บรรยากาศ ตลาดท่าเสด็จ เดินเลือกซื้อของ

เดินทางมาถึงท่าเสด็จคิดห่วงหา

มากด้วยเวลาหากผ่านต้องลองเดิน

วัฒนธรรมหลากหลายให้เผชิญ 

หลากหลายความห่างเหิรเดินเที่ยวหา 

อยากได้ของสิ่งไหนเราลองจับ พยายามรับเสนอเพื่แค้นหา ไม่ต่อระวังในเรื่องในเรื่องความไม่สวยงาม 

  วันนี้พวกเรานั้นเดินทางมาถึงท่าเสด็จ จอดรถในไปรษณีย์เพื่อที่จะเดินเข้าไปเที่ยวชมและทำการ  เราเดินข้ามถนนตรงมาเรื่อยๆ เพื่อที่จะเดินตลาด ตอนนั้นเราคิดเสมอว่า เราต้องการที่จะเดินแต่ไม่ได้ต้องการอะไรเลย 

    พอเดินมาขะเห็นป้ายนั้นเขียนส่าท่าเสด็จ เราเดินตามถนนั้นไปได้เลยเพื่อที่จะเข้าไปสู่ตลาดให้ได้ เพราะว่าในตลาดนั้นจะมีของซื้อของขายจำนวนมากที่แน่ๆ  คือในเรื่องของอาหารการกิน  เครื่องใช้ ที่เราเดินเข้ามาตอนแรกนั่นคือ

   หลังจากที่เดินเข้าไปเส้นทางนั้นจะมีหลังคาเสมอ น่าจะเป็นเพราะว่าสถานที่แห่งนี้นั้นมีฝนตกตลอดเยอะมากกว่าในฤดูนี้  สิ่งที่ชอบคือใต้เดินนั้นเขาจะใช้เจ้าตัวหนอนเรียง  หากว่ามีหลุดหรือว่าเรานั้นกใลิใราสารพี่  สิ่งเหล่านี้มันทำให้เรานั้นรู้ว่าเวลาที่เรานั่นเดินเข้าไปไม่ต้องกลัวในเรื่องของความไม่ปลอกภัยที่นี่ปลอดภัยมาก

    ตรงนี้คือมีความสวยงามาก เครื่องเงินเครื่องทองหลาหลายอย่างให้เรานั้นเลือกไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของของมงคลอย่างสิงโตที่เรานั้นจะมีการนำไปวางไว้บนแท่นหน้าบ้าน ตัวใหญ่แต่ราคานั้นจะยาหน่อยหากขอลดราคา

    ตรงนี้นั้นชอบมากเพราะว่ามีในส่วนของเจ้าตัวกิเลนบ้างหรือสิงโตบ้าง  สวยงามหากว่าเป็นฮิปโปก็น่ารัก หรือว่าเราต้องการไก่ ต้องการช้างที่ทำจากไม้เราสามารถที่จะสั่งได้อาจจะต้องรอ 

    ตรงนี้คือต้นกล้วยต้นเล็กที่มีการบอกไว้ว่า จะต้องปลูกให้มีในส่วนของดอกผล จะทำให้เรานั้นมั่งมีร่ำรวยมากขึ้น จึงต้องปลูกต้นกล้วย  ยิ่งมีในส่วนของลูกออกมาเห็นแล้วสวยน่ารับประทาน 

   แน่นอนว่าเรามาที่นี่ สิ่งที่เราเห็นนอกจากร้านปกติ นั้นเลยไปหาแต่พอเราเองเดินมาตรงนี้คือจะเจอร้านหนึ่งร้านคือร้านของการขายแบบ แบกับกินที่มีในส่วนของต้นกล้วยไม้  ต้นกระเช้าสีดา ยิ่งเรานั้นมองมากเท่าไหร่ก็อยากได้แต่ว่าเรานั้นจะพาเขากลับไปปลูกได้อย่างปลอดภัยยาก

   สำหรับสิ่งที่เรานั้นสะดุดตานั่นคือในส่วนของเมนูที่น่าสนใจมองแล้วนึกถึงพอแม่ของเราที่ชอบทำ คือแต่ก่อนนั้นยายจะเอาหนังควายนั้นไปทิ้งใส่ถ่าน

   การเดินทางหลรยอย่างเรานั้นเจออะไรบ้าง อาหารหรือสิ่งของที่เราต้องกิน สองก้อนสามห้อนหลายอย้างบางครั้งนั้นมันหายค

    ความรู้สึกในการเดินตลาดนั้นเหมือนการเดินชมตลาดทั่วไป ทำให้มีของดูแต่ว่าตอนที่เราเดินนั้นคือหิวข้าวจน เราจึงรีบเดินเพีอที่จะไม่เบือด