เรื่องเล่าชาวหอย 🦪 ผัดแสนอร่อย

     แม้จะหลบซ่อนอยู่ในน้ำลึก แม้จะผนึกมุดอยู่ใต้โคลน ใช้อุปกรณ์ช้อนโต่งขึ้นมา นำมาผัดทอดหอมอร่อย เปลือกทิ้งไปเหมือนไร้ค่า ทิ้งไม้มากมายกลาดเกลื่อนตา อร่อยค่าเพียงตัวเท่านั้น

  ขึ้นชื่อว่าหอยมีหลายประเภทที่อาศัยอยู่ในน้ำ แต่หากหอยที่อร่อยนั้นคือหอยที่อยู่ตามแม่น้ำ จะมีรสชาติอร่อยไม่ขม แน่หากว่าหอยมีรสชาติขมคนนั้นมีหลักการทำให้สุก ต้มอย่างไรให้หอยนั้นไม่ขมและอร่อย อย่างหอยขมนั้นจะต้องมีการนำมามาจากแม่น้ำแล้วจะต้องขังไว้หนึ่งคืนเพื่อที่จะให้หอยนั้นขี้ออกมาหรือคายดินในท้องออกมาก่อน 

    หากว่าเรานั้นหาหอยมาจะต้องรอให้หอยนอนค้างคืนกับเราก่อนหนึ่งคืน แต่ห้ามเกินนั้นหากว่าเกินอาจจะทำให้หอยนั้นเน่าและไม่น่ากินอีกต่อไป เพราะหากเน่าตัวเดียวก็จะเน่าทั้งหมด

   ความลำบากในการหาหอยนั้นไม่ได้หามาได้ง่ายๆ ต้องลงไปในน้ำ ในหมู่บ้านตอนนั้นมีคนเสียชีวิตเพราะว่ามาหาหอย เนื่องจากหอยนั้นจะอยู่ที่ฝายกลั้นน้ำ หอยจะอยู่บริเวณที่น้ำเชี่ยวตามจริงคนในหมู่บ้านนั้นแทบจะไม่รู้สถานที่ แต่บ้านอื่นนั้นมาหาเป็นประจำ 

    วันหนึ่งขณะที่กำลังหาหอยนั้น เกิดพลาดตกลงไปในน้ำลึกซึ่งคนที่ไปด้วยนั้น ไม่ใช่คนที่มาจากที่เดียวกัน ไม่ได้มองไป เมื่อเห็นคือช่วยไม่ได้แล้ว เพราะว่าน้ำบริเวณนั้นเป็นน้ำวนและในใต้น้ำนั้นมีหลุมที่ลึกลงไป  จึงได้แจ้งกู้ภัยให้มาช่วยค้นหาผ่านไปสองชั่วโมง มองไม่เห็น สุดท้ายตามความเชื่อของคนที่นี่ คือให้ญาติพี่น้องจุดธูปเพื่อคุยกับเจ้าที่ขอให้เปิดทางให้ เพื่อที่จะได้ให้เขานั้นพาศพกลับบ้าน เพราะว่าทุกคนนั้นคือเหนื่อยมาตั้งแต่ ช่วงหัวค่ำแล้วสามทุ่มยังไม่เจอ สุดท้ายแล้วจู่ๆก็เจอศพนั้นลอยไปติดอยู่ตรงซอกหิน 

     การงมหาหอยนั้นจะต้องอยู่กับน้ำ ครึ่งตัวอยู่ในน้ำส่วนหลังและศรีษะต้องสู้กับแสงแดด ก้มเงยๆ อาจจะทำให้บางทีนั้นหน้ามืดล้มลงไปได้เช่นกัน อาชีพนี้จึงเป็นอาชีพที่เสี่ยงมากกับการจมน้ำโดยไม่มีใครช่วยทัน 

  ภายใต้น้ำนั้นไม่รู้ว่าเราจะเจออะไรกันบ้าง เท้านั้นอาจจะพลาดเมื่อไหร่ก็ได้ หากว่าเรานั้นไปตลาดซื้อหอยเพียงยี่สิบบาทนั้นจ่ายไปเถอะกว่าที่จะมาขายที่ตลอดคนหาต้องลำบากขนาดไหน 

    ลงหาตอนบ่ายกลับขึ้นมาตอนเย็นค่อยได้เห็นเจ้าหอย คิดดูว่าต้องเก็บทีละเม็ด กว่าจะได้หนึ่งกะละมัง ถึงแม้ว่าบางครั้งนั้นจะไม่ได้ทำเพราะว่าอยากขาย แต่ทำเพราะว่าความชอบ  

    ตอนเด็กๆเรานั้นก็ชอบเหมือนกันกับการหาหอย ในสระของตนเอง ซึ่งเป็นสระที่เป็นธารน้ำไหลตลอดปี ประมาณสามปีเราถึงจะดูดน้ำออกหนึ่งครั้งเพื่อที่จะหาปลาในสระ ครั้งนั้นน่าจะ 5 ปี คิดว่าคงไม่มีปลาเยอะเพราะว่ามีคนหาปลาในตอนเย็นโดยการใช้ไฟฟ้าช๊อต ซึ่งการหาปลาแบบนี้คือปลาจะไม่สามารถที่จะขยายพันธุ์ได้หรือที่เรานั้นเรียกว่าปลาเป็นหมันไปเลย 

     หลังจากนั้นก็ตามที่คาดหมายคือในสระนั้นไม่ค่อยมีปลาตัวเล็ก มีแต่ปลาตัวใหญ่ นอกนั้นคือมี หอยขมจำนวนมาก มากกว่าสองกระสอบ จนเหลือให้นำไปขายที่ตลาดได้ประมาณ ห้าร้อยบาท ดีใจมากได้เงินค่าขนม 

   เมนูที่อร่อยคือผัดหอย ใส่โหรพาหอมสูตรของแม่ ใส่กระเทียมเยอะๆ เผ็ดนิดเอาข้าวเหนียวร้อนสุกใหม่ๆ จ้ำอร่อยอร่อยมากใช้มือแงะหอย ที่ละฝามีความสุขที่สุดแล้ว กับอาหารมื้อเย็นที่ทานพร้อมหน้ากันในวัยเด็ก