รักด้วยถักทอ ทอเสื่อเล่าชีวิต

   ชีวิตเหมือนสายใยที่ถักทอ ลวดลายสานต่อเล่าชีวิต  ตำนานในทุกเส้นที่ตามติด เพิ่มชีวิตเพิ่มสติ เพิ่มทักษะชีวิต 

  เสื่อสิ่งที่ทุกบ้านต้องมีอย่างน้อยสักผืน ใช้ในการปูทานข้าว ปูนอน ปูนั่งเล่น หรือจะไปทานข้าวนอกบ้าน จะต้องเอาเสื่อไปด้วย อย่างเรากางเต้นท์แน่นอน เราจะต้องปูเสื่อก่อน ทีเรานั้นจะปูผ้านอน เพื่อป้องกันในเรื่องของความชื้น 

    วันนี้จะมาเล่าเรื่องราวในการทอเสื่อ ครั้งหนึ่งเคยไปที่หมู่บ้านในบุรีรัมย์ที่หนึ่ง บ้านนี้อาชีพของแม่ หรือเวลาที่แม่ว่างจากการทำนา สิ่งที่แม่ทำคือการทอเสื่อ เสื่อที่แม่นั้นทอมีหลายลาย แต่ก่อนที่แม่จะนำมาทอนั้น แม่จะต้องนำไปตากแดดให้แห้ง แล้วนำมาย้อมสี สีที่ชอบและลายที่ต้องการ 

   หากว่าเรานั้นไม่มีใจรักจะยากหน่อย แต่หากว่ายังไงจะต้องทำให้ได้ ค่อยๆ เรียนรู้ ไม่ใช่ว่าใครก็ได้จะมาทอเสื่อเป็นลวดลาย 

   ด้านหลังภาพนั้นคือการทอในลายที่ง่ายๆ หากว่าจะให้ได้ราคา เราจะต้องทำเป็นปราสาทที่นำไปเป็นของติดผนังเสริมบารมีของตนเอง สวยมาก 

    ขั้นตอนกว่าจะมาเป็นเสื่อที่สวยงาม คนที่จะทำหน้าที่ทอเสื่อนั้นจะต้องแกะลายก่อน ว่าเรานั้นจะเลือกลายไหน สีอะไร เขียนแบบใส่ในกระดาษสีขาว  ดึงเชื่อให้ตึงเพื่อที่จะง่ายต่อการทอ

      สีที่เราชอบและลายที่เรารัก เมื่อได้ แล้ววาดแล้ว เราก็จะต้องไปเลือกสีที่ตนเองชอบ ลงมือทอทีละเส้น ไปเรื่อยๆ จะต้องมีความอดทน  เวลาที่คนเราทอเสื่อจะนั่งในลักษณะของการทอผ้า แต่หากว่ามันแข็งกว่าและต้องระมัดระวังมากขึ้น

   ในการทอนั้นจะต้องนั่งและค่อยสอดไปทีละเส้นในเชือกที่ขึงไว้ ลายที่เราทำนั้นสามารถที่จะเปลี่ยนได้ตามคนที่ออกแบบไม่ต้องเหมือนกันได้ ทำแบบที่ตนเองชอบ 

  นอนนั่งดูส่องไปมา   ในการทำนั้นเหมือนตรงนี่จะเร็วขึ้น คือต้องมีคนช่วยคนหนึ่งวาดแบบคนหนึ่งนั่งทอ  จะให้เห็นลวดลายที่ชัดเจนนั้นจะมีการนอนส่อง 

   สิ่งที่เราต้องทำให้ได้คือสมาธิต้องดี ไม่ใช่ว่าใครก็ได้ที่สามารถที่จะทอเสื่อได้ ในลายอย่างอื่น

    เมื่อตอนที่เจอพี่เขาครั้งแรกในรอบห้าปีนั้นพี่คนนี้เคยประสบอุบัติเหตุที่ต่างประเทศ ด้วยการช่วยเหลือที่ช้าเกินไป ทำให้พี่เขานั้นไม่สามารถที่จะจำเรื่องราวในปัจจุบันได้ แต่อดีตนั้นจำได้เล็กน้อย  พี่เขานั้นต้องรักษาโดยการทานยาเพื่อสลายลิ่มเลือด ระยะเวลานาน 

    ด้วยความเครียดของพี่เขานั้น จะเริ่มที่จะอยู่คนเดียว ทอเสื่อไปเรื่อยๆ ไม่ต้องไปสนใจอะไรใคร ทอและแกะลายไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะรูปของปราสาทที่สวยงาม แกะลายเองไม่นานเมื่อพี่เขานั้นทำเยอะ จนทำให้เต็มบ้านเพราะหากว่านั่งนิ่งอยู่ เขาจะเครียดเพราะว่าจำเรื่องราวไม่ได้ 

    พี่นั่งทอเสื่อได้อาทิตย์ละสองผืน จนวันหนึ่งเรานั้นเดินทางเพื่อไปหาพี่เขา พอเดินเข้าไปคุยปกติ พี่จำเราไม่ได้ แต่ยิ้มให้เรา แม่จะต้องนั่งรออยู่ข้างๆ เพื่อที่จะคอยคุยว่าไม่ต้องกังวล ความจำนั้นจะกลับมาเอง 

   การทอเสื่อผ่านไปประมาณ หกเดือนพี่เขานั้นเริ่มที่จะความจำกลับมาแต่ว่าเวลาที่เดินนั้นยังค่อยๆ เดินไปจนกลับมาเหมือนเก่า ใช่เขานั้นได้จำทุกอย่าง ด้วยผลจากการทำสมาธิในการทอเสื่อ 

   ศิลปะบางอย่างสามารถที่จะเยียวยาในเรื่องความจำเสื่อมให้กลับมาปกติได้หลายรายแล้ว หากว่ามีคนที่ความจำยังกลับมาไม่ได้ ให้ลองในการทำกิจกรรมที่ไม่ทำให้เหงา อย่าย่ำคิดย้ำทำอยู่ที่เดิมตลอด