ชีวิตติด KOi ชานมที่อร่อยละมุน

ความอร่อยของชานม Koi ในทุกวัน  เห็นหน้ากันรู้ใจเดินมาที่ร้าน 

นั่งในร้านสังสรรให้สุขสันต์ จากนั้นไม่นานวันเดินผ่านเพื่อกินข้าว

ร้านแห่งนี้ด้านข้างผัดกะเพรา ใส่เฉาก๊วยอร่อยร้อยรสฝัน

วันละแก้วสองแก้วเดินคุยกัน นั่งมองฝันทำงานในร้านน KOi

    แน่นอนว่าในการทำงานของเรานั้น หากว่าเราทำงานในออฟฟิศหรือสอนในโรงเรียน เป็นอาชีพที่ต้องมีการดื่มน้ำชานั้นมากที่สุดเพราะการที่เรานั้นจะอยู่ได้ทั้งวัน โดยที่ไม่ดื่มน้ำหวานหรือกาแฟนั้นยาก แต่ก่อนนั้นอาจจะไม่มี แต่หลังจากที่ได้ทำงานแล้ว บางวันมีการเลี้ยงที่ทุกคนต้องสั่งจึงติด และดื่มมาตลอด บางครั้งไม่ได้ทานข้าวดื่มชานมแก้วเดียวพออยู่ได้ แต่ก่อนที่จะสอนยาวสี่ชั่วโมงต้องให้อยู่ท้อง 

   เวลาในการสอนของเรานั้นค่อนข้างที่จะเริ่มเช้าและเสร็จเย็น ก่อนเลยตอนเช้านั้นตั้งแต่ 07.00- 11.00 ยาวเลย พักเพียงสิบนาที ตอน 09

30 ตอนนั้นคือหิวแล้วน้ำเพราะว่าสอนยิงยาวหลังจากที่เสร็จ 11 เราต้องสอนอีกคือ 11.30 - 13.00 เวลาหลังจากสอนคือเวลาทานข้าวเที่ยง เวลานี้ละเราเลยมีเวลาในการทานข้าว และทานน้ำชานม เดินออกไปนอกมหาวิทยาลัยข้ามถนนถึงทันทีเลย คิวยาวแค่ไหนสามารถที่จะซื้อได้หมดเลย  รอไม่นานเพราะว่าเรามีบัตรวีไอพี

       ราคาต่อแก้วนั้นเริ่มตั้งแต่ 2.30  ขึ้นไปประมาณแก้วละ 120 บาท แก้วใหญ่ ทำไมเราถึงเลือกแก้วใหญ่เพราะว่าดูดไม่ถึงสองนาทีหมดแล้วแก้วเล็ก และในการดื่มชานมนั้นจะไม่ทำให้เรานั้นเพลียสอนได้สบายเลยในตอน 17.30 -20.30  บางคนนั้นอาจจะบอกว่าสอนเยอะมาก ในหนึ่งวันเราสอนสามเวลา รวมชั่วโมงสอนนั้นประมาณวันละ 7 ชั่วโมง 

   ในวันเสาร์และอาทิตย์นั้นเราเองก็สอน 08.30 - 12.00 และต่อเวลา  13.00 - 15.00  15.00-17.00  ตอนแรกนั้นสงสัยเหมือนกันว่าทำไมเช้านั้นเรียนยาวกว่าวันปกติ เพราะว่าเขาเรียนเพียงสองวัน เลยเรียนยาวสองชั่วโมง หลังจากสอนนั้นเรามีเวลาไม่นาน ก็นั่งเตรียมสอน หลังจากสอนก็เที่ยวเลาะกินอาหารข้างถนน แต่มีความสุขเพราะว่าไม่มีเวลาในการว่างคิดถึงบ้าน หรือเวลาเศร้า มีแต่ความสุขมากกว่า 

      บ้านนั้นแทบจะไม่ได้อยู่เลย เพราะว่าเช้ามาทำงานกลับบ้านอีกทีคือเย็นสามทุ่มครึ่ง ตอนแรกนั้นเราเดินไปทำงาน แต่หลังจากนั้นซื้อจักรยานปั่นเพื่อที่จะลดเวลาในการเดินทาง ประมาณห้าร้อยเมตรถึงมหาวิทยาลัยเราใช้เวลาเดินทางประมาณยี่สิบนาที หากว่าเรานั้นปั่นจักรยานเราใช้เวลาเพียงไม่ถึงสามนาทีถึงแล้ว ลดแรงด้วย  ตอนเย็นกลับนั้นบางครั้งมีแม่ขับรถตามเขาคงห่วงเราว่าทำไมเรานั้นกลับบ้านเย็น 

   ตอนแรกที่ไปอยู่ที่นั่นแล้วต้องการที่จะไปดูหนังกับเพื่อนที่โรงหนังตอนเย็นต้องให้เพื่อนที่ทำงานด้วยกันชาวกัมพูชาคุยกับโฮสที่บ้านว่าวันนี้จะกลับบ้านดึก และไปไหนไปกับใครกลับยังไง  เหมือนเด็กเลยไปไหนต้องคอยรายงานโฮสกับแม่บ้าน แม่บ้านสองคนห่วงเรามาก วันหยุดเรานอนพักแบบครึ่งวันค่อยตื่นนอนมา เที่ยงบางทีบ่ายสาม กินขนมในตู้เย็น ไม่นานมาเคาะประตูห้องนอนคิดว่าเกิดอะไรขึ้น เลยบอกว่านานๆ ทีเราจะมีวันหยุดเลยอยากนอนชดเชย แม่บ้านหัวเราะมาก 

    จริงแล้วนะเราทำงานยาวทั้ง 7 วันเลยกลับบ้านดึกทุกวัน หากว่าเรานั้นมีวันหยุดเราก็อยากจะหยุดไม่ทำอะไรเลย ตอนแรกที่มามีชั่วโมงสอนวันละ 1.30 นาที สบายมาก แต่พอมาอยู่ได้ปีหนึ่งเท่านั้น ชั่วโมงสอนวันละ 7 ชั่วโมง  แต่อยู่นานไปก็คุ้นชินเองเลยสบายไม่ต้องคิดอะไรมาก ทำงานเพื่อที่จะเก็บเงินไว้ใช้เมื่อมีงานมหกรรมสินค้าไทย จะได้ไปเดินเที่ยวพักผ่อน

    ประสบการณ์นั้นหาได้จากตัวเรา เมื่อเรานั้นมีโอกาสจะต้องเดินทางหาประสบการณ์ดีกว่าทำงานอยู่ในที่เดิมที่เรานั้นไม่มีโอกาสไปเปิดโลก