ความเงียบคือคำตอบที่ดังที่สุด เมืองที่ไม่มีแม้ผู้คน

บ้านเมืองคือเสียงแห่งความสุข หากว่าเมืองนั้นไม่มีผู้คนที่ใช้ชีวิต เหมือนชีวิตนั้นเปลี่ยนแปลง

การเดินทางที่สะดวกสบายหากว่าไม่มีคนเดินไป แต่ความห่วงใยปลอดภัยนั้นต้องมากกว่าเสมอ

 หากถามว่าอยู่ได้ไหมหากว่าไม่มีเหมือน ภาพคอยเตือนว่าอยู่ได้สบายเสมอ

มองหนทาง บ้านเรือน ช่างเงียบเกลอ ไม่มีเธอไม่มีเขา ไม่มีใคร

แต่สิ่งที่บ่งบอกเมื่อเมืองเงียบ เราต้องเพรียบในสิ่งที่ไม่หวัง

  ครั้งหนึ่งในต่างประเทศ ตอนนั้นหากจะถามว่าสถานที่แต่ละที่ที่นี่คือบ้านร้างหรือ ในคำตอบคือไม่ใช่เมืองร้างและไม่ใช่ความสำคัญอะไรของเมืองนี้ แต่ว่าเป็นเพียงสิ่งที่ทุกคนนั้นจะรู้เลยว่าต้องเป็นแบบนี้  

   สถานการณ์นี้จะบอกว่าเงียบกว่าวันหยุดยาวในช่วงเทศกาลอีก  หากว่าช่วงเทศกาลนั้นจะมีคนบ้างที่ไม่ได้กลับบ้าน รถยังพอมีที่จะวิ่งสวนทางเราในการขับไปนู่นนี่นั่น แต่สิ่งที่คนในเมืองนั้นบอกเราคือหากว่าจะอยู่จะต้องมีการตุนในเรื่องของอาหาร ไม่ควรออกมานอกบ้านให้ใครรู้ว่าเรานั้นยังอยู่ในเมือง ตอนแรกนั้นไม่คิดว่าจะเงียบขนาดนี้

    วันนี้จะพามาดูสามวันในการหยุดทุกอย่างในเมืองหลวงเมื่อมีการเลือกต้ัง เดินทางกลับไปเพื่อที่จะมีการเลือกตั้งในภูมิลำเนาของตนเอง แสดงว่าเมืองนี้นั้นไม่มีใครอยู่ที่นี่สักคน

    ถนนที่ไม่เคยมีแม้แต่ที่จะเดิน หรือขับรถนั้นกลับเงียบ ไม่มีสักคน หากว่าเรานั้นมองมันเหมือนบ้านเมืองร้าง ไปก็ไม่เปิดมืดไปหมดเลยแต่ดีหน่อยที่ไฟน้ำยังใช้ได้ปกติ 

    วันที่จะมาเล่าให้ฟังคือวันแห่งการเลือกตั้งนายกรัฐมนตรี ในเมืองพนมเปญ ทุกคนเดินทางออกจากเมืองจำนวนมาก มากจนไม่เหลือใคร น่าจะเป็นในประวัติศาสตร์ที่ไม่เจอใครเลยในการเดินออกมานอกบ้าน  จนต้องเดินกลับเข้าไปที่บ้านเหมือนเดิมกลัว

    ถนนแห่งนี้ที่ไม่เคยว่างหรือยากมากในการที่จะข้ามถนนในช่วงปกติ ไม่มีใครเลย มีรถวิ่งสวนไปมาสองคันก็ประมาณหนึ่งชั่วโมง  หากว่าเรานั้นจะไปนั่งบนถนนก็ไม่มีรถมาแน่นอน 

     มีนักเรียนบอกว่าให้เรานั้นเดินทางออกจากเมือง เพราะว่าหากว่ามีการประกาศแล้วไม่เป็นดั่งหวัง จะมีสิ่งที่ไม่คาดคิดนั้นเกิดขึ้น เราเองก็ไม่ยอมไปเพราะว่าคิดไม่ออกว่าจะไปที่ไหน เย็นก็ออกมาเดินเล่น ไม่มีเพื่อนแต่ต้องระวังให้มาก และบอกกับตัวเองว่าวันที่มีการประกาศนั้นจะไม่ยอมที่จะเดินออกมาแน่นอน คงอยู่ในห้องจนกว่าจะปลอดภัย

    เราเองปั่นจักรยานเล่นในตอนกลางวัน ตอนเช้า แต่หลังจากนั้นเราจะเข้าห้องนอนไม่ไปไหน เพราะว่ากลัวว่าจะหาทางกลับบ้านยากเพราะว่าไม่มีแสงไฟ ไม่เคยคิดเลยว่า ในการเลือกตั้งจะเงียบขนาดนี้ 

   ทั้งเมืองคนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่รถนั้นยังจอดทิ้งไว้สองวันไม่ไปไหน เราเดินมาที่นี่เพราะว่าไม่มีรถในการรับจ้างสักคนผ่านมา ขนาดว่าเดินมานานกว่าหนึ่งชั่วโมงยังไม่เจอใคร แม่ค้าในร้านหายไปหมดเลยไม่ว่าจะในข้างทาง หรือว่าในร้านอาหาร ไม่มีร้านไหนเปิด ก็คงเหมือนเราละหากว่าขายหรือเปิดร้านนั้นจะขายเพื่อใคร 

    การที่เมืองที่เต็มไปด้วยผูู้คนนั้นจะเงียบขนาดนี้คือยากมาก  รถที่วิ่งไปมาหายไปไหน คงจะเป็นเรื่องจริงที่คนหลายคนในเมืองกลัว 

    อาหารคือสิ่งสำคัญ หากว่าถึงช่วงในการเลือกตั้งก่อนวันเราต้องซื้อไว้ แต่ยากมากกว่าจะมีอีกเพราะว่าเลือกตั้งแล้วอีกนานกว่าจะหมดวาระ  เราเองน่าจะเป็นคนแรกที่เคยมาพบเจอกับเหตุการณ์หลายอย่าง  จนเกิดความสงสัยแต่ก็จะตอบตัวเอง คนเรานั้นรักชีวิตของตนเอง ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะต้องเปลี่ยนแปลงไหมไม่ได้  หากว่าอะไรที่มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้ก็ยอมรับมันไป