อยู่ก็ทำให้รัก จากไปหลายคนก็อาลัย (งานศพในกรุงพนมเปญ)

    ตอนอยู่ทำให้รัก พอจากไปหลายคนก็ห่วงหา 

ชีวิตคนเรามีเท่านี้ ชีวีจากไปเหลือไว้แค่ความดี

เหตุการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้น จะยืนยงความรักชั่ว

ฟ้าดิน  สิ่งดีที่ทำจะยืนคง ไม่หายหลงเลือนลับไป

ครั้งนี้คือครั้งแรก และยังเป็นใบแยกในหนทาง 

หนทางข้างหน้าอาจอ้างว้าง แต่หนทางเหล่านี้คือควมสุข

    คงเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของเราคนหนึ่งที่ได้ไปอยู่ที่ต่างประเทศ  ได้มีโอกาสไปร่วมในงานที่ยิ่งใหญ่ ของชาวพนมเปญ ทำไมถึงบอกว่างานยิ่งใหญ่  เพราะว่าคนในเมืองนั้นมีการแห่ศพของบุคคลนี้ ยาวมากกว่ากิโล ตอนแรกนั้นเราเองคิดว่า เขานั้นเป็นใครทำไมชาวบ้านชาวเมืองถึงเยอะขนาดนี้ 

    ตั้งแต่วันที่ท่านนั้นเสียชีวิตในร้านกาแฟทำให้เกิดฝูงคนนั้นออกมาจำนวนมาก ที่จะแห่ร่างอันไร้วิญญาณ  มากจนวันนั้นไม่มีทางเดิน คนในเมืองเงียบสนิทจนเราแอบแปลกใจ มาวันนี้เรารู้เลยว่า คนที่นี่นั้นรักบุคคลนี้เป็นอันมาก 

    สายใยของความรักมอบให้ทำให้งานนั้นไม่เคยเงียบด้วยแรงของความดี มีเกียรติประวัติมากมายบอกไว้  จริงๆ แล้วเขานั้นไม่ได้เป็นคนยิ่งใหญ่ แต่เป็นคนดีและไม่เคยคิดร้ายใคร มันจึงทำให้เรานั้นได้รู้ว่า คนดีใครก็รัก คนดีไม่มีใครชังแม้แต่ในสาระสุดท้ายเขาก็จะกลับมางดงามในหัวใจของทุกคน

   จริงแล้วเราไม่ได้คิดว่าเราจะได้มีโอกาสไป แต่สุดท้ายแล้วมีคนชวนว่าพาไปหน่อยเขาอยากมีโอกาสที่จะไปกราบท่านเป็นครั้งสุดท้าย และจะไม่ได้เจอท่านอีก เราเลยตกลงไปด้วย อย่างน้อยเรานั้นมาอยู่ที่นี่ การจะไปเคารพและอาลัยในความดี ทำให้เรานั้นมีความสุข  

    การใส่ชุดในการไปร่วมงานนั้นสามารถที่จะใส่ได้หลากหลาย แต่เราก็คลุมโทนสีด้วยสีดำอยู่ การไปเคารพนั้นอยู่ที่ใจของเรา หากว่าใจเรานั้นคิดดีอะไรก็ดีทั้งหมด 

    ตอนนั้นเรามีดอกไม้และดอกบัว ซึ่งที่นี่นั้นจะใช้ดอกไม้พวงมาลัยและดอกบัวในการเข้าเคารพศพ เราเพียงไปด้วยแต่เขานั้นเตรียมให้เรา ดอกไม้ถูกวางไว้ในมือของผู้วายชนม์ มองในโลงแก้วที่มองเห็นเหมือนคนนั้นนอนอยู่ หากว่าเรานั้นเป็นคนในครอบครัวนั้นยากที่เรานั้นจะทำใจได้ 

    คนที่เสียชีวิตไปนั้นแท้ที่สุดแล้วเขานั้นก็คือหัวหน้าครอบครัวที่มีเมียและลูกที่ต้องดูแล ลูกทั้งหมดสี่คน และเมียยังสาว ที่เขาเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะมาเห็นเหตุการณ์นี้ 

    เมื่อมาถึงวัดเรานั้นเดินเข้าไปเป็นวัดขนาดใหญ่ ที่รองรับคนจำนวนมาก วัดนี้นั้นเป็นเจ้าภาเลยข้ามสะพานวิมานเอกราชมา จากกรุงพนมเปญไม่นานจะถึง

      การเคารพคือความสุข คือการยอมรับในคุณงามความดี  มันทำให้เรานั้นรู้ว่า ความดีชนะทุกอย่าง

     ตรงนี่คือตรงที่เรานั้นเดินเข้าไปเพื่อการเคารพ ไหว้ถูกตกแต่งด้วยดอกไม้สดสวยงาม สีขาวเหลือง รอบและมีผู้คนต่อแถวเข้าไปเพื่อที่จะเคารพ หากว่าเรานั้นเป็นคนที่กลัวหน่อย อาจจะไม่เข้าไปมองได้เช่นกัน   แต่เรานั้นเข้าไปมองหน้า ที่ถูกตกแต่งให้ดูงดงามที่สุดในวาระสุดท้าย 

     หากว่าเรานั้นไม่สามารถที่จะเข้าไปด้านในได้ สามารถสามารถที่จะยืนไหว้ ด้วยดอกไม้จุดธูปเทียน บูชาได้เลย

   จะเหลือไว้เพียงความดีที่สั่งสมเพลงบรรเลงให้ความเศร้าไม่เหลือร่องรอยชีวิตเหลือแต่ความดี