โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันที่พนมเปญ

โลกใบนี้ไม่ได้กว้างอย่างที่คิด  หมุนผันเปลี่ยนทิศเข้ามาติดเป็นวิสัย

เจอกันบางครั้งไม่ได้เตรียม  เส้นทางเวียนโอกาสหมุน  

   เราเชื่อในเรื่องของความบังเอิญ หลายคนอาจจะบอกว่าไม่ใช่หรอก เราเจอกันเพราะว่ามีการนัดกัน แต่ครั้งนี้ตอนที่เรานั้นเดินทางอยู่ที่เมืองนั้นเราพยายามที่จะมองหาคนรู้จัก ตอนนั้นเดินทางไปคนเดียว แต่ด้วยความคิดที่ว่าไม่เป็นไรไปคนเดียวนั้นสบายกว่าไม่ต้องรอใครและใครนั้นไม่ต้องรอเรา จึงเดินทางไปโดยรถตุ๊กๆ เดินทางไปแล้วตอนที่เดินไปนั้นไปเจอซุ้มแห่งหนึ่งแต่หลังจากนั้นเราได้ไปเจอ คนไทยด้วยกันที่แต่ก่อนนั้นเราคุยกันผ่านทางอินเทอร์เน็ตในช่องทางที่ไม่เคยเจอตัว 

    แต่วันนี้เมื่อเรานั้นมาเจอกันที่นี่ เราได้คุยกันถามเรื่องราวสารทุกข์กันว่าเรามาทำอะไรที่นี่ แล้วเราเป็นยังไงถึงมาอยู่เมื่อเรานั้นได้เจอกันแล้ว หลังจากวันนั้นเรานั้นรู้จักกันมากขึ้น ติดต่อสื่อสารตลอด ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของการศึกษา

      สิ่งที่เรานั้นหามาตลอดคือเสื้อสีเหลือง การหาเสื้อสีเหลืองนั้นน้้นยากมากในช่วงที่เสื้อสีเหลืองนั้นขาดแคลน แต่ว่าในวันที่เราจะต้องเดินทางไปที่สถานทูตนั้นจะต้องสวมใส่เสื้อสีเหลืองพร้อมกัน คิดว่าจะเดินมาเพื่อที่จะหาเสื้อเหลืองแต่พอเรานั้นมาถึงที่นี่กับปรากฏว่า แทนที่จะต้องซื้อเสื้อเหลือง กลับกลายเป็นได้เสื้อเหลืองในราคานั้นไม่แพง ต่อราคาแล้วราคาประมาณ 199 บาทคือหากว่าเรานั้นเทียบกับราคาในไทยแล้วจะเหมือนได้ฟรี ราคาเบาสบายแต่ว่าเนื้อผ้าน้ันหนา

     กระเป๋าใบเล็กสีเหลืองนั้นชอบมากเพราะว่าสะดวกในการเดินทาง และเป็นกระเป๋าที่ป้องกันฝนด้วย สบายเลยหากว่าเรานั้นจะเดินทางไปเล่นน้ำในช่วงสงกรานต์หรือปีน้ขา  

   การไปใช้ชีวิตคนเดียวในต่างแดนนั้นสิ่งที่เราต้องคำนึงคือในเรื่องของการใช้ชีวิตเราสามารถที่จะใช้ชีวิตอย่างไรให้เรานั้นไม่เดือดร้อนคนอื่น และให้ตนเองนั้นมีความสุขเสมอ

       มิตรภาพที่ดีมีค่ากว่าสิ่งใด  นานๆ ได้คุยภาษาไทย และได้เจอคนไทยด้วยกันมีความสุขเหมือนกัน หากแต่ว่าเวลานั้นไม่ได้นาน เราได้ทานอาหารที่ชอบคือส้มตำข้าวเหนียวหมูปิ้ง  อร่อยมากกว่าที่จะทานคนเดียว  การประชาสัมพันธ์นั้นเป็นสิ่งที่สำคัญแต่หากว่าสำคัญกว่าน้ันคือการได้เจอศิษย์เก่าที่อยู่ที่นี่ด้วย 

     ในขณะที่เดินดูของไปเรื่อยๆ สบายไม่รีบเพราะว่าสถานที่แห่งนี้นั้นเป็นห้องปรับอากาศที่อากาศนั้นเย็นสบาย เดินไปเรื่อยไม่ได้เจอใครที่เรานั้นรู้จัก หากว่าเรานั้นมีความสนใจสินค้าตัวไหนสามารถที่จะแวะเข้าชมหรือว่าต่อราคา  ราคาที่นี่จะแพงกว่า แต่หากว่ารู้ว่าเรานั้นเป็นคนไทยจะลดราคาลงให้ 

   บังเอิญไปเจอกับนักเรียนวิชาโทรุ่นแรกที่จบไปแล้ว วิชาโทการท่องเที่ยวที่เรานั้นได้เรียนด้วยกันทุกวัน แล้วตอนนี้ทั้งสองนั้นกลายมาเป็นล่ามในโรงพยาบาลที่ประเทศไทย  ตอนนั้นเราเองเคยช่วยเหลือในวันที่เดินทางมาทำงาน ทั้งสองไม่มีเงินติดกระเป๋าและที่ไม่ไปเพราะว่าไม่มีค่าใช้จ่ายในการเดินทาง ตอนนั้นเราเองตกลงที่จะออกให้ ประมาณ 200 ดอลล่าให้เดินทางและให้ไปตั้งตัวเมื่อเดินทางถึงสถานที่ เพราะเรานั้นรู้ดีว่า คนที่อยู่ต่างที่ต่างเมืองนั้น สิ่งที่สำคัญนั้นคืออะไรหรือว่า สิ่งที่ต้องการเราต้องการแบบไหน 

   เจอกันครั้งนี้ทั้งสองนั้นพร้อมข่าวดีกันแล้วในเรื่องของการที่จะครองคู่กันตลอดไป   ถือว่าเป็นข่าวดีเพราะว่าการที่คนเรานั้นจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขนั้น เราไม่สาสามารถที่จะเลือกได้เลยว่าจะอยู่กับใครไปตลอดชีวิต จากเดินคนเดียวตอนนี้เดินสามคนแล้ว จะเห็นได้ว่าคนไทยที่นี่หลายคนนั้นสามารถที่จะเรียนภาษากับล่ามได้ ราคาในการเป็นล่ามในหนึ่งวันนั้นราคา 25 ดอลล่าต่อวัน 

    การทำงานคือประสบการณ์ สำหรับคนที่กล้า หากว่าเรานั้นเรียนภาษาแต่ว่าไม่ลองในการทดลองในการแปลเรานั้นก็จะไม่เก่งไม่สามารถที่จะใช้ในสิ่งที่เรานั้นเรียนมาได้ 

    มิตรภาพนั้นมาพร้อมกับโอกาสและเหตุการณ์สำคัญเสมอ ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงวัน แต่หากเกิดในระยะเวลาที่ยาวนาน