โฆษณาในอดีต มาตรฐานความงามที่บีบคั้นผู้หญิง

ย้อนกลับไปในอดีต โฆษณาไม่ได้เป็นเพียงเครื่องมือทางการตลาด แต่ยังเป็นภาพสะท้อนค่านิยมและทัศนคติของสังคมที่มีต่อผู้หญิงอย่างชัดเจน โฆษณาเหล่านี้มักจะเล่นกับความรู้สึกไม่มั่นคงของผู้หญิง สร้างความกลัว และตอกย้ำว่าพวกเธอ "ไม่ดีพอ" ในด้านต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา กลิ่นตัว หรือแม้กระทั่งความเป็นแม่บ้าน 

หนึ่งในธีมหลักของโฆษณาในยุคนั้นคือ รูปร่างและน้ำหนัก ผู้หญิงถูกเตือนว่าอย่า "ผอมเกินไป" ด้วยคำกล่าวอ้างว่าความผอมจะทำให้เสน่ห์ลดลง หรือในทางกลับกันก็ถูกกระตุ้นให้ผอมเพรียวอยู่เสมอ มีโฆษณาที่อ้างว่าการสูบบุหรี่จะช่วยให้ผอมได้ ซึ่งเป็นแนวคิดที่อันตรายและไม่ถูกต้อง 

นอกจากเรื่องน้ำหนักแล้ว ผู้หญิงยังถูกทำให้กลัวว่าตนเองมี กลิ่นตัว ไม่พึงประสงค์ ทุกส่วนของร่างกาย ตั้งแต่ลมหายใจ รักแร้ เส้นผม มือ ไปจนถึงบริเวณส่วนตัว ถูกนำมาใช้เป็นประเด็นในการโฆษณา เพื่อตอกย้ำว่าหากไม่ดูแลรักษาสุขอนามัยให้ดีพอ อาจจะนำไปสู่ความอับอายและปัญหาในชีวิตคู่ได้ 

โฆษณาเหล่านี้ยังวาดภาพที่น่าหดหู่ โดยบอกเป็นนัยว่าผู้หญิงอาจจะสูญเสียสามีไปเพราะ "รูขุมขนหยาบ" "มือที่ดูเหมือนผ่านการล้างจานมานาน" ริ้วรอย หรือแม้กระทั่งขนตามร่างกายเพียงเล็กน้อย ทุกข้อความล้วนสื่อสารอย่างชัดเจนว่า คุณค่าของผู้หญิงขึ้นอยู่กับการบรรลุมาตรฐานที่เป็นไปไม่ได้ และโฆษณาในยุคนั้นได้หล่อหลอมและสร้างความอับอายให้กับผู้หญิงในหลากหลายมิติ 

แกลเลอรีโฆษณาที่โจมตีผู้หญิงในอดีตนี้เป็นเครื่องเตือนใจว่าโฆษณามีอิทธิพลอย่างมากต่อการรับรู้ของเราเกี่ยวกับความงามและคุณค่าในตนเอง แม้ว่าปัจจุบันโฆษณาจะมีการเปลี่ยนแปลงไปมาก แต่การเรียนรู้จากอดีตจะช่วยให้เราตั้งคำถามและวิพากษ์วิจารณ์สื่อโฆษณาได้อย่างชาญฉลาดมากขึ้น เพื่อไม่ให้เราตกเป็นเหยื่อของมาตรฐานที่ไม่สมจริงอีกต่อไป