ลงจากเขาวัดพระธาตุภูสี หลังจากชมพระอาทิตย์ตกดิน (หลวงพระบาง)

      ชมพระอาทิตย์ตกดินที่วัดพระธาตุภูสี  ดูดีพระอาทิตย์นี้ลาลับขอบฟ้าแล้ว 

ผู้คนต่างพากันเดินแตกแถวแตกแนว แย่งกันเที่ยวรอบวัดก่อนลงกัน   

เส้นทางไม่ไกลแต่ยกสูง  มองลงไปต้องมุ่งสู่ทางถนน 

มีหลายหลากร้านค้าในถนนคนเดิน  ยิ่งหิวหากได้เดินหอบเต็มกำ

    พระธาตุภูสีหลังจากที่พระอาทิตย์เขาลาแล้ว ตอนนี้ก็น่าจะถึงเวลาที่ทุกคนนั้นต้องเดินทางเพื่อที่จะลงจากเขาสูง ซึ่งใช้เวลาไม่นาน เพราะว่าตอนลงนั้นเราน่าจะวิ่งลงไม่ต้องพยายามมากเหมือนตอนที่เรานั้นขึ้นมา หากว่าเรานั้นนับน่าจะไม่ถึงสิบนาทีถึงกันแล้ว  ต้องรอก่อน รอให้คนลงไปก่อนเพราะว่าหลังจากที่พระอาทิตย์ตกคนมากกว่าสามร้อยต่างแย่งกันเดินทางลง เพราะว่ากลัวว่าจะมองไม่เห็นหากว่าความมืดเข้ามาปกคลุม

     ส่วนพวกเรานั้นไม่ได้กังวลในเรื่องของการลงเลย เพราะว่ามีไฟฉายกัน ไกด์บอกเราว่าบนนี้นั้นไม่มีไฟส่องสว่างในทางลง แต่ว่าหากว่าเรานั้นมองไปด้านล่างเราจะเห็นไฟสว่างของถนนคนเดิน   ด้านหลังยังเหลือเยอะมากในส่วนของชาวต่างชาติ ไม่ค่อยที่จะเห็นคนในพื้นที่ขึ้นมาไกด์ที่มาด้วยบอกว่า คนที่นี่น่าจะเจอมาทุกวันแล้วเลยไม่ได้สนใจอะไร  รอบๆ ด้านบนของวัดนี้คือจะมีเจดีย์เก่าใหญ่นั้นตั้งอยู่ทำจากซีเมนต์  น่าจะมีการบูรณะอยู่ 

     ตรงนี้คือหากว่าเรานั้นมองไปเบื้องหน้า เราจะเห็นแม่น้ำที่ไหลผ่านมาทางนี้ค่อนข้างที่น้ำนั้นจะสูงและมีสีของน้ำที่ไม่ใสเหมือนกันกับที่เราเจอด้านล่าง  น่าจะลึกเพราะว่ามีสีของโคลนเลย หากว่าเรานั้นเจอในป่า น่าจะต้องวิ่งเพราะว่าสีเหมือนน้ำป่ากำลังจะมา   หากถามว่าน้ำนั้นเคยท่วมไหม คำตอบคือเคย แต่ว่าจะไม่ขึ้นมาถึงที่นี่ หากว่าขึ้นมาวัดนี้คือทั้งเมืองน่าจะจมหาย 

     เส้นทางในการเดินขึ้นไปวัดภูสีนั้นจะเป็นบันไดขนาดใหญ่ที่สามารถที่จะเดินขึ้นพร้อมกันได้จำนวนมาก  ขอบด้านข้างนั้นสามารถที่จะนั่งเพื่อพักเอาแรงได้เช่นกัน คนขึ้นนั้นไม่ต้องกลัว เมื่อขึ้นไปถึงเราจะสามารถที่จะเดินรอบเจดีย์ได้เลย  รอบข้างของบันไดนั้นจะมีต้นไม้ต้นเล็กจับเกาะอยู่ข้างบันได ท่าทางเหมือนกับว่าจะเอียงตัวอย่างสวยงาม 

      ตอนนี้เรากำลังจะเดินทางลงบันไดเหมือนว่าเรานั้น มีการจองที่ในการเดินแล้วเพราะว่าสักพักก็ไม่มีใครที่จะเดินลงไปแล้ว มองด้านหลังคือไม่มีใครขยับพากันนั่งคุยกันดูท้องฟ้าผ่องก่อนจะสิ้นแสง  ตอนนี้คือเราขอถ่ายรูปกับน้องไกด์น่าจะเป็นไกด์ที่อายุนั้นน้อยที่สุแล้วอายุ 18 แต่ว่าสาารถที่จะดูแลเราในการเที่ยวได้ 

    หากถามว่าทำไมวัดนั้นประตูไม่เปิด น้องสามารถที่จะบอกได้เลยว่า   เขาจะเปิดเฉพาะวันที่ 25 เมษายนเท่านั้นวันอื่นไม่มีเรานั้นพยายามที่จะถาม แต่ว่าพอไม่นานเราก็เดินไปทั่วและกลับ  ไกด์นั้นจะช่วยดูแลเราตั้งแต่ออกจากหอพักในตอนเช้า จนถึงส่งเราทุกคนนั้นเข้านอน ไกด์เขาถึงจะกลับบ้านได้  

    ตอนนี้เริ่มเดินลงไปแล้ว แบบที่ก้าวแล้วหยุดไม่ได้ แต่หากว่าใครนั้นไม่สามารถที่จะเดินได้ ให้เรานั้นนั่งเกาะขอบของบันไดแล้วลูบลงเดินไปเรื่อยๆ   รอบทางขึ้นนั้นเราเห็นดินและป่าจะนวนมาก จนกลายเป็นมืดครึ้ม ตอนนี้คือคนยังเยอะเลยถ่ายภาพฆ่าเวลา

   การเที่ยวนั้นคือการเดินทางให้ทั่ว เพราะว่าเรานั้นมาเมืองที่ใหม่ สิ่งที่เรานั้นไม่เคยเห็นจึงมีจำนวนมากเราจึงมีการเตรียมสำหรับการที่เรานั้นจะรักษาฟัน วางทุกอย่าง แน่นอนหากว่าพระนั้นเจอ คงจะไม่มีเหลือเลย การได้มาดูพระอาทิตย์ตกดินที่สวยงามมาก  เคยดูตอนที่เรียนอยู่ แต่ว่าเรานั้นไม่ต้องไปสนใจ   เราใส่เองเราต้องเก็บเองนะเดชมงคง