"โจชะนัมทเมย" ละครที่มากกว่าการได้ยินตีบทเอง

ละครคือความสามารถของนักแสดง  การสื่อสารผ่านสายตาผ่านอารมณ์ส่งผู้ชม 

เล่าเรื่องราวด้วยท่าทีเสียงสดใส  แต่บทแปลนั้นไม่ได้แปลไม่ทัน

ครั้งแรกของการดูละครเวทียาว  ฟังคร่าวๆ เข้าใจบ้างปะติดปะต่อเรื่องไป

 มีความสุขที่ได้ดูและได้เดาทำไป  แล้วสุดท้ายค่อยฟังสรุปจากคนข้างๆ 

    การดูละครครั้งใหญ่ ครั้งใหม่ ละครเวทีที่มีทั้งร้อง เล่น เต้นและรำ ในการแสดงนั้นจะให้แต่ละภาควิชาแต่ลำสาขาภาษาต่างๆ นั้นนำการแสดงมาโชว์ในแต่ละภาค  ละครนี้คือละครที่เล่าเรื่องราวของนิทานเล่าขานกันมานานของกัมพูชา  นักแสดงนั้นเป็นนักแสดงจาก มหาวิทยาลัยศิลปะ ที่จะสอนในเรื่องของนาฎศิลป์หากว่าแปล คือจะสอนในเรื่องของการรำ การร้อง การฟ้อน ความบันเทิงทั้งหมดเลย ในการแสดงก็เช่นกันหากว่าตัวใหญ่ตัวเล็กจะได้รับการเลือกให้สมไป

    ตอนนี้น่าจะเป็นตอนที่พระเอกนั้นได้มานั่งชมนางเอก เมื่อครั้งเจอกันในครั้งแรกสองต่อสอง ในกัมพูชานั้นผู้หญิงจะรักนวลสงวนตัวจะไม่ให้ผู้ชายนั้นมาเจอสองต่อสอง เพราะว่าจะผิดประเพณี

     แต่ละฉากนั้นชุดสวยงามมาก ตอนที่เรานั้นมาดูคือช่วงที่เรานั้นเดินทางไปไม่นาน สามารถที่จะฟังได้ในบางคำ แต่ว่ามีความสุขในการดูมากกว่าสี่สิบนาที  ถือว่าเป็นผู้ฟังที่ดีมาก นั่งดูการแสดงแล้วก็หัวเราะถูกจังหวะกับเขาอยู่นะ

    ยิ่งตอนนี้นิคือดูไปแล้วยิ้มไป คนแสดงผู้หญิงนั้นคือความสวยงามในแบบหญิงกัมพูชาเลย ตามคมจมูกสวยหน้านั้นเอิบอิ่ม คนนี้มองมุมไหนก็สวยแสดงแล้วคนชมยิ้มไปด้วย 

    ฉากบางฉากนั้นเหมือนว่าลูกทำร้ายพ่อเลย มีครบเลยทั้งหัวเราะ ยิ้ม  มีความสุข แล้วก็เศร้าเคล้าน้ำตา  ความรักของพ่อที่มีต่อลูกต่อให้ร้ายขนาดไหนก็ไม่สามารถที่จะทำร้ายคนที่ตนเองรักและเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเด็ก

    ในการจัดกิจกรรมนี่คือ กิจกรรมของสถาบันภาษาต่างประเทศ ที่ในแต่ละภาควิชาจะต้องคิดการแสดงที่จะมานำเสนอในหน้าเวที แบบไหนก็ได้ที่แสดงให้เห็นถึงวัฒนธรรม การแต่งกาย  ความรู้  ตำนาน นิทานได้ทั้งหมด การแต่งชุดส่วนมากจะเป็นชุดพื้นเมือง เรามาสังเกตสีคนกัมพูชาโดยเฉพาะผู้หญิงนั้นจะชอบใส่เสื้อผ้าที่มีสีสันสดใส ไม่ว่าจะเป็นสีแดงกับสีเขียว  แดงกับฟ้า  แดงกับครีม  เขียวอ่อน เขียวแก่ เป็นเรื่องปกติ เพราะว่าเป็นการผสมผสานในเรื่องของวัฒนธรรมที่หลากหลาย

      ความคิดในตอนนั้น เราไม่ได้ดูในเรื่องเลย กำลังยิ้มกับการทำสีหน้าของนักแสดง ที่โกรธของเขานั้นเหมือนไม่ใช่เพราะว่าเสียงของนักแสดงนั้นผู้หญิงจะหวาน อ่อนโยนเวลาที่คุยกันนั้นจะยืนคุยกันไกลมาก ผ้าถุงก็สวย

       ในตอนจบของละครทุกเรื่อง ไม่มีคนเสียใจก็รักกันกลมเกลียว ไม่ค่อยจบเศร้ามากเท่าไหร่นัก   การแสดงแบบนี้ดี ทำให้คนที่เกิดมารุ่นหลังนั้นได้เห็นในเรื่องของการแต่งตัว และเรื่องราวที่ผ่านมาแล้ว มีการเขียนในหนังสือแต่หากว่าเราอ่านนั้นจะรู้เพียงคนเดียว แต่หากว่านำออกมาแล้วมาแสดงเป็นเรื่องราวจะทำให้รู้ได้มากกว่าหนึ่งคนแน่นอน  

    เมื่อการแสดงจบลงครบทั้งหมดแล้วสถานที่บริเวณนี้จะเป็นที่ในการเต้นและสังสรรค์ ดนตรีสดต่อ เราดูตั้งแต่หกโมงครึ่งจนถึงบ่ายสองนานๆทีจะได้ร่วมกิจกรรมใหญ่ก่อนวันหยุดยาว