ความสุขของเด็ก ขนมหวานชิ้นละ 10 บาท (สีสันสะดุดตา)

     ความสุขของเด็กวัยรุ่นฟันน้ำนม  อยากลองอยากชิมทุกอย่างที่ได้เห็น  ทั้งของเล่นทั้งของกินปะปนกัน   หากว่าได้ชิมสักอันนั้นอย่างสองต้องมา  เยลลี่ที่มีมากในการขาย พิซซ่าขนม แฮมเบอร์เกอร์แบ่งเป็นชั้นนั้นอร่อย คำเดียวไม่รอหมดตั้งแต่ยังไม่ออกจากร้าน 

    ร้านขนมในตำนาน มีทั้งของเล่นของใช้ในการขุดดินอย่างขนมน้ำหวานธรรมดา แต่ว่าหัวของขวดนั้นเป็นพลั่วในการขุดดิน และอีกอย่างหนึ่งที่เด็กชอบคือขนมวุ้นที่ใส่แล้วสามารถที่จะฉีดใส่ปากได้เลย อร่อยไม่นานจากนั้นก็นำไปใส่น้ำเล่นสนุกในห้องน้ำอีก

    การทำขนมขึ้นมาเพื่อที่จะทำให้เด็กนั้นอยากกินเมื่อได้เห็นเดินมาจับเอาสิ่งที่ตนเองอยากเล่นนะไม่ใช่อยากกิน บางทีนั้นไม่ได้อยากกินอยากซื้อ ยิ่งมีตระกร้าให้ถือด้วยแล้วไม่ต้องพูดถึงเลย เพราะว่าเก็นแล้วเดินหยิบเลย เห็นเด็กบางคนนั้นเดินถือตระกร้ามาจ่ายนั้นประมาณ สิบชิ้นหนึ่งร้อยบาทเลย 

   ตอนนี้จึงดูว่ามันยากมากสำหรับการเลือกตอนแรกนั้นเรายังคุยกับเขาไม่ค่อยใจ หลังๆ มาเมื่อเราบอกว่าไม่ให้เอานะเขาเข้าใจได้ เพราะว่าสิ่งของที่เรียงรายกันอยู่นั้นเขาได้ลองชิมหมดแล้ว เลยไม่อยากชิมอีก แต่ก็มีบ้างที่บอกว่าอยากได้สเปรย์เพื่อที่จะนำไปใช้ในการฉีดต้นไม้บ้าง 

    หลังๆมาเรานั้นได้คุยกับเขาว่าหากว่าอยากกินนั้นไม่ให้เอาของเล่นเพราะว่าเอามาแล้วรกบ้านไม่มีที่ในการวางแล้ว เอามาไม่เล่นจนทำให้เกลื่อนไปหมด 

   ก่อนที่เขาจะซื้อเขาจะเดินเลือกเพราะว่าเราบอกว่าให้เอาเพียงชิ้นเดียว หากว่าเรานั้นไม่กำหนดแบบนี้เขาจะกินทิ้งขว้างไม่พอใจสักที อยากได้แค่ตอนที่อยู่ในร้านหลังจากออกจากร้านนั้นไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น แน่นอนว่าหากว่าเรานั้นเลี้ยงตามใจนั้นยากเช่นกันในการที่เรานั้นจะบังคับเมื่อตอนที่เขานั้นโตแล้ว ในส่วนของเล่นนั้นตอนนี้เราบอกแล้วว่าไม่ได้คือไม่ให้ซื้อ เขาก็จะมองเท่านั้นเอง เราจะไม่ยอมที่จะซื้อให้หลากหลาย จนไม่มีที่เก็บ แค่ตอนนี้ก็เยอะจนไม่มีที่จะเก็บเยอะมาก 

    ขนมที่เด็กกินได้นั้นมีหลากหลายอย่างไม่ใช่ว่าเรานั้นจะกินอะไรแล้วกินได้ตลอดเลย  

    ในอนาคตนั้นเขาจะได้รู้ว่าการที่เขานั้นซื้ออะไรจำนวนมากแล้ว เขาจะฟุ่มเฟือยเราต้องสอนให้เขานั้นรู้ว่า เงินนั้นมันไม่ได้หามาง่ายๆ 

   เด็กทุกคนนั้นมีความเหมือนกันทุกคนเมื่อเจอขนมหลากหลาย ต้องว้าวและมีความสุขมาก แน่นอนว่าต้องชอบเยลลี่แน่นอน  ไม่ว่าจะรูปของหมูเด้ง หรือแฮม ตอนนั้นที่ซื้อคือเยลลี่ขนมที่กินแล้วเปื้อนไปทั้งหมดจนเห็นพลาสติกที่ไม่รู้ว่าจะนำไปทำอะไร สุดท้ายแล้วก็ไม่มีอะไร 

     เมื่อเรานั้นเห็นเรามองเลย หากว่าเรานั้นเป็นเด็กเราก็ชอบที่จะไปเดินดูของเล่นบ้าง ต้นทุนอาจจะชิ้นละ 5 บาทราคาส่งแล้วนำมาขายชิ้นละสิบบาทแต่ก็ถือว่าไม่แพงหากว่าไปซื้อรถต่างๆ นั้นเป็นร้อยเลย