"เพื่อนใหม่ที่กลายเป็นคนสำคัญ : รักนี้เริ่มต้นที่มอใหม่"

ตอนที่ 1: มหาลัยใหม่ เพื่อนใหม่…หัวใจใหม่

 

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ “น้ำ” เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ชีวิตมหาวิทยาลัยปี 1 วันนี้เป็นวันแรกของการปฐมนิเทศ และแน่นอน...ฉันทั้งตื่นเต้นและประหม่าไปพร้อมกัน

 

ในขณะที่ฉันกำลังนั่งฟังรุ่นพี่พูดแนะนำชีวิตมหา'ลัย เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างๆ

 

“ที่นี่วุ่นวายดีเนอะ”

ฉันหันไปมองตามเสียง…ผู้ชายคนหนึ่งยิ้มให้ฉันแบบสบายๆ ใบหน้าคมเข้ม ผิวแทน และแววตาขี้เล่น เขาใส่เสื้อยืดเรียบๆ แต่ดูดีแบบแปลกๆ

 

“เราชื่อคิม อยู่คณะเดียวกับเธอแหละ”

“อ๋อ…เราน้ำ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ฉันตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ เพราะยังเกร็งอยู่

 

เราคุยกันระหว่างรอรุ่นพี่ต่อคิวลงทะเบียน มันแปลกมากที่แค่คุยกันไม่นาน ฉันก็รู้สึกสบายใจเหมือนรู้จักเขามานานเป็นปี

 

หลังจากนั้นคิมก็กลายเป็นเพื่อนใหม่ที่อยู่รอบตัวฉันตลอดเวลา ไม่ว่าจะช่วงทำกิจกรรมรับน้อง หรือแม้แต่ตอนกินข้าว เขามักจะแชร์เรื่องตลกให้ฟังเสมอ คิมเป็นผู้ชายประเภทที่ใครอยู่ด้วยก็สบายใจ ไม่กดดัน และไม่ฝืนตัวเอง

 

วันหนึ่งหลังเลิกคลาส เขาชวนฉันไปนั่งเล่นที่สนามหญ้าหลังคณะ

 

“น้ำ เคยคิดไหมว่าบางครั้งคนที่เราเพิ่งรู้จัก อาจจะเข้าใจเรามากกว่าคนที่รู้จักกันมาทั้งชีวิต”

คำพูดนั้นทำให้ฉันนิ่งไปพักหนึ่ง

“เคยนะ...เหมือนที่เราคุยกันทุกวันแบบนี้มั้ย?”

เขายิ้ม แล้วยื่นน้ำให้ฉันดื่ม

“ใช่…เราก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

 

ตอนที่ 2: ระยะปลอดภัย ที่เริ่มสั่นคลอน

 

เราเป็นเพื่อนกัน...หรือแค่เราเรียกมันว่าเพื่อนเพราะยังไม่กล้าพอจะเรียกเป็นอย่างอื่น?

 

ช่วงเวลาใกล้สอบ คิมมักจะมานั่งติวให้ฉันที่ห้องสมุด เขาใจเย็นกว่าที่คิด และมีวิธีอธิบายที่เข้าใจง่าย คิมไม่ใช่คนที่เรียนเก่งมาก แต่พอเห็นฉันเครียด เขาจะทำทุกอย่างให้ฉันยิ้มได้

 

คืนก่อนสอบวันสุดท้ายของเทอมแรก ฉันนั่งอ่านหนังสือจนเผลอหลับในห้องสมุด คิมนั่งเงียบอยู่ข้างๆ และห่มเสื้อแจ็กเก็ตของเขาให้ฉัน

ฉันตื่นขึ้นมาก็พบว่าหนังสือถูกปิดไว้เรียบร้อย พร้อมโน้ตเล็กๆ วางอยู่

 

 >“หลับให้สบายนะเก่งของคิม :) พรุ่งนี้เราจะสอบให้รอดไปด้วยกัน!”

 

หัวใจฉันเต้นแรงไม่ใช่เพราะสอบพรุ่งนี้ แต่เพราะคำว่า “เก่งของคิม”

หรือฉันคิดไปเองคนเดียว?

 

.

 

ตอนที่ 3: ระยะห่าง หรือระยะใจ?

 

ช่วงปิดเทอม คิมกลับบ้านต่างจังหวัด ส่วนฉันอยู่หอใน เราแชตกันบ้าง โทรหากันบ้าง แต่ไม่เหมือนเดิม ฉันเริ่มคิดถึงเขาในแบบที่เกินกว่าเพื่อน แต่ก็กลัว...กลัวจะเสียเขาไป

 

คืนหนึ่งเขาส่งข้อความมา

 

> “น้ำ…เรามีบางอย่างจะบอก แต่รอให้กลับไปเจอกันก่อนนะ :)”

 

ใจฉันแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย ฉันจินตนาการทุกแบบที่เขาจะพูดออกมา จนกระทั่งเปิดเทอมวันแรก คิมก็เดินตรงเข้ามาหาฉันที่คณะ

 

“น้ำ…เราไม่อยากเป็นแค่เพื่อน”

คำพูดนั้นสั้นๆ แต่ชัดเจนจนฉันน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

ฉันก้าวเข้าไปกอดเขาแน่น

“เราเองก็เหมือนกัน…แค่ไม่กล้าพูด”

 

.

 

ตอนจบ: เพื่อนใหม่ กลายเป็นคนสำคัญ

 

ความรักของเราอาจไม่หวือหวา ไม่มีดราม่าแบบซีรีส์ ไม่มีใครมาขัดขวาง แต่สิ่งที่ทำให้มันพิเศษคือความเรียบง่ายและจริงใจ

 

มหาลัยเปลี่ยนชีวิตฉันหลายอย่าง แต่สิ่งที่ดีที่สุดคือการได้พบ

“คิม” ผู้ชายที่เข้ามาในฐานะเพื่อนใหม่ แล้ว

กลายเป็นคนที่ฉันรักที่สุด