เลาะพนมเปญ อีกฝั่งของแม่น้ำ สดใสไฉไลกว่า (แต่ก่อนได้แต่มองวันนี้มาละ)

เดินทางคือชีวิตมิติใหม่ในการเที่ยว

เมื่อฝั่งนั้นเราไปจนทั่วท่อง 

ออกเดินทางจากที่พักสลับไป 

จนสุดท้ายไปรอบในทุกพื้นที่ 

เปลี่ยนข้ามสะพานมาไกลเพิ่มขึ้นสามกิโล 

   แน่นอนว่าคนเรานั้นไม่มีใครชอบอยู่กับที่ หลักการไปใช้ชีวิตคนเดียวในต่างประเทศหากว่าเราไปเที่ยวนั้นก็คงไปตามตารางที่ได้กำหนดไว้ หากไปทำงานละ ระยะเวลาคงไม่มากเกินกว่าอะไร ที่จะบอกว่าเรานั้นจะต้องเรียนรู้ในหลายๆ อย่าง หากว่าทำแต่งานตอนเย็นนอน ตอนเช้าไปทำงาน เราจะไม่สามารถอยู่อย่างมีความสุขได้ 

    ในการทำงานจะต้องมีกิจกรรมที่เรานั้นจะต้องออกไปตลาดไปซื้อในสิ่งที่เรานั้นต้องการ ยากมากหากว่าเรานั้นจะบอกหรือวานให้คนอื่นไปหาซื้อมาให้ การสำรวจจึ่งเริ่มขึ้นเมื่อมีคนหลากหลายรู้จักเรา 

   ในทุกวันหลังจากการสอนพอเรานั้นเลิกงานเราจะเลือกในการถือกระเป๋าหนึ่งใบแล้วเดินทางออกจากบ้าน เพื่อเดินสำรวจ ในแต่ละซอยว่า ตรงนี้มีอะไรบ้างมีร้านอะไรอยู่ตรงไหน มีตลาดสด ตลาดหรือร้านเบ็ดเตล็ดที่สามารถขายทุกอย่างได้ที่ไหนบ้าง ไปซื้อได้จากตรงนี้ไหม หรืออย่างไร จากนั้นพอคิดว่าไกลจากบ้านแล้วเราก็กลับมา ทำอย่างนี้ทุกวันประมาณเดือนหนึ่ง จากนั้นนั่งรถรอบเมือง ให้เราเห็นทั้งหมด มีคนแนะนำด้วยว่าที่ไหนๆ เริ่มออกเดินทางให้ครอบคลุม

   แต่ครั้งนี้เรานั้นมาที่สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งห่างจากบ้านมาก มากเกินกว่าจะเดินกลับไปมีหลายอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นในอาหาร หรือการขับรถที่น้อยมากขึ้นเพราะว่าในช่วงของวันหยุดยาว คนในเมืองจะเดินทางออกไปเที่ยวต่างจังหวัด แต่เราต้องมีเพื่อนมาด้วยหากว่ามาคนเดียวจะเงียบไม่มีคนคุย ระวังเยอะกว่ามาหลายคน

  สวยงามมาก ฝั่งแม่น้ำฝั่งนี้ ตอนเย็นนั้นจะไม่ค่อนที่จะมีพื้นที่ว่างให้เรานั้นได้เดินแบบนี้เพราะว่าจะมีวัยรุ่นมานั่งปูเสื่อหรือนั่งคุยกันจีบกันในทุกอนู แต่ตอนนี้วันหยุด และอากาศยังไม่มืดสลัว เขาคงไม่ชอบกลางแจ้งกันมากเท่าไหร่นัก

   ถนนที่ทอดยาว ตอนนี้เป็นเวลาหลังจากที่ฝนนั้นตกลงมาและเพิ่งจะหยุดโปรยปรายเลยสวยและน่ามอง แต่บางครั้งก็เศร้าหมองไม่สดใส  แต่มันก็เรื่องของอากาศเนอะ

   ตรงนี้คือบริเวณโรงแรมที่สวยและหรูหราห้าดาวในพนมเปญ การจะเข้าพักโรงแรมนี้ขึ้นต้นราคาต่ำสุดเขตหมื่นสองหมื่น การเข้านั้นมีความปลอดภัยมาก ใครจะเข้าต้องมาเครดิต เรามาเดินเล่นเฉยๆ ไม่มีเวลาเข้าไปแน่นอน ด้านบนนั้นคนภายนอกขึ้นได้เป็นลานเบียร์แบบเปิดสวยงามในแสงสีเสียง คนที่นี่ใช้ชีวิตในโซนคนยุโรปเพราะว่าเป็นเมืองขึ้นนาน ภาษานั้นหากไม่ได้ภาษาถิ่นให้ใช้ภาษาสากลไปเลยแม้แต่แม่ค้าข้างถนนยังพูดอังกฤษรัวๆ 

      มีเวลานั่งเล่นในบันไดมองดูสายน้ำที่ไหลบางที่สีสวยแต่บางที่สีน้ำไมโลโอวัลติน จริงๆแล้วเราจะอยู่ที่นี่นานกว่าสองชั่วโมง มาในรถมอเตอร์ไซค์ครั้งแรกที่พี่นั้นขับ คนในพื้นที่ค่อยจะจำทางได้ เรานั้นยังสับสนเรื่องของซอย หากว่าเข้าไปในเมืองหรือข้ามฝั่งไปต้องหลงบ้างแต่จะมีจุดของตึกที่ใหญ่เป็นสัญลักษณ์เสมอ ถึงตรงนี้คืออุ่นใจว่าไม่หลงแล้วใกล้บ้านเราแล้ว 

   เม็ดฝนนั้นลงมาอีกแล้ว การไปร่วมงานขาวดำที่นี่ หากว่าเรานั้นไม่ได้ใส่เสื้อดำจะมีเข็มกลัดให้เราเดินมรบริเวณนี้ไม่ไกลประมาณกิโลคือวัดที่เรานั้นจะไปร่วมอาลัยกับการจากไปของคนดีที่รักของคนในเมือง

   เวลาเพียงไม่นานกับการเรียนรู้สถานที่ที่เรานั้นไม่เคยไป เริ่มในการออกเดินทางวันละนิดสุดท้ายเราก็จะรอบทิศทางและรอบเมือง ไปวันละที่ สองที่ในสถานที่ ประวัติศาสตร์ของเมือง เราจะได้มีความรู้รอบตัวหูตาต้องรอบคอบจึงจะมีความสุขในการใช้ชีวิต