ไอน์สไตน์กับระเบิดนิวเคลียร์ เมื่อทฤษฎีวิทยาศาสตร์กลายเป็นอาวุธทำลายล้าง

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ (Albert Einstein) เป็นหนึ่งในนักฟิสิกส์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประวัติศาสตร์ ด้วยผลงานทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปและพิเศษที่เปลี่ยนวิธีที่มนุษย์เข้าใจจักรวาล

แต่เบื้องหลังความยิ่งใหญ่ทางวิทยาศาสตร์นี้ ยังมีเรื่องราวของการที่ความรู้และทฤษฎีของเขาถูกนำไปใช้ในทางที่สร้างความหายนะ

นั่นคือการพัฒนา ระเบิดนิวเคลียร์ อาวุธที่ทรงพลังและทำลายล้างสูงสุดในประวัติศาสตร์มนุษย์

สมการที่เปลี่ยนโลก: E=mc^2

สมการนี้จากทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษของไอน์สไตน์ ชี้ให้เห็นว่า

พลังงาน (E) เท่ากับ มวล (m) คูณด้วยความเร็วแสงยกกำลังสอง (c^2)

ซึ่งหมายความว่า มวลเล็กๆ สามารถเปลี่ยนเป็นพลังงานมหาศาลได้

นี่คือพื้นฐานทางทฤษฎีที่ทำให้การแตกแยกนิวเคลียร์ (nuclear fission) เป็นไปได้  กระบวนการที่ทำให้ระเบิดนิวเคลียร์ปลดปล่อยพลังงานมหาศาลในระยะเวลาอันสั้น

ในปี 1939 หลังจากที่นาซีเยอรมันเริ่มมีการวิจัยในด้านนิวเคลียร์อย่างจริงจัง ไอน์สไตน์และนักฟิสิกส์ชาวฮังการี เลโอนาร์ด โกห์น (Leó Szilárd) ได้ร่วมกันเขียนจดหมายส่งถึงประธานาธิบดีแฟรงกลิน ดี. รูสเวลต์ ของสหรัฐฯ เพื่อเตือนถึงความเป็นไปได้ที่นาซีอาจพัฒนาระเบิดนิวเคลียร์ก่อน

จดหมายนี้เป็นหนึ่งในแรงผลักดันสำคัญที่ทำให้รัฐบาลสหรัฐฯ เริ่มต้นโครงการ แมนฮัตตัน (Manhattan Project) ซึ่งเป็นโครงการลับสุดยอดในการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ และการสร้างระเบิดนิวเคลียร์ โครงการแมนฮัตตันรวบรวมทีมวิทยาศาสตร์และวิศวกรระดับแนวหน้าจากทั่วโลกในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เพื่อพัฒนาระเบิดนิวเคลียร์

ในปี 1945 สหรัฐฯ สามารถทดสอบระเบิดปรมาณูลูกแรกที่เมืองอลาโมโกโด (Alamogordo) ในรัฐนิวเม็กซิโกได้สำเร็จ และไม่นานต่อมา ระเบิดนิวเคลียร์ถูกนำไปใช้โจมตีเมือง ฮิโรชิมา และ นางาซากิ ของญี่ปุ่น

ไอน์สไตน์กับความรู้สึกหลังสงคราม

แม้ไอน์สไตน์ไม่ได้มีส่วนร่วมโดยตรงกับโครงการแมนฮัตตันและไม่ได้ทำงานวิจัยเกี่ยวกับการสร้างระเบิดนิวเคลียร์ เขารู้สึก เสียใจและกังวลอย่างมาก กับการที่ทฤษฎีของเขาถูกนำไปใช้ในทางทำลายล้าง เขาได้ใช้ชีวิตหลังสงครามในการรณรงค์เพื่อสันติภาพและการลดอาวุธนิวเคลียร์ พร้อมกับส่งเสริมให้โลกใช้วิทยาศาสตร์เพื่อประโยชน์มนุษยชาติ ไม่ใช่ทำลายกันเอง