเก่า หงายพุงโชว์โลกอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เด็กหญิงลูกของเจ๊ปลาแผงข้าง ๆ จะมานั่งวาดรูปมันใส่สมุดภาพ แล้วบอกว่า “เจ้าชายแห่งตลาด”

บางทีฉันคิดว่ามันคงลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นแมว หรือบางที มันไม่เคยสนใจจะจำเลยก็ได้

แต่ความอบอุ่นของมัน ก็สร้างเงาตรงข้ามให้เด่นชัด…

แมวลายวัว ขนขาวสลับดำเป็นปื้น ๆ ดวงตาแข็งเหมือนหินที่ผ่านการขัดจนเงาวับแต่เย็นชา มันไม่ค่อยเข้าใกล้คน ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะไม่ไว้ใจ ชอบนั่งอยู่บนลังโฟมเก่า ๆ ที่ทิ้งอยู่หลังตลาด รอให้ผู้คนกลับบ้านจึงค่อยออกมากวาดเศษปลาอย่างเงียบเชียบ

มันเกลียดแมวลายส้มอย่างเปิดเผย

ไม่ใช่เพราะแย่งอาหาร แต่เพราะเกลียดแสงแดดในดวงตาของอีกฝ่าย แสงที่มันไม่มี

หลายครั้ง ฉันเห็นทั้งคู่เผชิญหน้ากันตรงทางเดินแคบ ๆ ระหว่างแผง

แมวลายส้มยื่นหัวดมอย่างเป็นมิตร

แมวลายวัวตอบด้วยเสียงขู่ต่ำในลำคอ

สุดท้ายแมวลายส้มก็ถอยออกมาอย่างงง ๆ ราวกับถามในใจว่า ทำไมถึงไม่อยากเป็นเพื่อนกัน

ตลาดในยามกลางวัน

เต็มไปด้วยเสียง

เสียงแม่ค้าปลุกลูกค้าให้ตื่นจากความง่วง

เสียงป้าส้มโวยวายว่าใครเอากะหล่ำปลีวางซ้อนแผง

เสียงเจ๊หมีหั่นหมูดังฉับ ๆ

เสียงเด็กส่งของวิ่งพรวดพราด

และเสียงเงียบของปลาทูในตะกร้า ที่ทำให้คนหยุดมองและยิ้ม

ท่ามกลางเสียงเหล่านั้น แมวลายส้มเป็นเหมือนเงาอบอุ่นที่เลื้อยไปทั่วตลาด ราวกับเป็นหนึ่งในเส้นเลือดของมัน

แต่เมื่อกลางวันจบลง และแสงสุดท้ายคลี่ตัวหายหลังห้องแถว ตลาดจะเงียบลงอย่างรวดเร็ว ราวกับใครมากดปิดสวิตช์

ยามค่ำ ตลาดคืออีกโลกหนึ่ง เย็น เปียก เงียบ และกว้างอย่างแปลกประหลาด

เสียงจอแจจางหายไป เหลือเพียงเสียงน้ำหยดจากหลังคาสังกะสีที่ยังรั่วอยู่ตรงหัวมุม

แผงผักเปล่าเปลือย แผงเนื้อถูกล้างจนขาวโพลน

ถังน้ำกลิ้งเบา ๆ จากลม

เงาของไม้กวาดพาดผ่านลานกลางตลาดเหมือนเงาคนเดินผ่าน แต่ไร้ตัวตน

นี่คือเวลาของแมวลายวัว

มันออกจากเงา ลัดเลาะตามหลังแผง

กินเศษอาหารอย่างระแวง ฟังเสียงทุกฝีเท้าอย่างระมัดระวัง

มันไม่เคยไว้ใจใคร ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ ไม่แสดงความหิวแม้ในวันที่ฝนสาด

แต่แล้วในเช้าวันหนึ่ง ฝนตกหนักตั้งแต่รุ่งสาง

สายฝนพรากผู้คนออกจากตลาด ทิ้งแต่เงาเปียกและสายลมหอบหนาว

แมวลายส้มนั่งหลบฝนอยู่ใต้เต็นท์ใกล้แผงฉัน ขนเปียกจนลีบแนบตัว ดวงตายังสว่าง แต่อ่อนแรงกว่าเคย

จากเงามืดตรงซอกแผง แมวลายวัวโผล่มาเงียบ ๆ

คาบเศษปลาสีเงินไว้ในปาก

มันหยุดตรงหน้าแมวลายส้ม วางเศษปลานั้นลงโดยไม่สบตา แล้วหันหลังเดินหายไปในม่านฝน

แมวลายส้มนั่งนิ่ง เหมือนยังไม่รู้ว่าควรทำอะไร

สุดท้ายมันก้มลงกินช้า ๆ

ฝนยังเท

และฉันเห็นว่า แสงในดวงตามัน…อุ่นขึ้นกว่าเดิม

และฉัน…แผงปลาทูผู้เฝ้าดูอย่างเงี

ยบงัน ยังคงเฝ้ามองความเป็นไปพวกมันเหมือนเช่นเคย

--- จบ ---